– Z Koszalina wyjechaliśmy w sobotę po północy, wróciliśmy w niedzielę rano. Nasz autokar zaparkował na ogromnym Placu Defilad, który po pewnym czasie nie był już w stanie pomieścić wszystkich autobusów – mówi Tadeusz Wołyniec. – W Warszawie wyczuwało się nastrój podobny do tego w 1988 roku w Gdańsku, kiedy przyjechał do nas Ojciec Święty Jan Paweł II – podniosła atmosfera, prawdziwy powiew wolności, a jednocześnie nastrój wielkiego święta i świadomość uczestnictwa w historycznym wydarzeniu.

– Nieśliśmy transparenty z hasłami: „Dość bezprawia i patologii w wymiarze sprawiedliwości!”, „Art. 212 KK hańbą skorumpowanych elit politycznych i prawniczych!”, „Bezprawie w Koszalinie!”, „Hucpa prokuratorsko-sędziowska”, „Dość chronienia PRL-owskich zbrodniarzy i przestępców!”. Spotkaliśmy się z wielką przychylnością mieszkańców Warszawy, dziękujących nam za postawę i walkę w obronie wolnej Polski.

W gdańskiej kolegiacie Najświętszego Serca Pana Jezusa odprawiono Mszę św. pogrzebową. Ksiądz Andrzej Dańczak, opiekun Duszpasterstwa Akademickiego, zwrócił w homilii uwagę na niezłomną postawę legendarnej działaczki Solidarności …

Część 1 – defilada na Rynku Staromiejskim, wręczenie sztandaru

Niebawem w drugiej części – festyn przed amfiteatrem, grupy rekonstrukcji i sprzęt wojskowy.

Wciąż można jeszcze wesprzeć akcję, pobierając wzór listy ze strony internetowej repatriacja.org.pl, podpisując ją wraz z rodziną, znajomymi, sąsiadami, koleżankami i kolegami z pracy, i przesyłając na warszawski adres stowarzyszenia. Pomóżmy naszym Rodakom powrócić do Ojczyzny!

Strona internetowa Obywatelskiego Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej „Powrót do Ojczyzny” – karta podpisu, wykaz punktów zbierania podpisów, projekt ustawy, galerie, historia deportacji.

W Polsce, a jeszcze bardziej na świecie, symbolizowała robotniczy zryw polskich robotników w sierpniu 1980 oraz wierność ideałom Solidarności. Jej postawę pierwszy docenił prezydent Lech Kaczyński dekorując Annę Walentynowicz 3 maja 2006 roku najwyższym polskim odznaczeniem – Orderem Orła Białego. Niezłomna, nieprzekupna i bezkompromisowa, uosabiała Pierwszą Solidarność, z którą utożsamiał się cały Naród Polski, a jednocześnie stanowiła wyrzut sumienia dla tych, którzy mienili się „elitami”, do władzy doszli na robotniczym proteście i natychmiast odwrócili się od tych, którym zawdzięczali wszystko, od ich problemów, niedoli, aż do podjęcia walki z nimi i eliminowania ich z życia publicznego. Usunięta z „Solidarności” przez długie lata żyła na skraju nędzy, często nie mając pieniędzy na wykupienie leków. Przez polską emigrację w USA i Kanadzie była podejmowana jak bohaterka, podczas wizyt w tych krajach w 2007 roku, oddawano jej hołd i cześć niczym mężowi stanu. Do końca życia nosiła się bardzo skromnie, a jednocześnie z godnością, zamieszkując w niedużym mieszkaniu w bloku w Gdańsku-Wrzeszczu.

Organizatorami meczu, który został rozegrany w przerwie jubileuszowego 50. Halowego Turnieju im. Stanisława Figasa, byli Łukasz Bednarek, kiedyś piłkarz, a obecnie działacz piłkarski i sędzia II ligi oraz Wojciech Kukliński, dziennikarz „Głosu Koszalińskiego”. Na widowni zasiadło kilkaset osób, po raz pierwszy też widowisko można było obserwować na ustawionym w hali telebimie. W rolę spikera i komentatora meczu wcielił się Ryszard Wątroba, burmistrz Sianowa.