Rozpoczyna się kampania do Parlamentu Europejskiego. Przedmiotem debaty publicznej w najbliższych miesiącach będzie miejsce, rola i interesy Polski w Europie. Chciałbym zaapelować do Państwa o dyskusję i wspólną akcję w obronie naszych polskich strategicznych interesów. Wstąpiliśmy do Unii Europejskiej i to przyniosło nam wiele korzyści, ale także doświadczenie, że coraz częściej stajemy się również przedmiotem brutalnej gry i bezwzględnego narzucania Polsce rozwiązań niekorzystnych dla jej przyszłości.

Unia przeżywa kryzys, wzmagają się nacjonalizmy i walka interesów globalnych graczy. Jako urzędujący od wielu lat prezydent sporego miasta, z rosnącym niepokojem obserwuję, jak forsowane są rozwiązania zgodne ze strategiami i preferencjami silnych państw i wielkich międzynarodowych korporacji, które stać na skuteczny lobbing. Coraz więcej polskich firm, instytucji, jednostek samorządowych pada ofiarą niekorzystnych decyzji, wprowadzanych przez instytucje unijne. Gdynia umie sobie radzić z takimi trudnościami. Wystarczy wspomnieć miękkie lądowanie po konieczności likwidacji Stoczni Gdynia, uzasadnionej przez Komisję Europejską niedozwoloną pomocą publiczną.

Musimy jednak zacząć głośno zadawać pytanie: Dlaczego musimy się podporządkowywać absurdalnym decyzjom? Czy energii Polaków nie można byłoby spożytkować lepiej, niż do przezwyciężania szkód czynionych narodowym interesom w imię ochrony wolnego rynku?
Obecnie o przetrwanie walczą Polskie Linie Lotnicze LOT, które zgodnie z decyzjami Komisji Europejskiej muszą rezygnować z części regionalnych połączeń lotniczych. Na ich miejsce natychmiast swoje połączenia otwierają takie giganty jak niemiecka Lufthansa. Doświadczył już tego Wrocław, za chwilę pewnie spotka to i inne miasta, w tym pewnie i Gdańsk. Przypomnę, że podobny los dotyka inne firmy w naszym regionie. Węgierskie linie Malev upadły po 61 latach istnienia właśnie dlatego, że KE zmusiła je do zwrotu pomocy publicznej.

Niedawno dziennik „Rzeczpospolita” przytoczył słowa anonimowego urzędnika Komisji, który powiedział wprost „Nie miałbym nic przeciwko temu, żeby w Europie zostały tylko Lufthansa, British Airways i Air France KLM”. Oto dowiadujemy się, że pewne firmy są w Brukseli wyraźnie preferowane.

To nie koniec. Komisja Europejska zakończyła kolejne postępowanie przeciwko Polsce. W jego wyniku strategiczny projekt przebudowy i ucywilnienia wojskowego lotniska w Gdyni-Kosakowie może zostać zniszczony. Ten projekt, który zaakceptował rząd i pozytywnie zaopiniowały największe firmy konsultingowe, jest popierany przez ponad 70 procent mieszkańców Gdyni (wg badania przeprowadzonego przez „Gazetę Wyborczą”). Projekt jest w całości sfinansowany ze środków polskich, nie unijnych. Komisja zapewne uzna finansowy wkład Gdyni i Kosakowa za tzw. niedozwoloną pomoc publiczną, a w efekcie spółka lotniskowa będzie musiała ogłosić upadłość.

Podobnym postępowaniem jest objętych wiele małych lotnisk w Europie. Przypadek? W czyim interesie są podejmowane takie decyzje? Małe lotniska są dobrą bazą dla tanich linii lotniczych, które tak bardzo uwierają wielkich i drogich przewoźników. Ofiarą takiej gry stają się też strategiczne dla Polski przedsięwzięcia, np. narodowy przewoźnik i projekt przebudowy lotniska Gdynia-Kosakowo, zaakceptowany przez polski rząd. Jestem zdeterminowany, by zrealizować do końca projekt lotniska w Gdyni. Jednak decyzja Komisji Europejskiej oczywiście utrudni powstanie cywilnego lotniska, ale go nie powstrzyma. Zapewne sprawi, że będzie on znacznie droższy.

Dlaczego tak się dzieje? W Unii Europejskiej wygrywają te państwa i firmy, które mają jasno zdefiniowane długofalowe interesy gospodarcze i podporządkowane nim konsekwentnie prowadzone działania polityczno-gospodarcze. Polska też musi mieć swoją strategię, determinację i odwagę do zdecydowanej obrony zdefiniowanych interesów. Czy Polska to ma? Czy nasi reprezentanci są tylko klientami wiszącymi u „brukselskiej klamki”? Jeśli tak, to ofiarą takiej postawy mogą stać się kolejne polskie projekty rozwojowe.

