Wojna nowego rządu z politycznymi przeciwnikami przywraca stare pytanie – czy to mogło się wydarzyć?

„Eurokraci są żądni krwi – ostrzegał ich kolega z Brukseli przed wyborami parlamentarnymi w Polsce” – rozpoczyna swój tekst Michael O’Shea. Nie ma w tym nic nadzwyczajnego, bo rządząca w Polsce partia PiS „wzbudzała niewyczerpaną nienawiść ze strony establishmentu UE”. Niewielu jednak przewidziało szybkość i dotkliwość zemsty.

„Zaledwie miesiąc po objęciu władzy Donald Tusk, dwukrotny premier, były przewodniczący Rady Europejskiej i ulubieniec Brukseli na nowo rozpala wspomnienia poprzednich epok przez stosowanie bardzo widocznej taktyki gangsterskiej. A to ten sam Tusk, który „rządy prawa” i „przywrócenie demokracji” uczynił głównymi hasłami swojej kampanii wyborczej” – zauważa TAC.

Przypominając o aresztowaniu w Pałacu prezydenckim dwóch ułaskawionych wcześniej parlamentarzystów, autor odpiera argumenty drugiej strony: „Twierdzenia rządzących, że „wszyscy są równi wobec prawa” nie mają pokrycie w praktyce, a jaskrawym przykładem jest sprawa polityka KO Włodzimierza Karpińskiego, który niedawno skorzystał z immunitetu i prosto z więzienia wszedł Parlamentu Europejskiego”.

TAC przypomina również sprawę wkroczenia do siedziby państwowego nadawcy TVP i wyłączenia sygnału. Opisuje zmiany jakie zachodzą w TVP: „W niedawnym porannym programie nowej TVP goście rozwinęli dużą tęczową flagę. Nowa Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej założyła antychrześcijańską koszulę i prowadziła kampanię na rzecz obcięcia funduszy Kościoła katolickiego. Nowo utworzony Minister Równości obiecała wprowadzenie rozwiązań dotyczących stosowania aborcji oraz związków osób tej samej płci. Marszałek Sejmu Szymon Hołownia pozował do zdjęcia z nielegalnymi migrantami i działaczami migracyjnymi organizacji pozarządowych w gmachu parlamentu”.

Reakcją Brukseli na antydemokratyczny zamach jest obietnica odblokowania wstrzymanych funduszy z KPO, które mogą wynieść łącznie 111 mld euro, przy czym 5 mld euro na początek przekazano do końca ubiegłego roku.

Tusk przewodzi koalicji, która jest „zlepkiem partii lewicowych, centrowych i prawicowych. Łączy ich jedynie nienawiść do PiS”. Sam PiS po ośmiu latach samodzielnych rządów utracił zdolność koalicyjną. Powstał surrealistyczny obraz sytuacji: „Spadkobiercy ruchu Solidarność dzielą rząd ze spadkobiercami PZPR z czasów komunizmu. Tradycjonalistyczni rolnicy walczyli z radykalnymi feministkami podczas negocjacji w sprawie utworzenia rządu” – wskazuje autor artykułu.

Jednak jak zauważa TAC: „Wielu Polaków, być może większość, głosowało konkretnie przeciwko PiS, niekoniecznie zaś za aktywizmem LGBT, działaniami wymierzonymi w Kościół katolicki i przekazaniem władzy Brukseli. Czy im się to podobało, czy nie, zapisali się na cały pakiet programowy. W tym właśnie tkwi pogłębiający się dylemat na coraz bardziej liberalnym i niedemokratycznym Zachodzie: głosować na partię, która ma wady i desperacko potrzebuje świeżej krwi, czy też przyjąć pakiet programowy ich przeciwników w całości”.

„Epizod TVP, choć wstrząsający, był wydarzeniem, które polskie społeczeństwo mogło ostatecznie przełknąć” – uważa autor . „Jednak po inwazji na Pałac prezydencki w Polsce i poza nią nastąpiła wyraźna zmiana nastrojów” – zauważa. „Tysiące ludzi zgromadziły się w czwartek w Warszawie w Proteście Wolnych Polaków”.

