Wśród młodych wolontariuszy, którzy pomagali w tym roku przy organizacji śniadania i obsłudze gości, znalazł się harcerz Sebastian Sugalski (na zdjęciach) z „Zielonego Szczepu” 10-tych Koszalińskich Drużyn Harcerskich („Dziesiątka”) – drużyny „Czarnych Panter”. Co robi harcerz w święta w klubie GRAAL? „Wspólnie z harcerkami i harcerzami z naszej drużyny pomagamy tym, którzy w tym szczególnym dniu potrzebują pomocy” – mówi Sebastian. Dlaczego nie siedzą teraz w rodzinnym gronie przy świątecznym stole? I co na to rodzice? „Rodzice się cieszą, że tu jesteśmy, są z nas dumni” – odpowiada harcerz.

Śniadania dla bezdomnych to już dobra koszalińska tradycja. Narodziła się ze społecznej troski i zaangażowania na rzecz tych obywateli miasta, którzy znaleźli się w potrzebie, nie radzą sobie w trudnej rzeczywistości, są chorzy, samotni, często porzuceni przez rodziny. Organizacja śniadań możliwa jest dzięki wielu ludziom dobrej woli – przedsiębiorców, firm, instytucji, organizacji. Do śniadania dorzucają „coś” przedstawiciele wielu zawodów, tworząc środowiskowe tradycje pomocy ponad podziałami. Są wśród nich prawnicy, dziennikarze, a nawet politycy, którzy co ciekawe nie zamierzają się przy tej okazji promować (może poza jednym wyjątkiem), doceniając i chroniąc społecznikowską inicjatywę przed jej upolitycznieniem, które – jak uczy doświadczenie – dla wielu podobnych inicjatyw okazało się zabójcze.

Warto dodać, że Komitet Obywatelski Miasta Koszalina, organizator śniadań świątecznych, obchodzi w tym roku swoje 10-lecie – powstał w styczniu 2005 roku, a w rzeczywistości już w połowie 2004 roku, jednak władze Koszalina przez pół roku wstrzymywały jego sądową rejestrację. Sam Stefan Romecki prowadzi działalność społeczną w Koszalinie od wczesnych lat 90-tych, a więc od ponad 20 lat. Jest kawalerem Orderu Uśmiechu, którego posiadaczem w Koszalinie był również „biskup uśmiechu” śp. Ignacy Jeż, wysoko oceniający działalność Romeckiego i KOMK. (tr)

{gallery}anno/2015/15_04_05_komk_sniadanie{/gallery}

– taki napis można zobaczyć na transparencie przygotowanym przez Stefana Romeckiego oraz członków i sympatyków Komitetu Obywatelskiego Miasta Koszalina, którzy w sobotę 28 lutego, rozpoczęli przed jednym z koszalińskich marketów akcję zbiórki podpisów popierających Pawła Kukiza w jego staraniach o najwyższy urząd w państwie – Prezydenta Rzeczypospolitej. Inauguracja wypadła skromnie, ale właśnie ta skromność i obywatelski charakter kampanii w porównaniu z rozmachem i biurokratycznym sznytem kandydatów partyjnych, jest – jak zapewniają organizatorzy – siłą ruchu poparcia Pawła Kukiza: – My w przeciwieństwie do kandydatów partyjnych nie mamy struktur do zbierania podpisów, to znaczy urzędowych gmachów i partyjnych gabinetów, nie wkładamy też ręki do kasy państwowej, żeby nabrać ile się da, tak jak robią to partie polityczne – mówił lider inicjatywy poparcia Pawła Kukiza. – Nie mamy pieniędzy, bazujemy na ochotnikach, którzy są skłonni poświęcić swój czas. Spotykamy się na ulicach, a nasze biura wyborcze znajdują się w prywatnych mieszkaniach.

Z kolei we wtorek 3 marca na Rynku Staromiejskim przed ratuszem odbyła się zaimprowizowana konferencja prasowa Stefana Romeckiego i sympatyków Komitetu Obywatelskiego Miasta Koszalina, stowarzyszenia, które wśród celów statutowych ma wpisane udzielanie poparcia dla wszystkich działań zmierzających do wprowadzenia JOW w Polsce.

– Wprowadzenie JOW pozwoliłoby zlikwidować partyjne klany władzy i przywrócić Polakom polityczną podmiotowość – przekonywał Romecki.

– Nasz kandydat ma jednopunktowy, ale realny do bólu program – Jednomandatowe Okręgi Wyborcze. Tylko jeden i aż jeden, bo chodzi przecież o zmianę systemu wyborczego, a więc systemu i ustroju politycznego państwa. Nie obiecuje gruszek na wierzbie, nie dzieli Polaków – powiedział Romecki, przypominając, że prezydent posiada inicjatywę ustawodawczą, może też zarządzić referendum (według badań CBOS 70 proc. Polaków popiera JOW) za zgodą wyrażoną przez większość Senatu (wybieranego obecnie w JOW), ma również prawo zgłoszenia projektu ustawy o zmianie konstytucji.

Akcja zbierania podpisów będzie kontynuowana na ulicach Koszalina, w okolicach marketów, targowiska i „giełdy”. Są też dwa stałe punkty, gdzie można złożyć swój podpis na liście poparcia – w klubie GRAAL przy ulicy Piłsudskiego (w godzinach popołudniowych, także w dni wolne) oraz w siedzibie Lepszego Koszalina w „związkowcu”, róg Zwycięstwa i Matejki (od 14.30 w dzień powszedni). (zm)

Foto: KOMK i Andrzej Krzyżanowski.

{gallery}kos/polityka/15_02_28_romecki_kukiz{/gallery}

Od dwóch przedstawicieli władz wojewódzkich PO usłyszeliśmy, że Gawłowski (wiceminister ochrony środowiska, szef wojewódzkich struktur PO) tłumaczył, że kandydatura Kęsika to „otwarcie się na lewe skrzydło”

– przytacza gazeta argumenty działaczy PO. Ale Kęsik już od pewnego czasu pracował nad zbliżeniem do rządzącej partii. Przed trzema laty wykupił ogłoszenia w lokalnej prasie, wyrażając poparcie dla Stanisława Gawłowskiego jako kandydata na posła.