Zbliżają się wybory do Parlamentu Unii Europejskiej. To najlepszy czas na to, aby problem polskiej strategii gospodarczej i politycznej w Unii Europejskiej stał się kluczowym tematem debaty publicznej. Apeluję do dziennikarzy, organizacji samorządowych i polityków wszystkich partii, by najpierw konkretnie zdefiniowali, a potem stanowczo stanęli w obronie interesów modernizacyjnych i strategicznych polskich miast, branż i firm. Gdy dochodzi to takich postępowań przeciwko Polsce, jakie prowadziła Komisja Europejska w sprawie lotniska w Gdyni-Kosakowie, konieczna jest zdecydowanie większa aktywność przedstawicieli Polski.

Potrzebna jest jasna strategia rozwoju Polski i podporządkowana jej polityka realnej, a nie fikcyjnej obrony naszego interesu narodowego. Brońmy Unię Europejską przed wejściem w jeszcze większy kryzys. Nie pozwólmy, by strategie i korzyści wielkich polityczno-gospodarczych graczy zablokowały dziś rozwój Polski. Piszę te twarde słowa z rozmysłem, jako samorządowiec znany od lat z euroentuzjazmu, jako prezydent miasta, które już w 1996 roku z dumą odebrało Honorową Flagę Rady Europy i nadal się nią szczyci.

Kocham Gdynię i Polskę i wiem, że gdyby obecne regulacje wprowadzane przez Komisję Europejską obowiązywały 80 lat temu, nigdy w Gdyni nie powstałby port i miasto, które stało się symbolem polskiego myślenia i działania strategicznego, którego celem nadrzędnym była siła i sukces gospodarczy Polski. Projekt Eugeniusza Kwiatkowskiego, do którego trzeba było w pierwszych latach dopłacać, zostałby uznany za niedozwoloną pomoc publiczną.

Wyborcy w Gdyni zapewne zadadzą kandydatom do Parlamentu Europejskiego pytania, co oni i ich partie uznają za dobre dla Polski. Chciałbym, aby takie pytania o działania Komisji Europejskiej zadawano nie tylko w moim rodzinnym mieście, ale i w całej Polsce. Trzeba i warto to robić, zanim wrzucimy do wyborczej urny swój głos.

Wojciech Szczurek, prezydent Gdyni

The European Times

List został pierwotnie opublikowany na serwisie blogowym Salon24.pl

Po pierwsze, udało się rozwiązać bieżące problemy związane z deficytem budżetu w 2012 r. Co ciekawe, zasadą unijnego budżetu jest brak jakiegokolwiek deficytu… Skąd zatem się wziął, skoro do spłaty zobowiązań w ub. roku brakowało 9 mld euro! Kłopoty zaczęły się już w 2011 r. kiedy Rada i Parlament nie dostrzegły, iż przegłosowały niewystarczające środki do wcześniej zaakceptowanych planów. Aby sytuacji zaradzić – zastosowano „ucieczkę do przodu” – sięgnięto po pieniądze z następnego budżetu na 2012 r. Nic zatem dziwnego, że w ostatnim kwartale ub. roku kasa świeciła pustkami i zabrakło funduszy np. na program Erasmus. Rozdźwięk budżetowy wziął się z nagłych decyzji Rady, która potrafiła „od tak” zmienić kwoty zaproponowane we wstępnym projekcie budżetu, zastępując je nieco „pod publiczkę” – znacznie mniejszymi. Ponieważ za liczbami stały konkretne programy : dla studentów, naukowców, miast, regionów, przedsiębiorstw itp. – zrobił się deficyt. „Dziurę” udało się załatać częściowo już w 2012 r. – 6 mld dodatkowych środków, kolejne 3 mld wpłyną w 2013 r.

„Po drugie, zeszło już trochę pary z nabuzowanych krajowymi kłopotami polityków. Swój historyczny speech o reformie i odchudzaniu Unii (w kontekście brytyjskiego referendum) wygłosił nie doczekawszy do lutowego szczytu – premier David Cameron. Kanclerz Angela Merkel uspokoiła sytuację podkreślając, że Unia potrzebuje stabilności i dalszej integracji, a tego nieprzemyślanymi oszczędnościami raczej się nie osiągnie. Także prezydent Francois Hollande zorientował się już, że tylko „pod pachę” z Niemcami, Francja może rozdawać unijne karty. Ponadto wszyscy byli wcześniej świadomi, że w tej grze – kompromisu nie osiąga się w pierwszej rozgrywce.”