„Nieoficjalnie w PE uznają, że zachowanie rządu Tuska jest publicznie nie do obrony. „Nie będziemy komentować konkretnych wydarzeń w krajach członkowskich UE” – oznajmił w środę rzecznik Komisji Europejskiej Eric Mamer. To dwulicowe twierdzenie organu, który konsekwentnie ingerował w działania polskiego rządu” – komentuje TAC.

„Ne jesteśmy na końcu drogi, jeśli chodzi o praworządność w Polsce” – napisała w czerwcu 2022 r. przewodnicząca Komisji Ursula von der Leyen. „Będziemy nadal egzekwować orzeczenie (w sprawie domniemanych naruszeń praworządności) i stosować kary pieniężne, dopóki Polska się nie zastosuje do zaleceń” – dodała. „Twoje doświadczenie i silne przywiązanie do naszych europejskich wartości będą cenne w budowaniu silniejszej Europy, z korzyścią dla Polaków” – zachwycała się po objęciu stanowiska premiera przez Tuska. Kibicowała mu publicznie, żeby wrócił na stanowisko premiera, gdy PiS był u władzy.

Aby obejść te zastrzeżenia, establishmentowi komentatorzy snują narrację o bezprawiu. Dziennikarka Anne Applebaum, żona polityka KO Radka Sikorskiego, mówiła każdemu, kto chciał słuchać, że wybory w Polsce nie będą ani wolne, ani uczciwe (choć ostatecznie najwyraźniej na tyle sprawiedliwe, aby jej strona objęła władzę). Jan Cienski z „Politico” opisał „europejską wersję Korei Północnej” – wymienia autor.

Powtarzając politologa Pierre’a Manenta, John O’Sullivan zauważa, że „porozumienie centrowego establishmentu w Europie tak naprawdę nie akceptuje „skrajności”, które dążą do władzy. Jeśli jednak to się wydarzy, uważają za uzasadnione wykorzystanie ponadnarodowej władzy prawnej i politycznej w celu ich ograniczenia, a nawet wyparcia tych „skrajności” – konkluduje autor artykułu.

„Ponadnarodowa władza prawna i polityczna Tuska oznacza dla części polskich wyborców, że mają teraz powyborczy wyrzut sumienia. Jest ostrzeżeniem dla krajów europejskich, takich jak Węgry, Słowacja i Holandia, które wybrały rządy antysystemowe. Stanowi także wskazówkę dla Waszyngtonu, gdyby w listopadzie [wybory prezydenckie w USA] jacyś wrogowie demokracji podnieśli głowy” – kończy Michael O’Shea swój tekst na łamach „The American Conservative”.

Jan 12, 2024

The American Conservative

Michael O’Shea

Postanowili oni zapytać o zdanie najbardziej zainteresowanych rozwojem sieci logistycznych w Europie, czyli po prostu korzystających z tych sieci operatorów logistycznych. To oni prowadzą globalne działania biznesowe i potrafią najlepiej ocenić dostępność poszczególnych lokalizacji, warunki biznesowe, stan rynku i infrastruktury. Badanie przeprowadzono od lutego do maja 2017 roku, wzięło w nim udział 280 respondentów z różnych sektorów, od handlu detalicznego, przez motoryzację, po elektronikę.

Wyróżniono pięć głównych czynników determinujących wybór lokalizacji europejskich. Są to: bliskość centrów konsumpcji, otoczenie regulacyjne, dostępność pracowników, infrastruktura transportowa oraz koszty całkowite. Powstał raport „100 Najbardziej Pożądanych Lokalizacji Logistycznych w Europie 2017”.