Gazeta przypomina, że Kęsik

w czasach PRL był zastępcą kierownika wydziału propagandy i agitacji KW PZPR w Koszalinie, a w stanie wojennym dał się poznać jako weryfikator. Akcję, która przeszła do historii jako „weryfikacja dziennikarzy”, komunistyczne władze rozpoczęły w styczniu 1981 r. Chodziło o pozbycie się niezależnie myślących i złamanie pozostałych. Komisje weryfikacyjne były de facto sądami kapturowymi – w każdej zasiadali przedstawiciele KW PZPR, cenzury i bezpieki. Chociaż decyzja komisji była wyrokiem, nie sporządzano żadnego protokołu. W wyniku weryfikacji pracę straciło ok. 2 tys. osób w całej Polsce. Znaczna część z nich wylądowała na bruku z wilczymi biletami.

Tak stało się za sprawą komisji, której zastępcą szefa i najaktywniejszym według weryfikowanych członkiem był Kęsik, m.in. z poetką i lokalną dziennikarką Elżbietą Juszczak. Jej deklaracja, że „to, co stało się 13 grudnia, trudno nazwać błogosławieństwem” wystarczyła, że została pozbawiona możliwości pracy zarówno w mediach jak i szkolnictwie.

Jestem oburzony, że taki człowiek jest dziś kandydatem Platformy Obywatelskiej do sejmiku

– mówi Cezary Łazarewicz, w latach 80. działacz opozycji demokratycznej, a dzisiaj dziennikarz tygodnika „Wprost”. Łazarewicz w 1995 r. na łamach GW opisywał jak wyglądała weryfikacja koszalińskich dziennikarzy.

Tym bardziej że już po publikacji materiału na temat weryfikacji otrzymałem list od jednego z weryfikowanych. Wspominał, że większość z członków komisji odwalała tylko swoją robotę, a „od Kęsika bił ideologiczny żar”.

Ale jak widać, większości działaczy Platformy ponura przeszłość Kęsika nie przeszkadza. Jedni twierdzą, że jej nie znali…

Nie jestem za przekreślaniem ludzi ze względu na ich życiorysy polityczne, ale gdybym znał jego przeszłość, oczekiwałbym, że dokona oceny tamtych wydarzeń

– mówi Arkadiusz Litwiński, szczeciński poseł PO i członek władz wojewódzkich tej partii.

W przypadku jej braku byłbym przeciwny tej kandydaturze.

Z kolei poseł PO z Kołobrzegu Marek Hok wyjaśnia:

Poznałem go w sejmiku, pracował w komisji zdrowia, był merytorycznie przygotowany. Myślę, że to dobry ruch dla obu stron.

Sam Kęsik nie ma sobie nic do zarzucenia i lekceważąco odpowiada na zarzuty o swoją przeszłość:

Żyje nią tylko dwóch-trzech ludzi, większości to chyba nie przeszkadza, skoro wygrywam wybory miejskie i wojewódzkie.

Pytanie, czy wyborców województwa koszalińskiego przekona taka argumentacja, czy też powiększą grono dwóch-trzech osób, którym jednak przeszkadza komunistyczna przeszłość Kęsika.

kim, Gazeta Wyborcza
Zespół wPolityce.pl

Tekst ukazał się na portalu wPolityce.pl.

wPolityce.pl/YouTube

– To dzięki wam Koszalin jest dziś nie tylko polskim miastem, ale również miastem dobrze zorganizowanym, pięknym, w którym żyją otwarci na świat i na ludzi mieszkańcy – dziękował im prezydent Koszalina, Piotr Jedliński. Część parku przy ul. Piastowskiej, gdzie w nowym miejscu stanął pomnik „Byliśmy-Jesteśmy-Będziemy”, otrzymała nazwę Skweru Pioniera.

Podczas uroczystości odnowiono braterskie więzi między dwoma miastami, których losy tak bardzo splotły się ze sobą – Koszalinem i Gnieznem. Uczestniczący w uroczystościach Jacek Kowalski, prezydent pierwszej historycznej stolicy Polski – Gniezna, był poruszony pamięcią historyczną Koszalinian. Swoich współobywateli sprzed 69 lat, którzy przybyli do Koszalina nazwał „bohaterami” i określił jako „ludzi pełnych niesamowitej odwagi”.

– W kontekście sytuacji na świecie, nikt nie mógł nawet przypuszczać czy pokój jest trwały, czy Koszalin ostatecznie pozostanie polski. Jechali w nieznane – świat zbudowany z obietnic, bez najmniejszych realnych gwarancji – mówił prezydent Jacek Kowalski. – Oprócz dobytku spakowanego w podróżne toboły przywieźli ze sobą coś znacznie cenniejszego – Polskę, dziedzictwo Piastów, królów – pierwszych władców naszego Kraju, białego orła w czerwonym polu i biało-czerwoną flagę, dumnie łopoczącą na wietrze.

– Mnie, prezydenta królewskiego Gniezna, przepełnia dziś niebywała duma. Przywożę wam dziś serdeczne uściski od bratniego Gniezna i zapewnienie, że wszyscy chlubimy się waszymi dokonaniami – zakończył prezydent Gniezna.

W uroczystości uczestniczyli również syn i córka pierwszego starosty koszalińskiego, Edmunda Dobrzyckiego. Prezydent Piotr Jedliński przypomniał, że to właśnie on przyjechał do Koszalina 8 maja 1945 roku jako pełnomocnik rządu, stanął na czele 500 pierwszych osadników, wyznaczył burmistrza i doprowadził do otwarcia pierwszej szkoły. Już 1 czerwca podjął decyzję o nadaniu nazw pierwszym trzem ulicom Koszalina. Pierwszy starosta, na mocy podjętej przez radnych przed rokiem decyzji, też już ma już swoją ulicę w Koszalinie (odcinek obwodnicy od Gnieźnieńskiej do Połczyńskiej).

W krypcie przed pomnikiem, żołnierze koszalińskiego pułku przeciwlotniczego, którzy wystawili pododdział reprezentacyjny i wartę honorową, umieścili skrzynię z dziewięcioma urnami z ziemią z pól bitewnych Pomorza Środkowego. Krypta została przykryta ciężką granitową tablicą z wykutym napisem: „Urny z ziemią z Wałcza, Podgajów, Mirosławca i Kołobrzegu – miejsc bitew stoczonych od stycznia do marca 1945 roku z Niemcami przez Wojsko Polskie na terenie Ziemi Koszalińskiej”. Orkiestra z centrum szkolenia sił powietrznych odegrała pieśń reprezentacyjną Wojska Polskiego (Marsz Pierwszej Brygady). (tr)

{gallery}historia/pionierzy/14_05_10_pomnik{/gallery}

Keimyung University jest jednym z czołowych koreańskich uniwersytetów. Kształci się na nim 25 000 studentów w 19 koledżach oferujących 99 specjalizacji. Ceremonia nadania stopnia odbyła się 17 kwietnia br. w Edward Adams Hall w Daegu. Miała bardzo uroczysty przebieg i zgromadziła kilkaset osób, w tym licznych przedstawicieli mediów. Tematyka wykładu ambasadora Krzysztofa Majki dotyczyła polskiej drogi do wolności, problemów kształtowania się administracji publicznej w okresie przemian oraz relacji polsko-koreańskich.