Komisarz d/s budżetu Janusz Lewandowski jest przez zbliżającym się szczytem – dobrej myśli i przewiduje, że nowa „siedmiolatka” zmierza już do finału. Tu, niestety nie podzielam jego optymizmu. Zarówno Rada jak i Komisja Europejska chyba zapomniały w tych negocjacjach o nowych prerogatywach Europarlamentu. Umknęło ich uwadze, że po raz pierwszy negocjacje wieloletniego budżetu prowadzone są według zupełnie innych reguł narzuconych Traktatem Lizbońskim, zgodnie z którymi Parlament powinien być stroną w negocjacjach… A nie jest. Jak dotąd nie było żadnych formalnych konsultacji Rady z Parlamentem. Posłowie uzbrojeni w nowe narzędzia budżetowe nie zamierzają odpuścić i jeśli nasza wcześniejsza propozycja budżetu na 2014-2020 nie zostanie uwzględniona (na co się na razie nie zanosi) – najprawdopodobniej będzie z naszej strony – weto.

Trzeba pamiętać, że budżet UE to nie są pieniądze dla „Brukseli”. 94% środków trafia z powrotem do państw członkowskich, w dopłatach bezpośrednich albo w postaci zakupu ich towarów czy usług. Z każdego unijnego 1 euro wydanego w „nowych” krajach UE – „stare” kraje uzyskują średnio 61 eurocentów dochodu z dodatkowego eksportu. W Polsce z każdego wspólnotowego euro – 89 eurocentów trafia do niemieckich firm, będących najczęstszymi wykonawcami różnych projektów w naszym kraju. Dla Niemiec globalnie oznacza to powrót do ich gospodarki nawet do 1,25 euro.
Cięcia w unijnym budżecie zatem to nie są oszczędności, tylko podcinanie gałęzi rozwoju regionów.

Premier Cameron radził też by odchudzić brukselską administrację. Przypomnę, że o jej obecnym kształcie zdecydowały państwa członkowskie, a nie „Bruksela”. Eurourzędnicy kosztują 6% unijnego budżetu. Wg danych Eurostatu z 2011 r. w strukturach unijnych pracowało łącznie 55 tys. urzędników. Czy to dużo? Jak jest gdzie indziej? Przykładowo :

Łotwa z populacją 2.200.000 obywateli ma 184 tys. urzędników.
W Birmingham liczącym 1 036 900 mieszkańców jest 60 tys. urzędników.
W Paryżu z 2 257 981 mieszkańcami jest ich 50. tys.
W Helsinkach na 601 035 mieszkańców przypada 40. tys. urzędników.
Ilu zatem powinno być urzędników na 500 mln euroobywateli?

Z pozdrowieniami z Parlamentu Europejskiego
Lidia Geringer de Oedenberg

israelseen.com

Artykuł ukazał się pierwotnie na blogu europosłanki Lidii Geringer de Oedenberg Z Parlamentu Europejskiego prowadzonym na Salon24.pl

Dziękujemy pani poseł do Parlamentu Europejskiego, Lidii Geringer de Oedenberg, za zgodę na przedruk artykułu.

Lidia GERINGER DE OEDENBERG (ur. 1957 Wrocław) – polska polityk, działaczka kulturalna, od 2004 posłanka do Parlamentu Europejskiego, kwestor PE, członkini Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w PE.

Gdzie idą pieniądze na pomoc dla krajów strefy euro, które znalazły się w kryzysie – Grecji, Hiszpanii itd.? Wracają za pośrednictwem rządów do banków tych krajów, które na samym początku dały im te pieniądze – wyjaśnia Farage. Na przykład w przypadku Hiszpanii, jedynym nabywcą hiszpańskich obligacji są hiszpańskie banki, wiec Komisja Europejska i Europejski Bank Centralny dają pieniądze hiszpańskim bankom, by wykupiły dług hiszpańskiego rządu. To jest po prostu gigantyczna piramida finansowa.

Źródło: YouTube/ KarasekUS

Przez 50 lat mieliśmy w Europie Związek Sowiecki, który wierzył w centralne planowanie, w to, że demokracja parlamentarna jest nieważna, i że dobrze wykształceni biurokraci wiedzą lepiej niż my, biedni wieśniacy, jak należy prowadzić nasze życie. I widzieliśmy jak Związek Sowiecki zawalił się gospodarczo i pod każdym innym względem. To, co robi obecnie Europa, jest pójściem w kierunku odtwarzania Związku Sowieckiego.

Nigel Farage zachęca, żeby śledzić wybory w Holandii, które odbędą się we wrześniu bieżącego roku. Jego zdaniem, będzie to ważny moment na drodze powrotu Europy do normalności.

Od Redakcji. Zamieszczając w naszym dziale „Unia Europejska” głównie wypowiedzi brytyjskiego posła do Parlamentu Europejskiego Nigela Farage, nie uważamy, że tylko on jeden ma rację. Uznajemy jedynie, ze przy jednostronnych relacjach polskich mediów z prac instytucji europejskich oraz dominującej propagandzie prounijnej, polski czytelnik ma prawo zapoznać się ze stanowiskami innymi niż te, które reprezentują hurra-entuzjazm europejsko-unijny.

