ZNAK KRZYŻA ŚWIĘTEGO — czytaj cały artykuł

„Et resurrexit tertia die secundum Scripturas – I zmartwychwstał trzeciego dnia, jak oznajmia Pismo”. Odmawiając w każdą niedzielę Credo, ponawiamy nasze wyznanie wiary w zmartwychwstanie Chrystusa, w zdumiewające wydarzenie, stanowiące główną prawdę chrześcijaństwa.

„Jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara. Okazuje się bowiem, że byliśmy fałszywymi świadkami Boga, skoro umarli nie zmartwychwstaną, przeciwko Bogu świadczyliśmy, że z martwych wskrzesił Chrystusa”. W tych słowach święty Paweł dobitnie ukazuje znaczenie Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa dla całości chrześcijańskiego orędzia: stanowi ono jego podstawę. Prawdziwość świadectwa, że Chrystus powstał z martwych, decyduje o istnieniu lub nieistnieniu wiary chrześcijańskiej.

Jeśli się usunie tę prawdę, z tradycji chrześcijańskiej z pewnością można zawsze zestawić całą serię godnych uwagi idei dotyczących Boga i człowieka, jego istoty i powinności – stworzyć swoistą religijną koncepcję świata – jednak wiara chrześcijańska będzie wtedy martwa. Jezus nadał pozostanie religijną osobistością, która poniosła porażkę; będzie ona wielka nawet w swej porażce i może nas zmuszać do refleksji. Będzie miał jednak wymiar wyłącznie ludzki, a miarą Jego autorytetu będzie przekonująca siła Jego orędzia. Nie stanowi już żadnego kryterium; jest nim wówczas tylko nasza osobista ocena, zgodnie z którą z Jego spuścizny wybieramy to tylko, co wydaje się nam pożyteczne. To zaś znaczy, że jesteśmy wtedy zdani na siebie samych. Ostatnią instancją jest nasz własny osąd.

Coś rzeczywiście nowego, coś, co zmienia świat i sytuację człowieka, stało się wtedy tylko, jeśli Jezus rzeczywiście zmartwychwstał. Wtedy dopiero staje się On kryterium, któremu możemy zaufać. Wtedy bowiem Bóg naprawdę się objawił.

Dlatego w naszych dociekaniach dotyczących postaci Jezusa Zmartwychwstanie stanowi punkt decydujący. Od Zmartwychwstania zależy to, czy Jezus tylko BYŁ, czy też również JEST. W TAK lub NIE, jako odpowiedzi na to pytanie, chodzi nie o jedno wydarzenie obok wielu innych, lecz o postać Jezusa jako taką.

Ważne jest, by potwierdzić tę podstawową prawdę naszej wiary, której prawda historyczna jest bogato udokumentowana, pomimo że dzisiaj, podobnie jak w przeszłości, nie brakuje ludzi, którzy na różne sposoby podają ją w wątpliwość czy wręcz jej zaprzeczają. Osłabienie wiary w zmartwychwstanie Jezusa powoduje osłabienie świadectwa wierzących. Jeżeli bowiem zanika w Kościele wiara w zmartwychwstanie, wszystko zamiera, wszystko się rozpada. I przeciwnie, przyjęcie umysłem i sercem umarłego i zmartwychwstałego Chrystusa zmienia życie i oświeca całą egzystencję ludzi i narodów. Czyż to nie pewność, że Chrystus zmartwychwstał, daje odwagę, profetyczną śmiałość i wytrwałość męczennikom we wszystkich epokach? Czyż to nie spotkanie z żywym Jezusem prowadzi do nawrócenia i budzi fascynację tak wielu ludzi, którzy od początków chrześcijaństwa zostawiają wszystko, by pójść za Nim i oddać swoje życie na służbę Ewangelii?