Przemówienie gratulacyjne wygłosił dziekan korpusu dyplomatycznego w Seulu H.E. Dato Haji Harun Ismail, ambasador Brunei w Republice Korei. Na zakończenie uroczystości krótki koncert dali artyści koreańscy. Jednym z nich był prof. Lim Dong-Min – laureat III miejsca konkursu Chopinowskiego w 2005 r.

Tego samego dnia, ambasador K. Majka dokonał wraz z małżonką Zofią uroczystego otwarcia, przygotowanej wysiłkiem ambasady RP, wystawy malarskiej koszalińskich artystów Zbigniewa Murzyna i Krzysztof Rapsy w Galerii Gukje Art Museum w Daegu. Wystawa została przyjęta z dużym zainteresowaniem przez zwiedzających i media.

Doctor honoris causa, z łaciny „doktor dla zaszczytu” – akademicki tytuł honorowy nadawany przez uczelnie osobom szczególnie zasłużonym dla nauki i kultury.

Krzysztof MAJKA, koszalinianin, reprezentuje Polskę w Republice Korei (Korea Południowa), wcześniej był ambasadorem Polski w Indiach (akredytowanym lub obserwatorem również w Bhutanie, Nepalu, Sri Lance, Bangladeszu oraz na Malediwach). W Korei stał się nie tylko ambasadorem państwa polskiego, ale także wyjątkowym ambasadorem polskiej kultury.

Koreańczycy są zakochani w polskiej kulturze, przede wszystkim w Chopinie, ale też malarstwie i rzeźbie. Ambasador Krzysztof Majka stara się, żeby w Seulu gościło jak najwięcej artystów z Polski, również z Koszalina. Niedawno sukces odniósł tam koszaliński malarz awangardowy Krzysztof Rećko-Rapsa.

Polska kultura w Korei jest żywa i obecna. Na Uniwersytecie Hankuk w Seulu (Hankuk University of Foreign Studies) istnieje od 1987 roku Wydział Języka Polskiego,jedyny w Korei Południowej. W innym wielkim mieście Korei, w Daegu, na tamtejszej uczelni muzycznej – właśnie tej, która nadała ambasadorowi tytuł honorowy – Uniwersytecie Keimyung, odbywa się Konkurs Pianistyczny im. F. Chopina rejonu Azji i Pacyfiku (Asia-Pacific International F. Chopin Piano Competition). Pierwszy, przy współudziale Ambasady RP w Seulu odbył się w 2009 roku, drugi w 2012 roku. W koncercie finałowym tego drugiego konkursu uczestniczyła pierwsza dama RP Anna Komorowska. W Jury zasiedli wybitni pianiści i pedagodzy, m.in. zwycięzca warszawskiego Konkursu Chopinowskiego Dang Thai Son (Wietnamczyk mieszkający w Kanadzie), a z Polski Katarzyna Popowa-Zydroń i Piotr Paleczny.

{gallery}anno/2014/14_04_21_seul{/gallery}

– Marszałek Piłsudski zwyciężył zaborców i wywalczył niepodległość – powiedział jeden z rolników pod pomnikiem na placu Zwycięstwa. – Ale dziś nie szablą się podbija i odbiera niepodległość tylko pieniądzem. I to właśnie obserwujemy. – Polska ziemia jest wykupywana przez Niemców przez tzw. słupy, podstawione osoby. Domagamy się, żeby polskie władze postawiły tamę temu procederowi – mówił inny rolnik.

To co pierwsze rzuca się w oczy, to zupełny brak zaufania do władz. Rolnicy nie wiedzą na przykład, kto i kiedy się z nimi spotka, w tej sprawie panuje zupełna dezinformacja. Nie kryją też, że jedyną metodą osiągnięcia czegokolwiek jest stały nacisk na władze i urządzanie takich manifestacji, jak ta w Koszalinie. Akcja rolników ukazuje więc iluzję polskiej demokracji, której narodziny przy Okrągłym Stole przed 25 laty właśnie się świętuje.

Przeciwko unijnemu dyktatowi polegającemu na stawianiu Polsce niedopuszczalnych warunków, godzących nie tylko w polskie interesy gospodarcze, ale także historyczne, obyczajowe i narodowe, podnosi się coraz więcej głosów protestu. Kilka dni wcześniej list otwarty w tej sprawie ogłosił jeden z najbardziej doświadczonych polskich samorządowców, prezydent Gdyni Wojciech Szczurek (Wielcy gracze blokują rozwój Polski) : „Jako urzędujący od wielu lat prezydent sporego miasta, z rosnącym niepokojem obserwuję, jak forsowane są rozwiązania zgodne ze strategiami i preferencjami silnych państw i wielkich międzynarodowych korporacji, które stać na skuteczny lobbing. Coraz więcej polskich firm, instytucji, jednostek samorządowych pada ofiarą niekorzystnych decyzji, wprowadzanych przez instytucje unijne.” (ah)

Więcej w wątku: Rolnicy bronią polskiej ziemi

Protestujący rolnicy prowadza stronę internetową www.protestrolnikow.pl gdzie na bieżąco informują o swoich działaniach, postulatach, stanowisku władz.

{gallery}kos/protesty/2014{/gallery}

– To jest historyczna szansa. Nie pamiętam, żeby Koszalin miał w swojej historii dwóch ministrów w jednym rządzie i myślę, że tą okazję musimy również wykorzystać – powiedział Piotr Jedliński, prezydent Koszalina (wypowiedź dla Radia Koszalin).