Lokalizacja „Polska Centralna – Łódź” okazała się najbardziej pożądaną lokalizacją poza Europą Zachodnią, zajmując trzecie miejsce w rankingu! Lepsze okazały się jedynie lokalizacje „Venlo” (południowa Holandia, najbardziej pożądana lokalizacja w Europie) oraz „Düsseldorf Rhein-Ruhr” (Niemcy zachodnie). Łatwo zauważyć, że polska lokalizacja pokrywa się z rejonem, w którym zaplanowano budowę Centralnego Portu Komunikacyjnego. O ile oba pierwsze obszary liderów dysponują hubami lotniczymi – w Amsterdamie i Frankfurcie nad Menem, to „Polska Centralna – Łódź” takiego miejsca nie posiada.

Gdybyśmy dysponowali węzłowym portem lotniczym (hub) umożliwiającym płynne przesiadki pasażerom i efektywne przesyłanie ładunków, a także portem kontenerowym w Świnoujściu, polskie lokalizacje miałyby szanse zostać najlepszymi w Europie i na trwale zagościć w czołówkach światowych rankingów. Polska mogłaby wyjść z pułapki średniego wzrostu (brak potencjału do osiągnięcia statusu kraju wysoko rozwiniętego), w której może na długo, jeśli nie na zawsze, ugrzęznąć. Może właśnie o to toczy się teraz walka. Może polskiego sukcesu boją się potężni tego świata, którzy mogą dużo na tym stracić.

Na razie w Polsce trwa ponowne odkrywanie Ameryki i wyważanie otwartych już drzwi. Ciągłość pracy państwowej w kraju nad Wisłą nie istnieje, nowa władza chce zaczynać od zera, od audytów, weryfikacji, badania możliwości budżetu. Starzy wyjadacze sejmowi, którzy połowę życia spędzili na Wiejskiej będą badać „możliwości budżetowe”, zamiast mieć je w głowie, wykute na blachę. Znów odzywa się słynne „piniendzy nie ma i nie będzie”. Polska traci cenny czas i szanse rozwojowe. (tr)

Tadeusz Rogowski

Centrum Polityki Europejskiej we Fryburgu (CEP), działające pod patronatem fundacji Stiftung Ordnungspolitik (w radzie nadzorczej zasiada guru polskich liberałów Leszek Balcerowicz), przeprowadziło badania, z których wynika, że Niemcy „zdecydowanie najwięcej” zyskały na wprowadzeniu euro w okresie objętym badaniami (1999-2017). Największy spadek dobrobytu w ciągu tych lat odnotowały Włochy i Francja.

CEP wyliczył, że Niemcy zyskały w latach 1999–2017 prawie 1,9 biliona euro (2,1 biliona dolarów) w wyniku wprowadzenia euro. Wyniki wskazują, że Niemcy i Holandia są jedynymi krajami, które odniosły największe korzyści z wprowadzenia euro. W Niemczech w ciągu dwudziestu lat nowa waluta przyniosła dodatkowe 23 000 euro na mieszkańca, czyli ok. 100 000 zł po dzisiejszym kursie euro/złoty.

Z raportu wynika, że ​​jedną z głównych przyczyn spadku dobrobytu była międzynarodowa konkurencyjność. Przed wprowadzeniem euro takie kraje jak Grecja i Włochy mogły dewaluować swoje waluty, aby uczynić swój eksport tańszym na rynku światowym. Stawały się w ten sposób bardziej konkurencyjne i posiadały instrument reagowania na pogarszające się wyniki gospodarcze.

Badacze Alessandro Gasparotti i Matthias Kullas w swoim opracowaniu „20 lat euro: zwycięzcy i przegrani” dochodzą do wniosku, że „problem rozbieżnej konkurencyjności krajów strefy euro pozostaje nierozwiązany”. To oznacza, że państwa przyjmujące walutę europejską nie mogą mieć żadnej pewności dokąd doprowadzi ich ta decyzja. Nie ma również europejskich mechanizmów regulacyjnych, żeby temu przeciwdziałać. „Szczególnie Grecja i Włochy doświadczają obecnie poważnych trudności, ponieważ nie są w stanie zdewaluować swojej waluty” – napisano. Za to kraje z walutą narodową mogą elastycznie reagować w przypadku pogorszenia konkurencyjności.