Jeśli uważnym sercem słuchamy świadków i otwieramy się na znaki, którymi Pan ciągle na nowo uwiarygadnia ich i siebie samego, wtedy wiemy: On prawdziwie zmartwychstał. On jest Żyjącym. Jemu się powierzamy i wiemy, że znajdujemy się na właściwej drodze. Razem z Tomaszem wkładamy nasze ręce w przebity bok Jezusa i wyznajemy: „Pan mój i Bóg mój!”.

BENEDYKT XVI

———-
ŹRÓDŁA:
1. Benedykt XVI „Zmartwychwstanie Chrystusa główną prawdą chrześcijaństwa”- Audiencja generalna w oktawie Wielkanocy – 26 marca 2008.
2. Joseph Ratzinger – Benedykt XVI „Jezus z Nazaretu – od wjazdu do Jerozolimy do Zmartwychwstania”. Przekład: Wiesław Szymona OP. Wydawnictwo Znak, Kraków 2019.

Prawda z ziemi wyrosła, a sprawiedliwość z nieba spojrzała

Przebudź się, człowiecze: dla ciebie Bóg stał się człowiekiem! „Zbudź się, o śpiący, i powstań z martwych, a zajaśnieje ci Chrystus”. Dla ciebie, powtarzam, Bóg stał się człowiekiem.

Umarłbyś na wieki, gdyby On nie narodził się w czasie. Przenigdy nie byłbyś wyzwolony z ciała grzechu, gdyby On nie przyjął ciała, podobnego do ciała grzechu. Byłbyś skazany na niemiłosierną wieczność, gdyby Bóg nie okazał ci wiecznego miłosierdzia. Nie byłbyś przywrócony życiu, gdyby On nie poddał się dobrowolnie prawu śmierci. Bez Jego pomocy byłbyś zgubiony, zginąłbyś, gdyby nie przyszedł. Świętujmy więc z radością nadejście naszego zbawienia i odkupienia. Świętujmy dzień uroczysty, w którym Ten, co sam jest jedynym i wiekuistym dniem Ojca, zechciał zstąpić w krótki i przemijający dzień doczesności. On „stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem, aby jak to napisano, „w Panu się chlubił ten, kto się chlubi”.

„Prawda z ziemi wyrosła”. Chrystus, który powiedział o sobie „Ja jestem prawdą”, narodził się z Dziewicy. „A sprawiedliwość z nieba się wychyliła”, bo ten, kto uwierzy w Narodzonego, dostępuje usprawiedliwienia nie z siebie, lecz od Boga. „Prawda z ziemi wyrosła”, albowiem „Słowo Ciałem się stało”; a „sprawiedliwość z nieba się wychyliła”, bo „każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępuje z góry”.

„Prawda z ziemi wyrosła”, to znaczy z łona Maryi, a „sprawiedliwość z nieba się wychyliła”, albowiem „człowiek nie może otrzymać niczego, co by nie było mu dane z nieba”.

„Dostąpiwszy więc usprawiedliwienia przez wiarę, zachowujemy pokój z Bogiem”, bo „spotkały się sprawiedliwość i pokój” przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa, gdyż „prawda z ziemi wyrosła”. „Dzięki Niemu uzyskaliśmy przez wiarę dostęp do tej łaski, w której trwamy, i chlubimy się nadzieją chwały Bożej”. Apostoł nie mówi „chwały naszej”, lecz „chwały Bożej”, albowiem sprawiedliwość nie pochodzi od nas, lecz „z nieba się wychyliła”. A więc ten, „kto się chlubi”, niech się chlubi nie w sobie, ale „w Panu”.

Toteż i Panu, narodzonemu z Dziewicy, aniołowie śpiewają: „Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom, w których sobie upodobał”. Skąd bowiem bierze się pokój na ziemi, jeśli nie z tego, że „prawda z ziemi wyrosła”, to znaczy, że Chrystus narodził się z ciała? „On jest naszym pokojem, On, który obie części ludzkości uczynił jednością”, abyśmy byli ludźmi, w których sobie upodobał, złączeni więzią jedności pełną słodyczy.