Przemysław Krzyżanowski, do dnia powołania na stanowisko w rządzie, pełnił funkcję zastępcy prezydenta ds. polityki społecznej. Urodzony 17 października 1966 roku w Szubinie, żonaty (żona Anna jest wicedyrektorem II LO im. Wł. Broniewskiego), ma dwóch synów. Ukończył Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Słupsku (historia), studia podyplomowe z zakresu profilaktyki i resocjalizacji dzieci i młodzieży w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Bydgoszczy, studia podyplomowe w zakresie organizacji i zarządzania oświatą Gnieźnieńskiej Wyższej Szkoły Humanistyczno-Menedżerskiej. W Urzędzie Miejskim w Koszalinie od 1 lutego 1996 roku. Najpierw jako inspektor w Wydziale Kultury, Oświaty i Wychowania, następnie od 1 maja 1996 roku – w Wydziale Edukacji (od 2000 roku dyrektor tego wydziału). Sprawował opiekę nad Młodzieżową Radą Miasta Koszalina. Za największy swój sukces zawodowy w koszalińskim samorządzie uważa opracowanie i wprowadzenie w życie Koszalińskiego Systemu Oceny Szkół oraz Koszalińskiego Systemu Oświatowego. Zainteresowania: film i kino. Od 1992 prowadził audycję o filmie w Rozgłośni Regionalnej Radia Koszalin. Związany z Platformą Obywatelską. W ostatnich wyborach samorządowych z listy PO startował do rady miasta Koszalina.

Na podstawie: strona internetowa Przemysława Krzyżanowskiego oraz strona Radia Koszalin.

Screen strony internetowej Przemysława Krzyżanowskiego (www.przemyslawkrzyzanowski.pl).

Manifestacja przeszła od Placu Trzech Krzyży, Alejami Ujazdowskimi pod Belweder. Zakończyła się około 21.00 Koszalinianie po całonocnej podróży powrócili do domów nad ranem. Jak mówią, z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku, mimo że dzień był wyjątkowo mroźny.

– Protestowaliśmy przeciwko panującemu bezprawiu i kłamstwu w życiu publicznym – mówi Tadeusz Wołyniec. – Chcieliśmy również przypomnieć wydarzenie sprzed 31 lat, żeby 13 grudnia już więcej w naszej historii się nie powtórzył, żeby już nigdy Polak nie strzelał do Polaka. Nieśliśmy transparenty z hasłami sprzeciwiającymi się budowaniu republiki kolesiów w Polsce, bezprawiu, kłamstwu, przemocy. (gh)

Dzień wcześniej stowarzyszenie „Godność”, którego uczestnikami są również koszalinianie, wystosowało list otwarty z okazji kolejnej rocznicy ogłoszenia stanu wojennego. List został odczytany przez kol. Staszka Fudakowskiego 12 grudnia o godz 23 30 pod pomnikiem Poległych Stoczniowców. Oto jego treść.

Gdańsk, dnia 13 12 2012 r.

List Otwarty

Mija 31 rocznica wprowadzenia stanu wojennego. Stowarzyszenie Godność od początku swojego powstania tj od 19 lat co roku upominało się o osądzenie sprawców masakry robotników na Wybrzeżu w grudniu 1970 r. Domagaliśmy się ukarania junty wojskowej z gen w Jaruzelskim na czele, która wprowadziła stan wojenny. Od 1993 roku w rocznicę stanu wojennego piszemy protesty, listy otwarte do władz państwa w których domagaliśmy się osądzenia winnych komunistycznych zbrodni w grudniu 1970 r i w stanie wojennym. Domagaliśmy się także usunięcia z wymiaru sprawiedliwości sędziów i prokuratorów, którzy brali udział w procesach politycznych w PRL i sprzeniewierzyli się niezawisłości sędziowskiej. Wielu z nas tu zebranych uczestniczyło w strajkach w grudniu 1970 r w sierpniu 1980 i w latach stanu wojennego. Wielu z nas poznało obozy internowania i więzienia PRL-u. Mimo że od 1989r mamy Polskę niepodległą i wielu rządzących odwołuje się do korzeni solidarnościowych,to rozliczenie się z komunizmem nie nastąpiło a winni zbrodni na narodzie nie zostali osądzeni. Ludzie odpowiedzialni z komunistycznych władz za terror i zbrodnie są dotąd bezkarni. Symboliczny wyrok dla gen Kiszczaka jest kompromitacją wymiaru sprawiedliwości. Uwalnianie od procesów gen W Jaruzelskiego i gen F Siwickiego poprzez wystawianie im zaświadczeń o złym stanie zdrowia jest dalszą manipulacją zmierzającą do nie osądzenia ich. Polski wymiar sprawiedliwości robił wszystko przez 23 lata aby ich nie skazać. Nasze listy i protesty były lekceważone przez najwyższe władze państwa, tak jak byśmy nie mieli moralnego prawa aby upomnieć się o elementarną sprawiedliwość. Boli nas od lat jak wielu kolegów, którzy doszli do władzy, także dzięki naszej walce, tak łatwo zaprzyjaźnili się z naszymi oprawcami , zdrajcami ojczyzny, którzy w imieniu obcego mocarstwa sprawowali dyktatorskie rządy. Jakże inaczej nazwać jak nie zdradą nas Adama Michnika, któremu ufaliśmy, z Jerzym Urbanem, który siejąc nienawiść do ks Jerzego Popieuszki doprowadził do jego zamordowania przez komunistycznych morderców. A przecież widzieliśmy Adama Michnika na zdjęciach idącym w pochodzie z ks Jerzym. Czy nazwanie przez Adama Michnika „ludźmi honoru”Kiszczaka i Jaruzelskiego nie jest zdradą naszych ideałów bez ich osądzenia? Takich zachowań ludzie nie nazywają inaczej niż zdradą. A jak nazwać fraternizację Lecha Wałęsy i Prezydenta Bronisława Komorowskiego z gen Jaruzelskim. W opinii społecznej gen Jaruzelski jest odpowiedzialny za najazd na Czechosłowację przez Ludowe Wojsko Polskie, masakrę robotników na Wybrzeżu i wprowadzenie stanu wojennego. Czy te fakty tak łatwo można wymazać ze zbiorowej pamięci tylko dlatego, że wy tak Panowie chcecie?

Dlatego też stojąc tu pod pomnikiem Poległych Stoczniowców po raz trzeci domagamy się sądu nad komunizmem i ludźmi władzy którzy odpowiadają za zbrodnie popełnione w grudniu 1970 r i w stanie wojennym. Potępiamy tych, którzy w naszym imieniu przebaczają komunistycznym zbrodniarzom. Nadal żądamy usunięcia z wymiaru sprawiedliwości ludzi, którzy sądzili w procesach politycznych w PRL, z urzędów państwowych wszystkich tych, którzy byli agentami wszelkich służb specjalnych, żądamy ujawnienie agentów ze zbioru zastrzeżonego tych, którzy działali na szkodę polskiego narodu, współpracując z ze służbami obcych państw.