Dziękujemy użytkownikowi internetu o nicku KarasekUS za tłumaczenia tekstów i udostępnianie ich polskiej opinii publicznej.

Nic dziwnego, że ostro skrytykowaliśmy za to duńską prezydencję – inicjatora tych zmian. Zdecydowana większość grup politycznych zgodziła się, iż rządy państw członkowskich użyły prawnego podstępu w celu odsunięcia Parlamentu od decyzji dotyczących bezwizowego ruchu w strefie Schengen. Propozycje wprowadzania wewnętrznej kontroli paszportowej są krokiem wstecz i godzą w swobodę przemieszczania się obywateli, a wyłączenie tzw. procedury kodecyzji (Rada wspólnie z PE) jest naszym zdaniem zamachem na demokrację Unii.

Joseph Daul przewodniczący Chadeków (gdzie zasiadają posłowie PO i PSL) określił działanie duńskiej prezydencji, jako prowokację. Zmiany podstawy prawnej strefy Schengen z obecnego art. 77(2)(e) TFUE na art. 70, wykluczają także z udziału w procesie decyzyjnym – Komisję Europejską. W praktyce oznacza to złamanie tzw. zasady wspólnotowej, czyli poszukiwania wspólnych rozwiązań przy współudziale 3 uprawnionych do tego Instytucji UE.

Przewodniczący mojej grupy politycznej Socjaldemokratów – Hannes Swoboda także wyraził swoją dezaprobatę dla poczynań Rady. W swoim wystąpieniu uznał zaistniałą sytuację za skandal. Był zawiedziony, iż duński – socjalistyczny rząd – pozwolił na taki obrót spraw, który kłóci się z założeniami europejskiej lewicy. Podkreślił również, iż Parlament nie godzi się na podążanie za głosem populistów.

Szef liberałów Guy Verhofstadt zaproponował przedłożenie przez PE skargi do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości…

Kontrole czasowe przewidywały już obecne przepisy, ale pod wieloma warunkami i w przypadkach wyjątkowych. Rewizja przepisów przeprowadzona w sposób, jaki zastosowała Rada jest ostrym pęknięciem w Unii. Powrotem do ustaleń międzypaństwowych, pełnych egoizmów narodowych. Źle wróży Wspólnocie.

Z Parlamentu Europejskiego w Strasburgu
Lidia Geringer de Oedenberg

Dziękujemy pani poseł do Parlamentu Europejskiego, Lidii Geringer de Oedenberg, za zgodę na przedruk artykułu.

Artykuł ukazał się pierwotnie na blogu europoslanki Lidii Geringer de Oedenberg Z Parlamentu Europejskiego prowadzonym na Salon24.pl

Lidia GERINGER DE OEDENBERG (ur. 1957 Wrocław) – polska polityk, działaczka kulturalna, od 2004 posłanka do Parlamentu Europejskiego, kwestor PE, członkini Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w PE.

Poniżej zamieszczam dwie i pół minuty jego wystąpienia z 16 listopada włącznie z polskim tłumaczeniem. Mam nadzieję, że czytelnicy będą w stanie docenić zawartość tego nabrzmiałego treścią wystąpienia, w którym odbija się najlepsza tradycja brytyjskiego parlamentaryzmu oraz głos obywatelski zatroskanego Europejczyka.

Joanna Mieszko-Wiórkiewicz

Leszkowi K. składam wielkie dzięki za pomoc w opracowaniu transkrypcji i tłumaczenia.

YouTube: Farage: What gives you the right to dictate to the Greek and Italian people?

Transcript (EN) Tłumaczenie (PL):

Here we are on the edge of a financial and social disaster and in the room today we have the four men [going by name of Rompuy, Barroso, Juncker, Rehn] who are supposed to be responsible. And yet we have listened to the dullest, most technocratic speeches I’ve ever heard.
Znaleźliśmy się na skraju finansowej i społecznej zapaści. Tu, w tej sali mamy dziś czerech mężów [nazwiska to Rompuy, Barroso, Juncker, Rehn], którzy mieli być odpowiedzialni. Tymczasem słuchaliśmy ciemniackich, najbardziej technokratycznych mów, jakie znam.

You are all in denial [of responsibility]. By any objective measure the Euro is a failure. And who is actually responsible, who is in charge out of your lot? Well, of course the answer is „none of you” – because none of you have been elected; none of you actually have any democratic legitimacy for the rôles that you currently hold within this crisis.
Wy się wszyscy wypieracie [odpowiedzialności]. Według wszelkich obiektywnych miar, Euro jest kompletną klęską. Kto właściwie jest za to odpowiedzialny, kto z was tu rządzi? Odpowiedź brzmi – nikt z was, ponieważ żaden z was nie został nigdy wybrany; żaden z was nie otrzymał jakiejkolwiek demokratycznej legitymacji dla funkcji, jakie aktualnie pełni w tym kryzysie.