Radujmy się więc, dostąpiwszy takiej łaski, a świadectwo sumienia niech będzie naszą chlubą; wtedy będziemy się chlubili w Panu, a nie w sobie. Jest bowiem powiedziane: „Ty jesteś moją chwałą, Ty głowę mą wznosisz”. Czy mógł nam Pan okazać większą łaskę? Swojego jedynego Syna uczynił Synem Człowieczym, a synów ludzkich uczynił synami Bożymi.

A jeśli chcesz wiedzieć, jaka jest w tym twoja zasługa, jaki powód tak wielkiego daru i jaka twoja sprawiedliwość, to doszukując się przyczyn, nie znajdziesz nic innego, jak tylko łaskę Boga.

Źródła: Kazanie św. Augustyna, biskupa (Kazanie 185). LG tom I, wydanie I (Pallottinum 1982), s. 341; LG tom I, wydanie II (Pallottinum 2006), s. 345; Monastyczna LG tom I, s. 261.

Załóżmy, że jest noc. Pewien człowiek spogląda na milczący krajobraz. Nad nim rozpościera się niezmierne przestworze. Ze wszystkich stron błyszczą ku niemu gwiazdy, pojedynczo lub w konstelacjach. Może jest tak jasno, że odnosi on wrażenie, iż są to istotnie ciała niebieskie. Może w jego duszy panuje taka cisza, że czuje potęgi i znaki? Co wówczas widzi? Możliwe, że myśli o astronomii, zastanawia się nad wielkościami i odległościami, rozważa szybkości i systemy. Być może, że obudzą się zainteresowania historyczne. Mówi sobie, że pod tymi znakami stoczono wojnę światową; świeciły one nad cesarzami średniowiecznymi; były na niebie, gdy panował August i gdy Egipcjanie wznosili piramidy; świeciły już wówczas, gdy jeszcze nie było ludzi na ziemi, a krążyć będą dalej po swych orbitach, gdy przeminie nasza historia. Może człowiek ten widzi piękno panujące we wszechświecie i może przyjdzie mu na myśl poetyczne słowo, które to piękno wyraża? A może w obliczu cichych potęg wypowie imię człowieka, który jest mu drogi… Można by jeszcze w ten sposób wiele wymienić, ale czy wyczerpalibyśmy wszystkie możliwości? Bynajmniej. Przy blasku gwiazd człowiek wrażliwy może doznać jeszcze innych wrażeń, które nie są zawarte we wspomnianych do tej pory pojęciach. W milczeniu i w perspektywie przestrzeni może wyłonić się moment różny od tego wszystkiego, co można powiedzieć o rzeczach. Sprawi on, że człowiek zamilknie, a jeśli zechce przemówić, wówczas musi szukać słów, to szukanie zaś zdradzi, że chodzi o sprawę szczególnej wagi. Powie on wtedy: to jest uroczyste, to jest tajemnicze, to jest wieczne; to – i tu dochodzi do sprawy istotnej – jest święte. Z ogromu, z blasku i z milczenia, w swoisty sposób wzruszając człowieka, wypływa to, co jest „święte”.

Romano GUARDINI (1885-1968) – niemiecki duchowny włoskiego pochodzenia, teolog, filozof religii. Urodził się w Weronie, we Włoszech. Jego ojciec jednak już w rok później przeprowadził się wraz z rodziną do Moguncji w Niemczech, gdzie został mianowany konsulem Włoch. Studiował od 1904 roku nauki przyrodnicze w Monachium, a później chemię, medycynę i ekonomię polityczną w Tybindze. Studia teologiczne odbył we Fryburgu. Święcenia kapłańskie przyjął w roku 1910 w Moguncji. W 1915 obronił pracę doktorską, a w 1920 został docentem na wydziale teologicznym uniwersytetu w Bonn. Po habilitacji z dogmatyki katolickiej objął w 1923 roku na uniwersytecie w Berlinie katedrę filozofii religii i katolickiego światopoglądu. Działał w Katolickim Ruchu Młodzieżowym, wydawał dwumiesięcznik Die Schildgenossen. W roku 1939 władze nazistowskie odebrały mu katedrę, a w 1943 zmusiły do opuszczenia Berlina. Po wojnie w 1945 roku powołany ponownie na uniwersytet w Tybindze, a w 1948 w Monachium. Jego najsłynniejsze książki: „Pan” (Der Herr) oraz „Duch liturgii” (Vom Geist der Liturgie).