Polska potrzebuje dziś poważnych reform. Wzrasta bezrobocie, emigruje młode pokolenie, następuje spadek produkcji, od lat w kryzysie jest służba zdrowia i szkolnictwo. Łamane są standardy demokratyczne poprzez uzależnianie od państwa środków przekazu, rodzina polska potrzebuje pomocy. Atakuje się Kościół. Nawet kazania księży próbują cenzurować ministrowie. Polskę- nasz wspólny dom- należy budować na zdrowych fundamentach opartych na prawdzie i zaufaniu, a nie propagandzie i niszczeniu opozycji. Wesprzemy takie działania, które będą zmierzać do poprawy bytu obywateli i wyciszeniu nastrojów społecznych. Pomódlmy się za ofiary grudnia 1970 i stanu wojennego. Pomódlmy się także o szybki powrót do zdrowie Krzysztofa Wyszkowskiego. W ubiegłym roku był tu z nami. Pozdrawiamy Cię Krzysztofie. Życzymy wielu łask Bożych z okazji Świąt Bożego Narodzenia.

Stowarzyszenie „Godność”

Foto: Krzysztof Sapała oraz Jan Bodakowski.

9 listopada 2012 r. Szkoła Podstawowa nr 13 uczciła rocznicę odzyskania wolności przez Polskę międzywojenną inaczej niż na akademii, apelu, w inscenizacji. Odmiennie po raz drugi, gdyż rok wcześniej uczniowie, nauczyciele i kilkoro rodziców przeszło ulicą Zwycięstwa, śpiewając pieśni legionowe, trzymając tabliczki z pytaniami do Polaków, powiewając własnoręcznie wykonanymi flagami, pod pomnik Józefa Piłsudskiego. Pomysł takiego przeżywania narodowego święta pojawił się głównie z potrzeby zaktywizowania społeczności szkolnej i chęci pokazania koszalinianom żywej, dziecięcej formy uczczenia niepodległościowego dnia. Uczniowie spontanicznie, jeszcze donośniejszym głosem intonowali pieśni dzielnych przodków, gdy widzieli aprobatę, zwłaszcza starszych ludzi, którzy czasami nie kryli łez, wzruszenia i bili młodym brawa. To była prawdziwa, wdzięczna lekcja historii, pamięci o tych, którzy walczyli o wolność Polski.

Zachęceni tak pozytywnym odzewem społecznym na nasze uliczne świętowanie, zdecydowaliśmy i w tym roku ruszyć na koszalińskie ulice, by zaprezentować w nieco inny sposób dziecięcy patriotyzm. 13 klas z „13”, włącznie z zerówką, udało się z koszami poczęstunkowymi przygotowanymi przez rodziców (wafle, ciasta, owoce), w różne rejony koszalińskiego centrum, by pytać przechodniów lub pracowników urzędu miejskiego, sklepów, banków, podróżnych na dworcach PKP i PKS o m. in. najlepsze polskie filmy, książki, potrawy, najpiękniejsze miejsca w kraju, zwyczaje, najsławniejszych Polaków czy wreszcie o to, z czego możemy być dumni w narodowe święto. Ostatnie zagadnienie okazało się dla niektórych respondentów bardzo drażliwe, więc nawet uśmiech i szczere podekscytowanie dzieci nie powstrzymały ich od obcesowych, mocnych słów niezadowolenia z polskiej rzeczywistości. Szkoda, że nie zapanowali nad tymi negatywnymi emocjami. Jednak mimo tego, uczniowie byli pod wielkim wrażeniem wyników swoich ankiet, cieszyli się z tego, że udało się zachęcić tak wielu koszalinian do miłej rozmowy na polskie tematy. Po po powrocie do szkoły zdawali relacje z tych ulicznych ankiet, śpiewali pieśni patriotyczne, bawili się w swoje Święto Niepodległości i już byli ciekawi obchodów Dnia Niepodległości w przyszłym roku. A więc koszalinianie, czekajcie na trzynastkową niespodziankę w 95 rocznicę odzyskania wolności!

Brygida Grzebieniak-Śnioch
nauczycielka języka polskiego i historii
w SP 13 w Koszalinie

W słynnej sali BHP w Stoczni Gdańskiej, obradował 3 września 2011 roku Walny Zjazd Związku Stowarzyszeń Osób Represjonowanych (ZSOR), który skupia stowarzyszenia powołane wcześniej na terenie całego kraju przez osoby represjonowane. Miło nam poinformować, że Tadeusz Wołyniec z Koszalina, został wiceprezesem Zarządu Związku. We władzach znaleźli się również dwaj inni opozycjoniści z regionu środkowopomorskiego – Eugeniusz Helski ze Słupska został wiceprezesem Zarządu, a Jerzy Leoniak ze Szczecinka, członkiem Komisji Rewizyjnej. Prezesem ZSOR został Bogusław Gołąb z Gdańska, wiceprezesem Adam Skowroński z Wrocławia, sekretarzem Nina Milewska z Gdańska. Tomasz Chmielewski z Elbląga objął funkcję przewodniczącego Komisji Rewizyjnej, w której znalazł się również Adam Maksymowicz z Wrocławia.

Foto 1. Uczestnicy zjazdu przy historycznych tablicach z 21 postulatami strajkujących w 1980 roku. Od lewej: Tadeusz Wołyniec, Edward Dulewicz (Łódź), Jerzy Sekuła (Sławno), Czesław Dębiec (Koszalin), Jerzy Leoniak (Szczecinek).
Foto 2. Represjonowani składają kwiaty przed Pomnikiem Poległych Stoczniowców 1970.
Zdjęcia dzięki uprzejmości Jerzego Leoniaka.

Zjazd podjął uchwałę w sprawie uznania WRON za organizację zbrodniczą i zapowiedział wystąpienie w tej sprawie do „europejskich struktur i trybunałów sprawiedliwości w celu osądzenia tych zbrodni podobnie jak to jest w przypadku zbrodni popełnionych w innych krajach systemu komunistycznego w Europie”. W drugiej uchwale, członkowie Związku również zapowiadają wystąpienie do instytucji europejskich, w związku z blokowaniem przez Rzecznika Praw Obywatelskich RP wniosku ZSOR skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego o uznaniu za niekonstytucyjną ustawę o kombatantach i osobach represjonowanych.