And into this vacuum, albeit reluctantly, has stepped Angela Merkel. And we are now living, we are now living, in a German-dominated Europe – something, that the European Project was actually supposed to stop! Something that those who went before us actually paid a heavy price in blood to prevent. I don’t want to live in a German-dominated Europe, and nor do the Citizens of Europe.
W te próżnię, choć niechętnie, weszła Angela Merkel. I tak oto żyjemy w Europie zdominowanej przez Niemców – czyli w układzie, któremu ów europejski projekt miał ZAPOBIEC. Aby układ taki wykluczyć, nasi przodkowie zapłacili najwyższą cenę przelanej krwi. Nie chcę żyć w Europie zdominowanej przez Niemcy. Ani ja, ani obywatele Europy – my nie chcemy żyć pod dominacją niemiecką.

But you guys have played a rôle, because when Mr Papandreou got up and used the word „referendum” – oh Mr Rehn, you described it as „a breach of confidence”. And your friends here got together like a pack of hyenas, rounded on Papandreou, had him removed, and replaced by a puppet government. What an absolutely disgusting spectacle that was!
Tutaj wy, ziomale, daliście popis. Gdy tylko pan Papandreou wstał i wypowiedział słowo „referendum”, to pan, panie Rehn, nazwał to „złamaniem zaufania”. Wtedy pan i pańscy kumple rzuciliście się jak stado hien na Papandreou, otoczyliście go, usunęliście go i zastąpiliście go jakimś marionetkowym rządem. Cóż to był za obrzydliwy spektakl!

And not satisfied with that, you decided that Berlesconi had to go. So he was removed and replaced by Mr Monti, a former European Commissioner, a fellow architect of this Euro disaster and a man who wasn’t even a Member of the Parliament.
Tego było wam jeszcze mało, więc zdecydowaliście, ze Berlusconi musi odejść. Został więc usunięty i zastąpiony panem Monti, byłym komisarzem europejskim, współarchitektem klęski Euro, człowiekiem, który nie był nawet członkiem parlamentu.

It’s getting like an Agatha Christie novel, where we’re trying to work out who is the next person that’s going to be bumped off. The difference is, we know who the villains are. You should all be held accountable for what you’ve done! You should all be fired!
Rozwija się to jak akcja w powieści Agathy Christie, gdzie zgadujemy, kto następny dostanie w łeb. Z ta różnicą, ze my wiemy, kto jest przestępcą. Wy wszyscy powinniście odpowiedzieć za to, co narobiliście! Powinniście wszyscy zostać wywaleni!

I have to say, Mr Van Rompuy, 18 months ago when we first met, I was wrong about you. I said you would be the quiet assassin of nation states’ democracy. But not anymore. You are rather noisy about it, aren’t you? You, an unelected man, went to Italy and said: „This is not the time for elections, but the time for actions”. What, in God’s name, gives you the right to say THAT to the Italian people?!
Muszę cos powiedzieć panu, panie Van Rompuy. Półtora roku temu, kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy, pomyliłem sie co do pana. Mówiłem wtedy, że będzie pan cichym zabójcą demokracji państw narodowych. Już tak nie uważam. Pan robi wokół tego kupę hałasu – pan, niewybrany uzurpator jedzie do Włoch, i oświadcza: „nie pora na wybory, pora na akcję”. Co takiego, na Boga, daje panu prawo do wydawania takich nakazów Włochom?

Dziękujemy pani Joannie Mieszko-Wiórkiewicz za zgodę na przedruk tekstów na portalu Koszalin7.pl

„Bo o co chodzi z tym euro? Chodzi o klasę polityczną narzucającą swą wolę narodom Europy. Pamiętajcie, tylko dwa kraje miały referendum w sprawie euro, Dania i Szwecja, i oba powiedziały NIE” – mówi Farage. Przypomina również, że Traktat lizboński „nie posiada legitymacji demokratycznej”. W większości krajów nie dopuszczono do referendów, a Irlandię kiedy powiedziała NIE dla Traktatu, zmuszono do głosowania po raz drugi.

Źródło: YouTube, KarasekUS

Przepis na zapewnienie sobie poparcia społecznego jest banalnie prosty. Zakładamy kilka dużych organizacji ekologicznych. Dajemy im 66 mln euro, oczywiście z kieszeni podatnika. Gotowe. Poparcie ze strony organizacji pozarządowych mamy zapewnione. Tę bulwersującą praktykę ujawnił w zeszłym tygodniu brytyjski think tank International Policy Network.