Serce i los każdego z nas są z punktu widzenia Boga punktem centralnym świata (Romano Guardini).

Jesteśmy tu postawieni wobec alternatywy o absolutnie radykalnym charakterze. Jeśli za kryterium przyjmiemy siebie samych: naszą ludzką egzystencję – taką, jaka ona jest – świat – taki, jaki istnieje wokół nas – sposób, w jaki myślimy i czujemy – i z tej perspektywy zechcemy oceniać Jezusa Chrystusa, to musimy wiarę w Zmartwychwstanie uznać za efekt pewnych wstrząsów psychicznych o charakterze religijnym, za wytwór początków formowania się wspólnoty, to znaczy za złudzenie. A potem jest już tylko kwestią konsekwencji, jak szybko wyeliminujemy ją wraz z jej przesłankami i wnioskami i spróbujemy dotrzeć do „czystego chrześcijaństwa”. Które wszelako nie będzie niczym innym jak rozwodnioną etyką i pobożnością. Albo też stanie się dla nas jasne, czego postać Chrystusa żąda: że mianowicie żąda wiary. Poznamy, że nie przyszedł On po to, aby przynieść nam nową wiedzę i nowe doświadczenia w ramach świata, ale aby nas od fascynacji światem, uwolnić. Usłyszymy Jego żądanie i będziemy mu posłuszni, kryteria, według których należy myśleć o Chrystusie, przyjmiemy od Niego samego. Będziemy gotowi uznać, że nie prowadzi On dalej świata za pomocą bardziej szlachetnych czy głębszych wartości i mocy, lecz że z Nim zaczyna się nowe istnienie. Dokonamy tego zasadniczego zwrotu, który właśnie nazywa się „wiarą” i po którym nie myślimy już o Chrystusie z perspektywy świata, lecz z Jego perspektywy postrzegamy wszystko inne. Nie mówimy już wtedy: Na świecie to, co umarło, nie ożywa z powrotem, a więc orędzie o zmartwychwstaniu jest mitem – lecz: Chrystus zmartwychwstał, a więc zmartwychwstanie jest możliwe, a Jego zmartwychwstanie jest podstawą prawdziwego świata.

W Zmartwychwstaniu staje się jawne to, co od samego początku stanowiło żywą istotę Jezusa, Syna Człowieczego i Syna Bożego. Kiedy zastanawiamy się nad naszą własną egzystencją, to postrzegamy ją jako ruch, który rozpoczyna się w mroku dzieciństwa – w zależności od naszej pamięci sięgającej bardziej lub mniej daleko wstecz – potem wznosi się, osiąga punkt kulminacyjny, opada, aby w końcu mniej lub bardziej spełniony lub gwałtownie załamany, opaść. Ów tor mojego istnienia zaczyna się z chwilą narodzin i kończy śmiercią. Przed nim leży mrok, budzący zdumienie, jak to jest możliwe, że mogłem zacząć istnieć. U kresu toru leży również mrok, ponad który wyłania się niejasne uczucie nadziei… W Jezusie Chrystusie nie jest tak. Droga istnienia nie zaczyna się dla Niego z chwilą narodzin, lecz sięga wstecz – w wieczność: „Zanim Abraham stał się, JA JESTEM” (J 8,58). Nie są to słowa chrześcijańskiego mistyka z II wieku, jak twierdzono, lecz bezpośredni wyraz tego, co żyło w Chrystusie. Tor ten nie kończy się też śmiercią, lecz zabierając z sobą całe Jego ludzkie życie, przechodzi w wieczność: „Oni zabiją Go, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie” (Mt 17,23). Egzystencjalna świadomość Chrystusa ma całkiem inną głębię i rozległość, całkiem inny stosunek do śmierci, niż nasza. Śmierć jest w Jego świadomości jedynie przejściem – jakkolwiek niezwykłej wagi. „Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?” – pyta Pan uczniów na drodze do Emaus (Łk 24,26). Zmartwychwstanie urzeczywistnia to, co nosił On w sobie zawsze. Kto odrzuca Zmartwychwstanie, odrzuca także wszystko, z czym w Jego istocie i świadomości jest ono związane. To, co potem pozostaje, nie jest już warte wiary.