Prezes ZSOR, Bogusław Gołąb, skierował pismo do prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, dr Łukasza Kamińskiego, w którym wyraża życzenie współpracy, ponieważ „dokumentowanie najnowszej historii Polski, szczególnie drogi do wolności i niepodległości Ojczyzny winno, oprócz wykorzystania zasobów archiwów zawierających też nie zawsze prawdziwą wiedzę, opierać się także na wykorzystaniu autentycznej wiedzy zaangażowanych uczestników historycznych wydarzeń”.

Walne Zebranie Związku Stowarzyszeń Osób Represjonowanych wystosowało „List otwarty” do społeczeństwa.

Gdańsk 3 września 2011 r.
Walne Zebranie Związku Stowarzyszeń Osób Represjonowanych w Gdańsku w sali BHP Stoczni Gdańskiej.

LIST OTWARTY

W XXXI rocznicę wyartykułowania 21 postulatów sierpniowych i powołania do życia NSZZ Solidarność, w XXX rocznicę l Krajowego Zjazdu Solidarności, który wytyczył drogę do Wolnej i Samorządnej Polski oraz w XXIII rocznicę straszliwie osamotnionych strajków 1988 roku, które przyniosły nadzieję na wolność i demokrację, politycy w wyniosłych słowach przypominają przełomowe dla Polski momenty, identyfikując się tym samym z dokonaniami na rzecz przyszłości Ojczyzny.

A przecież rzeczywistość ukazuje niebywałe niedbalstwo i próby pozornych działań graniczących wręcz z zakłamywaniem historii. Współuczestnictwo i szczególne „przyzwolenie” na demokratyczne przemiany w Polsce przypisują sobie zbrodniarze komunistyczni wraz z komunistycznym dyktatorem na czele. Ci, którzy mają na swoich rękach krew patriotów walczących o wolność Polski w 1956, 1970, 1976, podczas stanu wojennego i po jego formalnym zniesieniu. Bezkarni zbrodniarze, którzy do dzisiaj uprzywilejowani szczególnymi prawami i profitami, cieszą się swoistą „opieką” wolnego i demokratycznego państwa, przeciwko któremu wyprowadzali wojsko na ulice.

Za tę upragnioną wolność i prawa człowieka ginęli ludzie. Ginęli bezprawnie aresztowani i zamykani w więzieniach, przetrzymywani w karcerach, torturowani i bestialsko bici i maltretowani, mordowani i eliminowani z życia publicznego, pozbawiani praw i pracy, warunków egzystencji. Więzieni rodzice pozbawiani praw rodzicielskich. Działacze deportowani z własnej ojczyzny. Ludzie których wielokrotnie straszono sybirem…

Pomimo upływu lat ludzie represjonowani za działania na rzecz Wolnej Polski, często schorowani i okaleczeni, pozbawieni warunków egzystencji, nie maja żadnych uprawnień, takich jakimi dysponują komunistyczni zbrodniarze. Ludzie represjonowani nie cieszą się opieką państwa, uprawnieniami w zakresie pomocy lekarskiej czy społecznej. Nie zostali objęci regulacjami wielokrotnie obiecywanych Ustaw na wzór Ustawy o kombatantach i niektórych osobach represjonowanych… Natomiast, dochodząc swoich praw są obiektami pośmiewisk byłych SB-ków czy kpin sądów. Dowodem niech będzie kolejne już umarzanie przez sądy w Polsce zbrodni komunistycznych a to już jest zbrodnia także sądowa.

Taka jest w naszej Polsce rzeczywistość.

W innych krajach systemu komunistycznego dawno już te kwestie uregulowano. W zgodzie z nakazem moralnym i nakazami sprawiedliwości.

Władysław Husejko urodził się 24 października 1952 w Lubiatowie. Absolwent Politechniki Koszalińskiej (Wydział Mechaniczny – 1978, Wydział Ekonomii i Zarządzania – 2007). Pracował na PK jako kierownik Ośrodka Elektronicznej Techniki Obliczeniowej (do 1990) oraz jako zastępca dyrektora Parku Naukowo-Technologicznego (2002-2006). W latach 1990-1998 wiceprezydent Koszalina. W rządzie Jerzego Buzka objął stanowisko wicewojewody koszalińskiego. Był radnym Koszalina w latach 1994-1998 oraz 2002–2006. W 1998 wybrany na radnego wojewódzkiego, złożył mandat w związku z objęciem stanowiska wicewojewody zachodniopomorskiego. W wyborach parlamentarnych w 2001 bezskutecznie kandydował do Sejmu z pierwszego miejsca listy Unii Wolności w okręgu koszalińskim.

Od 2005 związany z Platformą Obywatelską, wcześniej w Unii Wolności. W wyborach 2006 roku został radnym wojewódzkim (sejmik zachodniopomorski), w grudniu 2006 powołany na stanowisko wicemarszałka województwa, a od kwietnia 2008 – po rezygnacji Norberta Obryckiego – marszałek województwa. W wyborach komunalnych 2010 został radnym Koszalina, wybranym następnie na przewodniczącego Rady Miasta. Objął funkcję dyrektora koszalińskiego biura Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Szczecinie.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. (ah)

Pani Urszula prowadzi głodówkę od kilkunastu dni. Do aktu desperacji pchnęła ją eksmisja komornicza, o której w Koszalinie było głośno. Jej mąż, Wiesław Rowiński, próbował wówczas popełnić samobójstwo, obecnie znajduje się w szpitalu. Małżeństwo przedsiębiorców z Koszalina (prowadzili m.in. popularny sklep „Anatol”) popadło w długi około 10 lat temu. Obecnie mają do spłacenia wraz z odsetkami około 2 mln złotych. Według małżeństwa, przyczyną ich kłopotów są zaniedbania urzędników, w tym ówczesnego wiceprezydenta miasta, a obecnie wiceministra środowiska Stanisława Gawłowskiego, którzy mieli wprowadzić małżeństwo w błąd. Urzędnicy odpierają zarzuty, tłumacząc, że reprezentowali interes publiczny i nie mogli długu umorzyć. Urszula Rowińska domaga się cofnięcia eksmisji i umożliwienia spłaty zadłużenia.

Urszula Rowińska pod Ministerstwem Sprawiedliwości w Warszawie.