Stiftung Ordnungspolitik to powstała w 1998 roku niemiecka organizacja non-profit zajmująca się ordoliberalną tradycją szkoły ekonomii we Fryburgu. Dąży do utrzymania i dalszego rozwoju ordoekonomii opartej na ideach Waltera Euckena i Friedricha Augusta von Hayeka, wprowadzonych do praktyki politycznej przez Ludwiga Erharda, który uchodzi za twórcę cudu gospodarczego w powojennych Niemczech.

Centrum Polityki Europejskiej we Fryburgu (CEP) jest ośrodkiem doradczym (think tank) fundacji zajmującym się polityką Unii Europejskiej. Działa na styku nauki, polityki i społeczeństwa, a jego celem jest skonsolidowanie na szczeblu UE polityki zorientowanej na wolność i gospodarkę wolnorynkową, przy jednoczesnym ograniczeniu do minimum regulacji i biurokracji. Analizuje główne projekty polityki UE pod kątem kryteriów ordoliberalnych. Przewodniczącym zarządów SO i CEP jest prof. dr Henning Vöpel. Członkami rady nadzorczej są Roman Herzog, Hans Tietmeyer, Leszek Balcerowicz i Frits Bolkestein.

Oprac. kw

Grafika na podstawie DW

1. W jednym zgodzą się zwolennicy tak prawicy, jak i dotychczasowej opozycji. Rząd Tuska zaakceptuje zmiany w Traktatach procedowane w Parlamencie Europejskim. Można by je nazwać: „Likwidacja suwerenności państw członkowskich”. Zapraszam do krótkiego przeglądu.

2. Państwa członkowskie tracą suwerenność w dziedzinie spraw zagranicznych, bezpieczeństwa zewnętrznego i obrony, które trafiają do kompetencji Unii dzielonych z Państwami Członkowskimi. W tych (i innych) kwestiach zostaje zniesiona zasada jednomyślności na rzecz głosowania większością kwalifikowaną.

3. Do celów Unii dopisana zostaje „autonomia strategiczna”, czyli odwieczne (w skali historii integracji) marzenie Niemiec i Francji o pozbyciu się z Europy wojsk USA. Także marzenie Rosji. Stąd aż taka przyjaźń tych dwóch krajów z Putinem.

4. Unia ustanawia armię europejską pod operacyjnym dowództwem Unii (czyli głównie Niemiec i Francji). Jeśli macie wątpliwości, co to oznacza dla Polski, przypomnijcie sobie, jak zareagowały na wojnę na Ukrainie Niemcy i Francja, a jak państwa spoza Unii, takie jak USA i UK.

5. Wspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa (WPZiB) zostaje wyjęta spod zasady jednomyślności. Zlikwidowana zostaje traktatowa możliwość nie wykonywania decyzji przez państwo, które wstrzymało się od głosu i złożyło w tej sprawie stosowne oświadczenie.

6. Ideologia gender zostaje jawnie dopisana do katalogu „wartości europejskich”. Wszędzie w Traktatach zapis o równości kobiet i mężczyzn, zostaje zastąpiony „równouprawnieniem płci” (gender equality). Liczby „równouprawnionych” płci nie określono.

7. Represje w stosunku do państwa członkowskiego, dotychczas dość nieokreślone i możliwe tylko w wyniku jednomyślnej decyzji Rady Europejskiej, teraz mogą zostać uruchomione przez kwalifikowaną większość Rady, Parlament Europejski lub Komisję poprzez sławetny TSUE.

8. Kary finansowe, dotychczas – jak w przypadku polskiego KPO – poza traktatowe czyli bezprawne, teraz mogą polegać nawet na odbieraniu środków należnych z budżetu Unii.