Romano GUARDINI

——————-

Romano Guardini, „Der Herr. Über Leben und Person Jesu Christi”. Tłumaczenie polskie: Juliusz Zychowicz. Stowarzyszenie Kulturalne Fronda, Warszawa 1999

JEDNOŚĆ DOŚWIADCZENIA FILOZOFICZNEGO – cały artykuł

Autentyczne istnienie człowieka odsłania się w momentach najbardziej dramatycznych, granicznych, wówczas, gdy człowiek doznaje cierpienia. Jednak tam, gdzie występuje cierpienie, tam też występuje początek refleksji nad sobą.

Człowiek to nie tylko ciało, jest w nim bowiem coś, co wykracza ponad to, co fizyczne (z greki: ta meta ta physika), a co określamy właśnie jako metafizykę. Człowiek metafizyczny stawia pytania dotyczące własnej egzystencji:

Kim jestem? Gdzie jestem? Jak tu przybyłem? Czym jest owa rzecz, która zwie się światem? Co to słowo oznacza? Kim jest ten, kto mnie złączył z bytem, i to aby teraz pozostawić mnie samego? Kim jestem? Jak przybyłem na ten świat? Dlaczego nie pytano mnie o zdanie? Dlaczego nie zapoznano mnie z jego obyczajami i manierami, a włączono w szereg, jakbym został kupiony przez „sprzedawcę dusz”? Dokąd w końcu mam się zwrócić z moją skargą? Egzystencja jest niewątpliwie paradoksem, czy mógłbym więc prosić, aby także mój punkt widzenia został wzięty pod rozwagę? Jeżeli jednak mam uznać świat taki, jaki on jest, czy nie byłoby dla mnie lepiej, bym go wcale nie poznawał?

Istnieje utkane ręcznie szczególne prześcieradło, w które Chrystus miał być owinięty i złożony do grobu. Widnieje na nim oblicze Pana. Płótno, uznane za najcenniejszą relikwię chrześcijaństwa, przechowywana jest obecnie w Turynie.

Na negatywach fotografii Całunu można rozpoznać dwie, blade i mało skontrastowane ludzkie postacie o kolorze jasnobrązowym. Są one skierowane do siebie głowami i nietrudno domyślić się, że przedstawiają sylwetkę tego samego człowieka widzianego z przodu i z tyłu. Odbicie na tkaninie powstało w ten sposób, że najpierw położono człowieka na jednej połowie płótna, a następnie zawinięto je nad głową i drugą połową przykryto przednią część ciała.

Amerykańska stacja telewizyjna The History Channel wyemitowała kilka dni temu film „Prawdziwe oblicze Jezusa?”, ukazujący efekt pracy grupy grafików komputerowych, którzy postanowili odtworzyć wygląd twarzy Jezusa na podstawie wizerunku z Całunu Turyńskiego. Kulminacyjny moment filmu umieszczony został na YouTube.

„Ray Downing ze Studia Macbeth jest przekonany, że razem ze swoimi pracownikami, dzięki najnowocześniejszym technikom obróbki obrazu, odtworzyli wizerunek Jezusa Chrystusa” – podaje portal Fronda.pl.