„W namiocie rozbitym przed ministerstwem mieści się prawie cały jej dobytek: karimata, dwa śpiwory, koc, kurtka przeciwdeszczowa, termos i gazety. Kobieta myje się w stojącej w pobliżu publicznej toalecie. Raz wpuścili ją nawet do ubikacji w ministerstwie. Namiot podarowali jej przypadkowi ludzie. Wcześniej przez tydzień spała pod gołym niebem – na ławce” – relacjonuje Metro. Panią Urszulę odwiedzają zwykli warszawiacy, działacze Zielonych, słuchacze Radia Maryja, kibice Legii, ksiądz. Przynoszą wodę, herbatę, miód, jedzenie, którego jednak pani Urszula nie przyjmuje. Podarowali jej przyrząd do mieszenia ciśnienia. Ktoś przyniósł jej mały jednoosobowy namiot.

Chciałaby porozmawiać z ministrem Jarosławem Gowinem, ale choć jej protest odbywa się przy głównej bramie ministerstwa, nie miała okazji go jeszcze zobaczyć. Przechodził były minister Andrzej Czuma, ale do pani Urszuli nie podszedł. Z samego ministerstwa przychodzili urzędnicy, spisali notatki, obiecali wysłać pisma do Prokuratury Generalnej i sądu okręgowego. Twierdzą jednak, że nie mogą wpływać na decyzję sadów. Badał ją lekarz, który pojawił się w asyście policjantów.

„Będę tu pod ministerstwem aż do skutku. A jak już nie dam rady głodować, to podreperuję zdrowie i znowu coś wymyślę. Będą musieli mnie stąd wynieść …” – powiedziała pani Urszula dziennikowi Metro.

Oprac. AH

Źródło: Metro (metromsn.pl), 13 września 2012, portal Gazeta.pl
Zdjęcia: Koszalinianin27

Trzeba było czekać 50 lat, aby w 1992 roku ujawnione zostały dokumenty wskazujące, że w sąsiednim państwie skazano na śmierć na podstawie decyzji władz partyjnych 35 tysięcy obywateli Polskich, wziętych do niewoli lub aresztowanych na okupowanych przez Sowietów kresach wschodnich naszego kraju. Nie trzeba dodawać, że tę perfidną zbrodnię popełniono w połowie dwudziestego wieku na oczach całego świata. Alianccy przywódcy podkreślali ochronę wartości dla których przystąpili do wojny, ale związani sojuszem z Sowietami zachowywali milczenie, zajmując postawę korzystniejszą dla przestępcy. Takie działanie zrodziło w przyszłości wiele komplikacji. Ci, którzy ukrywali prawdę, nie zdobyli się do dziś dnia na choćby słowo przepraszam, postępując w myśl faryzeuszowskiej zasady określonej w 1944 roku przez Sir Williamas Malhina, głównego doradcę prawnego brytyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, że „okoliczności uzasadniały zawieszenie oceny z naszej strony”. Przy każdej okazji, przez wiele lat, przedstawiciele rządów alianckich powtarzali frazes o braku wystarczających dowodów winy Związku Sowieckiego. Pomimo wielu opracowań na temat zbrodni popełnionej przez Sowietów, podtrzymywali zmowę milczenia. W tak ważnych sprawach nie można tolerować milczenia. Bez względu na pobudki, jest to działanie nikczemne. Wobec zbrodni ludobójstwa nie wolno pozostawać biernym. Kto milczy w obliczu mordu – staje się wspólnikiem mordercy, kto nie potępia – ten przyzwala. Już w 1943 roku prof. Tymon Terlecki wypowiedział prorocze słowa: „Posiew zbrodni jest trujący, rodzi groźne przekonanie, że wolno bliźniego mordować bezkarnie”. Pół wieku ukrywania zbrodni w Katyniu i wielu innych miejscach kaźni na terenach Związku Sowieckiego, wydało swój plon. Widzimy jak totalitarne reżymy mordują całe narody o innych przekonaniach politycznych, narody różnej rasy lub odmiennej religii.

(…)

Emigracja niepodległościowa wytrwale przypominała światu o popełnionym ludobójstwie. I chociaż napotykaliśmy na mur obojętności wśród rządzących, to nie ustawaliśmy w naszych dążeniach, by prawda i sprawiedliwość zatryumfowały. Dziś, kiedy prawda została odkryta i znani są sprawcy, oczekujemy aktu sprawiedliwości. Świadectwo grobów katyńskich obowiązuje żyjących.

Oprac.: Tadeusz Rogowski

Przemówienie Prezydenta Ryszarda Kaczorowskiego pod Pomnikiem Ofiar Bolszewizmu w Koszalinie, 2000 rok.

Zdjęcie: Prezydent Ryszard Kaczorowski w Koszalinie, delegatura Urzędu Wojewódzkiego 2000 rok. Obok Krzysztof Majka, wówczas senator RP, obecnie ambasador RP w Korei Południowej.

Zdzisław Wieczorek urodził się w 1926 roku w Bydgoszczy, w czasie wojny w wieku 13 lat deportowany do Rzeszy jako robotnik rolny, w 1955 roku ukończył Politechnikę Szczecińską, po przenosinach do Koszalina pracownik Biura Projektów Polsport. Członek Solidarności od chwili jej powstania, uczestnik zebrań Klubu Obrońców Uwięzionych za Przekonania Polityczne, kolporter ulotek w stanie wojennym. W styczniu 1982 wygłosił mowę pożegnalną nad grobem Janka Stawisińskiego, był także współorganizatorem manifestacji z 1 maja 1982 roku przed koszalińska katedrą. Nękany rewizjami, aresztowany, skazany na rok pozbawienia wolności. Po wyjściu z więzienia podjął działalność opozycyjną, ponownie aresztowany, zastraszany możliwością dokonania odwetu na uczących się wówczas dzieciach, degradowany w pracy i inwigilowany, zdecydował się na emigrację. Otrzymał azyl polityczny w Niemczech, osiedlił się w Hanowerze, kontynuował działalność patriotyczną w stowarzyszeniach polonijnych. (red)

Zdzisław Wieczorek, zdjęcie wykonane z kserokopii paszportu. Swoją własnoręcznie napisaną biografię zakończył słowami: „Tak w skrótowym ujęciu, z pełną świadomością i odpowiedzialnością, przedstawiam swoje dotychczasowe zachowanie wobec Ojczyzny, które uważam winien jest każdy Polak wobec Polski”.