– Niestety w ten sposób tworzy się poparcie dla polityki UE – komentuje prof. Julian Morris, prezes IPN. Analitycy think tanku wykryli, że aż dziewięć z dziesięciu największych organizacji ekologicznych w Europie, tworzących koalicję Green 10, otrzymało w latach 1998-2009 publiczne dotacje, wynoszące łącznie 66 mln euro. Były to bezpośrednie dotacje z Komisji Europejskiej. Jakby tego było mało, poparcie dla ekologicznej polityki UE rosło wraz ze wzrostem otrzymywanych dotacji. Średnio wzrastały one w tempie 13 proc. rocznie.

Choć były wyjątki. Organizacja Birdlife Europe zwiększyła swe dochody o 900 proc., Friends of the Earth Europe – o 325 proc., a WWF European Policy Office – o 270 procent. Na co wydawały pieniądze organizacje ekologiczne? Głównie na lobbing w instytucjach UE! Koło więc zamyka się: Komisja Europejska daje pieniądze organizacji WWF, a ta za pieniądze podatnika lobbuje w KE. Do Green 10 należą jeszcze m.in. Climate Action Network Europe – organizacja zajmująca się walką z „globalnym ociepleniem” – oraz Greenpeace, jako jedyna nie otrzymująca dotacji z KE.

W przypadku ośmiu organizacji z tej grupy można mówić o uzależnieniu od publicznych pieniędzy, ponieważ dotacje KE stanowią więcej niż 1/3 otrzymywanych środków. Dla pięciu z nich dotacje KE to aż 50 proc. rocznego budżetu. Są to budżety rzędu 1-4 mln euro rocznie. Na lobbing w instytucjach europejskich wydawane jest średnio 0,5 mln euro rocznie w ramach jednej organizacji. Po co więc Komisja Europejska dotuje organizacje ekologiczne, które z kolei lobbują z powrotem w Komisji?

Odpowiedź może być tylko jedna: dla zapewnienia sobie bezwarunkowego poparcia dla prowadzonej polityki. Właściwie KE i wymienione organizacje ekologiczne prowadzą politykę ekologiczną ręka w rękę. Warto przypomnieć, że jest to bardzo istotna polityka, bowiem polityka wobec zmian klimatu, skutkująca utworzeniem paneuropejskiego systemu redukcji emisji gazów cieplarnianych, ma niebagatelne znaczenie dla konkurencyjności każdego europejskiego przedsiębiorstwa, dla gospodarek narodowych poszczególnych państw i wreszcie dla każdego konsumenta, który płaci za to wszystko wyższymi podatkami i rachunkami za prąd, wodę i gaz.

Istnieje też inna odpowiedź: organizacje lobbują w KE, aby co roku otrzymywać coraz więcej dotacji. Jak widać, tak właśnie się dzieje. Za pieniądze podatnika ekolodzy lobbują, aby podatnik łożył na szerzenie ich destrukcyjnej ideologii zastępowania Boga bożkiem natury i eksterminacji życia ludzkiego w imię ograniczania emisji dwutlenku węgla. Jeśli ekolodzy, jak sami twierdzą, działają w interesie społeczeństwa, to społeczeństwo powinno wspierać ich działania, ale w sposób dobrowolny, a nie podatkami.

Czy tak ma wyglądać budowanie społeczeństwa obywatelskiego według Brukseli? Niestety potwierdzają się najgorsze przypuszczenia, że UE nieuchronnie zmierza w stronę kolejnego totalitaryzmu. Unijny aparat władzy staje się coraz silniejszy, pozbawiony społecznej kontroli, coraz bardziej bezczelny i bezkarny w swoich działaniach i coraz śmielej korumpujący opinię publiczną.

Tomasz Teluk

Tomasz Teluk jest dyrektorem Instytutu Globalizacji, ekspertem Centre for the New Europe w Brukseli.

Artykuł pochodzi z najnowszego Najwyższego Czasu

Jak co roku Komisja Europejska hojnie obdarzy środowiska naukowe, ekspertów i aktywistów, skupionych w różnorodnych organizacja pozarządowych, think-tankach i ośrodkach analitycznych. Zdecydowanie będą to organizacje proeuropejskie. Można postawić też tezę odwrotną: czy w ten sposób urzędnicy KE nie kupują przypadkiem przychylności intelektualistów, bowiem w kierowanych przez nich organizacjach, unika się krytykowania UE jak ognia?

Jak informuje eurosceptyczny portal EUobserver.com, największymi tegorocznymi beneficjantami są: Platforma Europejskich Socjalnych Organizacji Pozarządowych (grant 700 tys. euro), organizacje: Nasza Europa (605 tys. euro) czy Przyjaciele Europy (192 tys. euro). Już same nazwy organizacji mówią o głębokim zaangażowaniu ich założycieli w krzewieniu poglądów zbieżnych z celami, do których zostały powołane unijne organy władzy. Jednak wśród dotowanych instytucji można znaleźć bardzo znane fundacje np. European Policy Centre, której pracownicy są jednymi z najczęściej cytowanych w międzynarodowej prasie „niezależnych ekspertów”, podobnie Centre for European Policy Studies, a także Fundacja Roberta Schumana czy Fundacja Heinricha Bölla.

