Uniwersytety i scholastyka

admin9514 — Wed, 30 Mar 2011 14:38:18 +0000

Na początku uniwersytety składały się z nauczycieli i studentów, to znaczy ludzi. Nie posiadały specjalnych gmachów, bibliotek, wyposażenia, personelu. Począwszy jednak od piętnastego wieku opierały się stopniowo na coraz trwalszych podstawach materialnych. Z punktu widzenia rozwoju duchowego zmiana była jeszcze głębsza. Uniwersytety powoli zaczęły się przekształcać z instytucji kościelnych w instytucje państwowe. Zmiana stała się nieunikniona z chwilą powstania w różnych krajach europejskich wielu ośrodków nauczania, powoływanych do życia przez władze lokalne lub miejscowych książąt, za których protekcję średniowieczne szkoły musiały płacić akademicką wolnością. Wydaje się wszakże, że taka sama tendencja spontanicznie zrodziła się na Uniwersytecie Paryskim, szczególnie na Wydziale Prawa, już w trzynastym wieku, kiedy powstały polityczne trudności pomiędzy Stolicą Świętą a królami francuskimi. Przejście od starego uniwersalnego Uniwersytetu Paryskiego do nowożytnego typu uniwersytetów narodowych miało charakter powolny i stały. Ci z nas, którzy ciągle wierzą w absolutnie powszechną wartość kultury intelektualnej i prawdy – bez popadania w rozpacz co do przyszłości – muszą szukać swego złotego wieku w przeszłości.

UNIWERSYTETY I SCHOLASTYKA – cały artykuł

Gabriela Marcela rozważania o wierze

admin9514 — Tue, 06 Apr 2010 14:02:36 +0000

Gabriel Marcel, francuski filozof egzystencjalista, w odczycie „Rozważania na temat wiary”, poddaje analizie trudności wiary oraz przyczyny, dla których człowiek rezygnuje z wiary nie uczyniwszy jeszcze pierwszego kroku. Rozważanie filozofa mogą być pomocne dla tych, którzy stracili sens życia, wpadli w „pustkę egzystencjalną”. Recepta wydaje się prosta, lekarstwem na chorobę jest odnalezienie w sobie niezbędnej siły duchowej. Jak jednak stać się wierzącym, jeśli jest się ateistą, agnostykiem, czy też kimś, kto dawno zerwał więzi z Kościołem? Odpowiedź nie jest prosta, nie od dziś bowiem wiadomo, że łatwiej osiągnąć stan zamożności materialnej, niż stan bogactwa duchowego. Człowiek zrezygnowany nie ma jednak wyboru, jeśli pragnie wyrwać się z egzystencjalnej klatki, musi po prostu uwierzyć. Dochodzimy jednak tutaj do pewnej sprzeczności; wiara zakłada bowiem wolny wybór, co więcej – akt wiary zakłada również możliwość odmowy. Jeśli więc mówimy, że ktoś „musi” uwierzyć, to rozumiemy przez to ten sam przymus, który utrzymuje nas przy życiu, „każe” nam żyć, i instynktownie odrzuca myśl o samobójstwie.

GABRIELA MARCELA ROZWAŻANIA O WIERZE – cały artykuł.

Philosophia – Koszalin7.pl

Uniwersytety i scholastyka

Gabriela Marcela rozważania o wierze