Manifestanci, wśród nich osoby, które uważają się za pokrzywdzone przez wymiar sprawiedliwości, przedstawiają długą listę zarzutów. – Wymiar sprawiedliwości stał się korporacją rodzinno-towarzyską, ulegającą wpływom politycznym – mówi Tadeusz Wołyniec, jeden z organizatorów protestu. – Odgrodzili się murem od społeczeństwa, któremu mają służyć, a sądy przypominają dziś fortece, a nie instytucje publiczne. Wyroki urągające elementarnemu poczuciu sprawiedliwości, mnóstwo spraw, w tym także o charakterze aferalnym zostało pozamiatanych pod dywan. Klapki na oczach, społeczeństwo wie więcej o nieprawidłowościach i przekrętach, niż ci, którzy zostali powołani do ścigania tych nieprawidłowości. O wielu sprawach ludzie piszą otwartym tekstem na forum lokalnej gazety, ale prokuratura tego nie czyta, bo to podobno „wytwory chorej wyobraźni”. W tym samym czasie, za jedno słowo napisane w internecie pod adresem polityka, smutni panowie wpadają o szóstej rano do domu internauty.

PROTESTOWALI PRZED SĄDEM OKRĘGOWYM W KOSZALINIE – czytaj cały artykuł

Problem fatalnej organizacji uroczystości patriotycznych w mieście narasta od kilku lat. Dobrze ilustruje go wpis internauty „jadzik” na forum portalu koszalin7.pl: „Wszystko co polskie traktowane jest w Koszalinie per noga. Święto Wody to tutaj większe wydarzenie niż Święto Niepodległości. Wszystko co polskie musi być malutkie, odbębnione byle jak, szybko i bez zbytniego rozgłosu. Wszystko co służy wyborom i promocji polityków, nabiera ogromnego rozmachu. Polska jest tutaj malutka, za to politycy wielcy.” Sztampowość, przestarzała formuła nazwana dziś przez kogoś „gomułkowszczyzną”, promocja polityczna jako cel główny, pododdziały wojska jako tło i dekoracja dla medialnych popisów polityków, samowolne przesuwanie terminów świąt państwowych (!) farsa z wręczaniem sobie nawzajem odznak i odznaczeń według nieznanych bliżej kryteriów politycznych (w ubiegłym roku wręczono odznakę Związku Piłsudczyków znanemu przeciwnikowi budowy pomnika marszałka Piłsudskiego w Koszalinie) – to wszystko spowodowało rozgoryczenie i wywołało wreszcie społeczną reakcję.

– Nie wykluczam, że sami zaczniemy organizować w Koszalinie obchody świąt państwowych – mówił dzisiaj Stefan Romecki. – Na pewno będzie skromniej niż na obchodach organizowanych przez władze, ale nasza uroczystość będzie dla ludzi, a nie dla partyjnych polityków. Oni zresztą też mogą przyjść, ale jako uczestnicy, a nie główni aktorzy.

Wtórował mu Tadeusz Wołyniec: – Święta państwowe zostały zawłaszczone przez polityków, dla których patriotyzm i polskość, nie zawsze są wartościami najważniejszymi. My nie pozwolimy na wyrugowanie tych wartości z życia miasta. Dziś była nas jeszcze garstka, ale z roku na rok będzie coraz więcej. (tr)

Od prawej: Stefan Romecki (KOMK), prof. Tomasz Krzyżyński, rektor Politechniki Koszalińskiej, Krzysztof Sławiński (Lepszy Koszalin), Tadeusz Wołyniec (SORwSW). Foto: Tadeusz Rogowski.

Bronił zmarginalizowanych mieszkańców wsi, byłych pracowników pegeerów, zlikwidowanych z powodów politycznych, a nie ekonomicznych, jako czynnik, który mógłby zablokować późniejszą wyprzedaż ziemi i możliwość zgromadzenia ogromnych majątków przez nowe elity polityczne. Bronił rolników przed obłędną polityką rolną tamtych lat, kiedy to odmawiano skupu zboża od polskich rolników, a jednocześnie na bocznicach stały całe składy kolejowe z importowanym zbożem. Ostrzegał przed tym, co później nastąpiło, dewastacją i likwidacją polskiego przemysłu rolno-spożywczego. Był postrachem okrągłostołowych elit, samozwańczych właścicieli III Rzeczypospolitej, którzy w wyniku politycznego kontraktu podzielili się władzą i pieniędzmi za plecami Polaków. Rozbudził autentyczne nadzieje na naprawę Rzeczypospolitej, później jednak uległ elitom, wchodząc na salony polityczne i przyjmując ich styl. Zrozumiał swój błąd i przeprosił, ale społecznego i politycznego kapitału nigdy już nie odzyskał.

Wspomina Stefan Romecki z Komitetu Obywatelskiego Miasta Koszalina: – Nie pamiętam, który to był rok, ale Andrzej Lepper był już wtedy ważnym politykiem. Trwała Msza św. w katedrze w Koszalinie. Nagle jeden z kombatantów stojących w poczcie sztandarowym, zemdlał i osunął się na posadzkę. Jedynym, podkreślam – jedynym, uczestnikiem nabożeństwa, który pospieszył z pomocą, był Andrzej Lepper. Natychmiast zerwał się z ławki i nie zważając na okoliczności, udzielił pomocy omdlałemu, cucąc go i wyprowadzając do zakrystii.

– Inne zdarzenie, które dobrze zapamiętałem. W latach walki o prawo do wybudowania pomnika marszałka Józefa Piłsudskiego w Koszalinie, być może nawet w najtrudniejszym momencie tej walki, kiedy szanse na realizację były bardzo małe, zadałem pytanie Andrzejowi Lepperowi, co sądzi o tej głośnej wówczas sprawie. „Jak to jest – odpowiedział pytaniem na pytanie – że na Pomorzu wyprzedaje się tysiące hektarów w obce ręce, a jednocześnie na tym samym Pomorzu brakuje czterech metrów kwadratowych, kawałka gruntu o wymiarach dwa na dwa metry, pod budowę pomnika największego z Polaków?”

– Kiedyś spotkałem go jak był już wicepremierem – wspomina Romecki. – Co słychać, krzyczy do mnie z daleka. Ja mu na to, że dalej robię to co robiłem, staram się pomagać innym. A on do mnie, ty Stefan rób to w Koszalinie, ja to będę robił w Warszawie. Tak zapamiętam Andrzeja Leppera.

– Był prostolinijny i ufał ludziom, co należy uznać za zaletę życiową, ale przeciwwskazanie do udziału w polskiej polityce, która jest bagnem – mówi Tadeusz Rębisz z KOMK. – Na chwilę zapomniał z jakim systemem ma do czynienia. I to wystarczyło. (mw)