9. Państwa członkowskie (reprezentowane przez Radę Europejską) tracą prawo wskazywania kandydata na przewodniczącego Komisji na rzecz Parlamentu Europejskiego. Następuje odwrócenie kompetencji tych dwóch gremiów o 180 stopni.

10. W składzie KE obowiązywała zasada „jedno państwo – jeden komisarz”. Teraz Komisja ma być 15-osobowa. Czyli 12 państw nie będzie miało swego przedstawiciela. Jeśli sądzicie, że w ten sposób karane będą państwa, których obywatele głosują niewłaściwie, trafnie sądzicie.

11. Pojawia się nowa funkcja podsekretarzy w niesprecyzowanej liczbie i o kompetencjach zbliżonych do sekretarzy (=komisarzy) („powierza im się określoną tekę”). Jeśli sądzicie, że wielu podsekretarzy będą miały państwa rządzące Unią, a żadnych państwa krnąbrne, trafnie sądzicie.

12. Wiele wyłącznych kompetencji państw członkowskich, np. LEŚNICTWO, ma wejść do kompetencji Unii dzielonych z Państwami Członkowskimi. Na pytanie: „Czy UE przejmie polskie lasy?” odpowiedź brzmi: „Będzie miała taką możliwość, będzie mogła ingerować w politykę leśną”. A skoro tak, to zrobi to.

13. Absolutnym kuriozum jest procedura zmiany Traktatów. Zmiany będą wchodziły w życie po ratyfikacji w 4/5 państw członkowskich (dotychczas jednomyślnie). UMOWA MIĘDZYNARODOWA (jaką jest Traktat) MOŻE OBOWIĄZYWAĆ TAKŻE W TYCH PAŃSTWACH, KTÓRE NIE CHCĄ DO NIEJ PRZYSTĄPIĆ.

14. Wszystkich proponowanych zmian jest 267, więc trudno omawiać je w krótkich wpisach. Nieco szerzej piszę o tym w Gazecie na Niedzielę sprzed tygodnia. Kto ciekaw, zapraszam: https://gnn.pl/skrajnie-radykalny-projekt-zmian-traktatowych/

15. Kto chciałby zapoznać się z pełnym tekstem źródłowym, podaję link: https://europarl.europa.eu/doceo/document/AFCO-PR-746741_PL.pdf Utrata suwerenności jest realna jak nigdy od dziesięcioleci i to w sposób nieodwracalny.

16. Jeszcze postscriptum: Czy zgadniecie skąd pochodzą sprawozdawcy (jest ich pięcioro) tego projektu desuwerenizacji państw europejskich? Czworo z nich to Niemcy: Sven Simon (CDU), Gabriele Bischoff (SPD), Daniel Freund (Zieloni) i Helmut Scholz (postkomunistyczna Die Linke) – można by powiedzieć: pełne polityczne zjednoczenie Niemiec. Piątym jest Belg, Guy Verhofstadt. Przynajmniej niektórzy (Freund, Verhofstadt) znani z wielu antypolskich wystąpień. Zdziwienie?

Dariusz LIPIŃSKI sam przedstawia się na swoim profilu na Twitterze (obecnie X) następująco: „Były poseł. Wykładowca akademicki. Kociarz i psiarz. Dziadek. Cyklista: „Po kręgosłupie Europy. Rowerem z Paryża do Santiago de Compostela” (wyd. Zysk i S-ka).” Tytuł pochodzi od redakcji.

Tekst źródłowy. „Projekt sprawozdania w sprawie wniosków Parlamentu Europejskiego dotyczących zmiany traktatów (2022/2051(INL)). Komisja Spraw Konstytucyjnych. Sprawozdawcy: Guy Verhofstadt, Sven Simon, Gabriele Bischoff, Daniel Freund, Helmut Scholz” –  https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/AFCO-PR-746741_PL.pdf

To nie żart. Polsce należy zabrać fundusze europejskie, ale talibom trzeba dać miliard euro z funduszy unijnych, żeby ratować banki w Afganistanie. „Cóż może być bardziej absurdalnego?” – pisze prof. Ulrich van Suntum, ekonomista, wykładowca kilku niemieckich uczelni. O sprawie pisze niemiecki „Die Welt”.