Komisja Europejska bezpośrednio dotuje także instytucje z Polski. Instytut Spraw Publicznych otrzymał 62,5 tys. euro, a Polska Fundacja im. Roberta Schumana 90 tys. euro. Dziennikarze EUobserver.com zastanawiają się, czy nie jest to przypadkiem kupowanie przychylności za pieniądze. Udają niezależne think-tanki, a tak naprawdę są cheerleederkami Unii Europejskiej? komentuje Pieter Cleppe z brytyjskiego konserwatywnego instytutu Open Europe, jednej z najbardziej krytycznych organizacji wobec działań Brukseli.

Jednak bezpośrednie dotowanie przez Komisję Europejską to tylko kropla w morzu euro, płynących każdego roku do tzw. trzeciego sektora. Organizacje pozarządowe i think-tanki otrzymują miliony euro w ramach różnorodnych projektów unijnych realizowanych w ramach tzw. Programów Operacyjnych. Niektóre organizacje są na tyle uzależnione od publicznych pieniędzy, że obecnie naciskają na polski rząd, aby przyspieszył wypłacanie dotacji, ponieważ kończą się im pieniądze. Pozostaje jednak pytanie: czy wypłacane z kieszeni podatnika kwoty pożytkowane są rzeczywiście w tzw. interesie publicznym, czy interesie urzędników, którzy je przyznają?

Częściową odpowiedź na to pytanie można znaleźć w ostatnim badaniu pt. „Think-tanki i programy społeczeństwa obywatelskiego” zrealizowanym przez Uniwersytet Pensylwania. Wnioski z badania, które objęły ponad 6500 think-tanków z całego świata (w tym 2393 z Europy) wykazują wyraźne różnice w postrzeganiu i funkcjonowaniu instytutów spraw publicznych w Europie i Stanach Zjednoczonych.

Różnica postrzegania filantropii na Starym Kontynencie i za oceanem jest dramatyczna. Podczas, gdy w USA, think-tanki finansowane są przeważnie przez osoby prywatne oraz firmy, niezależne od publicznych pieniędzy są postrzegane jako podstawowy element społeczeństwa obywatelskiego i niezależnych komentatorów w debacie publicznej.

Zupełnie odmiennie jest rozumiana rola think-tanków w Europie. W Europie model amerykański jest uznawany za skorumpowany i działający na korzyść sponsorów. Natomiast za „niezależne” uznaje się instytuty funkcjonujące za pieniądze podatników.

To całkowite nieporozumienie. Think-tanki mają swój statut, cele i sposób funkcjonowania. Największą korzyścią dla sponsorów prywatnych jest kształtowanie konkurencyjnych warunków dla rozwijania biznesu. Innymi słowy firmy i przedsiębiorcy łożą na think-tanki, ponieważ ich funkcjonowanie jest korzystne dla wszystkich uczestników rynku: konsumentów i oferentów.

Tymczasem instytuty funkcjonujące za pieniądze Brukseli mają cele dokładnie odwrotne i sprzeczne z interesem publicznym konsumentów i przedsiębiorców. Pozbawione krytyki wobec urzędników, pozwalają im kształtować politykę publiczną zgodnie ze swoimi potrzebami. Spoglądając na rozwój Unii Europejskiej, można wykazać, że tak się dzieje: urzędników jest coraz więcej. Żądają oni coraz większych pieniędzy za swą pracę. Wzrasta także ilość przepisów i regulacji. Zwiększa się więc rola unijnych instytucji w życiu gospodarczym. Skutkiem tego są coraz wyższe podatki i coraz gorsze warunki funkcjonowania biznesu. Gdy UE finansuje think-tanki, instytuty pozostają najczęściej bezkrytyczne wobec Brukseli, wyłączone z debaty publicznej, nie spełniają więc funkcji do jakiej zostały powołane.

Inne wyniki badania przeprowadzonego przez naukowców z Uniwersytetu Pensylwania są również interesujące. Europejskie instytuty zajmują się niemal wyłącznie przysłowiowym „biciem piany”, a więc bezproduktywną, masową produkcją książek, opracowań i idei. Można więc powiedzieć, że ograniczają się wyłącznie do debatowania, opisywania i informowania. Zupełnie inny efekt ma praca think-tanków w Stanach Zjednoczonych.