Talibowie zapowiadają powrót Afganistanu do „islamskich korzeni”, realizują też tradycyjną politykę klanową i obyczajową. Ostatnio zakazano dziewczętom powyżej 12 roku życia chodzenia do szkół. Protesty kobiet domagających się równych praw są brutalnie tłumione. Mnożą się oskarżenia o łamanie praw człowieka. Wzrasta zagrożenie terroryzmem. Trwają zamachy na meczety. Uaktywnia się tzw. Państwo Islamskie.

Tymczasem Niemcy prowadzą z talibami negocjacje. W poniedziałek w Doha, stolicy Kataru, delegacja niemiecka spotkała się z przedstawicielami talibów. Oficjalnie chodzi o dokończenie ewakuacji z Afganistanu niemieckich współpracowników, których Niemcy w przeciwieństwie do Polski nie wywieźli w wyznaczonym terminie. Nieoficjalnie mówi się jednak o ambicjach niemieckich do prowadzeniu polityki globalnej, co może być pokłosiem słynnej wizyty Angeli Merkel w USA.

Unia Europejska oraz Niemcy wyrastają na światowych liderów pomocy humanitarnej dla Afganistanu, opanowanego przez talibów. Angela Merkel, wciąż pozostająca na urzędzie kanclerskim, przemawiała we wtorek podczas zdalnego szczytu grupy G-20, czyli 19 najbogatszych i wpływowych państw świata plus Unia Europejska. Nalegała na udzielenie pomocy i zadeklarowała 600 mln euro.

Deklaracja zbiegła się – nieprzypadkowo – z zapowiedzią Unii Europejskiej przekazania Afganistanowi miliarda euro ze środków unijnych. Podobnie jak wcześniej Niemcy, delegacja Unii ma niebawem spotkać się z talibami w Doha.

Jest jednak problem – rząd talibów nie jest uznawany przez Zachód. Angela Merkel pytana czy deklarowana pomoc oznacza uznanie rządu talibów, udzieliła odpowiedzi, która przejdzie zapewne do historii dyplomacji. Pani kanclerz powiedziała po prostu, że nie było tej sprawy na porządku dziennym niemiecko-talibskich rozmów w Doha.

Zarówno pani kanclerz jak i Unia Europejska nie zająknęli się nawet na temat robiącej karierę w Europie, słynnej zasady „Pieniądze za praworządność”. Stosowana z upodobaniem wobec Polski i Węgier, wobec talibów jednak nie obowiązuje. Zapewne z pieniędzmi i praworządnością jest tak jak z ubraniem i klimatem – można je zmieniać w zależności od szerokości geograficznej.

Czy pieniądze europejskich podatników, w tym również polskich, zostaną przeznaczone na pomoc humanitarną? Wielu komentatorów uważa to za wątpliwe. Z Afganistanu ewakuowano wszystkie międzynarodowe instytucje, m.in właśnie Polacy ratowali i wywieźli z Kabulu pracowników Międzynarodowego Funduszu Walutowego, za co Polsce dziękowała Kristalina Georgiewa, przewodnicząca tej organizacji, powołanej m.in. do niesienia pomocy biednym krajom.

Oficjalnie rozdzielaniem pomocy w Afganistanie ma zająć się ONZ. Wątpliwe jednak czy w społeczeństwie klanowym to zadziała. Prawdopodobnie i tak dysponentami przekazanych środków staną się talibowie. Skończy się wszystko tak jak ze sławną policją i armią afgańską, które po długich latach szkoleń i wydatkowaniu miliardów dolarów okazały się wydmuszkami.

Zwykli Niemcy komentujący tekst w „Die Welt” nie mają złudzeń. „Próba negocjowania z talibami to szaleństwo polityczne, które w rzeczywistości zmienia kraje zachodnie w uległych popleczników talibów … Z terrorystami nie ma negocjacji”. To jedna z najdelikatniejszych opinii.