Ich produktem są przeważnie praktyczne rozwiązania dotyczące wdrażania określonych polityk. Amerykańskie instytuty skupiają się na podawaniu gotowych sposobów reform, przynoszących oszczędności budżetowi, a obywatelowi – korzyści. Europejskie instytuty są określane przez naukowców jako „uniwersytety bez studentów”. Natomiast organizacje z USA potrafią skutecznie oddziaływać na życie publicznie, promując lub blokując konkretne projekty, tworząc wpływowe koalicje, często składające się z organizacji reprezentujących różne opcje, ale łączące się wokół konkretnego celu.

Można więc odnieść wrażenie, że w Europie think-tanki są właściwie niepotrzebne. Bez ich pracy, skoro ogranicza się wyłącznie do prezentowania abstrakcyjnych idei, ewentualnie do chwalenia urzędników – społeczeństwo może się obejść. Nie ma więc co ubolewać, że think-tanki w Europie mają mniejsze budżety, zatrudniają mniej ludzi, a ich rola w życiu publicznym jest praktycznie niezauważalna. Gdy w 2013 r. wyschnie strumień unijnych pieniędzy, może okazać się, że większość tzw. „instytucji pożytku publicznego” zwyczajnie żerujących na kieszeni podatnika, upadnie. Smutne, ale właśnie wtedy należy spodziewać się największego pożytku dla obywateli.

Tomasz Teluk

Tomasz TELUK pisze o sobie: „Jestem wolnorynkowym ekspertem ekonomicznym i komentatorem. Specjalizuję się w zagadnieniach reformy opieki zdrowotnej, energetyce i ochronie środowiska, nowych technologiach informacyjnych, konkurencyjności przedsiębiorstw oraz globalizacji”. Doktorat z filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim (2005), ukończył nauki polityczne Uniwersytecie Warszawskim i Wyższą Szkołę Zarządzania/The Polish Open University, brytyjski dyplom Bachelor of Business Administration. Pobyt w USA na seminariach Institute for Humane Studies i republikańskiej Young America Foundation.
Pełnił różne funkcje w czołowych think-tankach Europy. W latach 2004-2006 ekspert Centrum im. Adama Smitha, 2005-2008 ekspert Centre for the New Europe w Brukseli, współpracował z londyńskim Stockholm Network, w 2006 założył Instytut Globalizacji. Publikuje w „Rzeczpospolitej”, „Wprost”, „Polska The Times”, „Życiu”, „Ozonie”, „Gazecie Prawnej”, „Pulsie Biznesu”, „Parkiecie”, „Gazecie Polskiej”, „Najwyższym Czasie”, „Międzynarodowym Przeglądzie Politycznym” i wielu innych; współtworzył magazyny: „Modern Marketing”, „Dotcom”, „WWW-Magazyn”. Wypowiedzi eksperckie w mediach: Polskie Radio, TVP, TV Biznes, Polsat, Polsat News, TVN CNBC, TVN 24. W latach 2003-2006 komentator angielskojęzycznego projektu TechCentralStation należącego do jednego z najbardziej znanych dziennikarzy amerykańskich Jamesa Glassmana („The Washington Post”, The Wall Street Journal”, „Forbes”). Autor bądź współautor wielu książek m.in. „E-biznes. Nowa Gospodarka”, „IT w firmie”, „Libertarianizm. Teoria państwa”, „Mitologia efektu cieplarnianego”.

odDymarkow, który na bieżąco tłumaczy i przybliża polskiej opinii publicznej wydarzenia z Parlamentu Eurpejskiemu, wyjaśnia również, jak polskie media zmanipulowały informację o wystąpieniu Farage. „Wszędzie w Internecie pojawia się informacja jakoby Farage porównał van Rompoya do mokrego mopa. Jest to ewidentny błąd w tłumaczeniu. Owszem, Farage używa określenia „damp rag”, które w dosłownym przekładzie można tłumaczyć jako „wilgotną szmatę”, jednakże w tym kontekście trzeba odczytać to jako idiom, slangowe określenie człowieka słabego, nieporadnego, fajtłapowatego. Dosłowne tłumaczenie jest błędem. Jest to określenie również dość mocne, jednakże nie o aż tak negatywnym znaczeniu jak „mokra szmata”, które ociera się o wulgaryzm”.

Korzystając z okazji serdecznie dziękujemy panu odDymarkow za świetne tłumaczenia i pracę włożoną w przybliżanie nam prawdy o wydarzeniach, o których polskie media albo nie informują wcale, albo informują w sposób nierzetelny.

Źródło: YouTube, odDymarkow

Nigel Farage stawia pytanie: „Czy baronessa Ashton zaprzeczy temu, ze gdy była skarbnikiem (Kampanii na Rzecz Rozbrojenia Nuklearnego) wzięła pieniądze od organizacji sprzeciwiających się zachodniemu kapitalizmowi i demokracji?”

Film umieszczony na YouTube został uszkodzony przez nieznanych sprawców. Stąd usterki w odtwarzaniu.