Na szczęście na wschodniej granicy Unii Europejskiej jest Polska, która właśnie buduje za własne pieniądze barierę graniczną, żeby chronić ją przed napływem terroryzmu do Europy. (tr)

Zdjęcie: Angela Merkel przemawia na wtorkowym szczycie państw G-20 poświęconym Afganistanowi

Ten scenariusz do niedawna jeszcze wydawał się mało prawdopodobny. Okazuje się jednak, że budowa ostatniego 150 km odcinka NS2 (z czego 30 km na wodach niemieckich) może zostać wstrzymana przez sąd niemiecki na skutek skargi złożonej przez niemiecki Związek Ochrony Przyrody (NABU). Podobną skargę miała złożyć do sądu w Hamburgu inna organizacja – Deutsche Umwelthilfe (DUH).

Obrońcy naturalnego środowiska zaskarżyli decyzję Federalnego Urzędu Żeglugi i Hydrografii (BSH) zezwalającą na budowę gazociągu w niemieckiej wyłącznej strefie ekonomicznej. Według ekologów, trasa gazociągu przechodzi przez pięć morskich rezerwatów i kilka ostoi ptaków.

Według informacji Związku Ochrony Przyrody zamieszczonej na stronie internetowej decyzja zezwalająca na budowę Nord Stream 2 w niemieckiej wyłącznej strefie ekonomicznej została wstrzymana przez sąd w Hamburgu do końca maja.

„Chiny, mój przyjacielu! Jakby to grzecznie powiedzieć? Chwileczkę… już wiem! Wyp…ć!!!” – tych słów nie napisał hejter internetowy albo aktywistka tzw. Strajku Kobiet w Polsce, ale minister spraw zagranicznych Filipin Teodoro Locsin w twitterowym „przesłaniu” do państwa, które notorycznie narusza wyłączną strefę morską jego państwa. W dyplomacji nie używa się takiego języka, więc świadczy to o desperacji i zdenerwowaniu morskich sąsiadów Chin.

Na Morzu Południowochińskim tworzy się prawdziwy konglomerat sprzecznych interesów między Chinami a lokalnymi mocarstwami za jakie uchodzą Filipiny, Malezja, Wietnam i Tajwan, a także między nimi samymi. Napięcie narasta, przekształcając ten region świata w punkt zapalny.

Chiny zajmują prawie całe Morze Południowochińskie, przez które każdego roku przepływa około 3 bilionów dolarów handlu morskiego i prawie 40% światowej żeglugi morskiej. W 2016 roku trybunał arbitrażowy w Hadze orzekł, że roszczenia, które Pekin opiera na swoich starych mapach i przesłankach historycznych, są niezgodne z prawem międzynarodowym. Ponad 60% chińskiego importu oraz eksportu realizowane jest drogami morskimi, z tego ponad 64% z nich przebiega przez Morze Południowochińskie. Wodami tego morza Chiny eksportują towar wart około 900 miliardów dolarów rocznie. Pod dnem Morza Południowochińskiego zlokalizowane są bogate złoża ropy naftowej i gazu.

W latach poprzednich dochodziło już do starć i potyczek na tym morzu. W styczniu 1996 chińskie jednostki marynarki uczestniczyły w dziewięćdziesięciominutowej wymianie ognia z jednostkami filipińskimi. W latach 80. doszło do kilku zbrojnych starć między flotą Chin a flotą Wietnamu, które skończyły się śmiercią kilkudziesięciu osób. Na Morzu Południowochińskim obecna jest także marynarka wojenna USA oraz marynarki NATO, Australii i Japonii, które prowadzą tak zwane patrole wolności nawigacji, mające na celu wykazanie, że są to wody międzynarodowe (otwarte morze).

Zilustrujmy sytuację za pomocą dwóch mapek.

Pierwsza mapka ukazuje zachodzące na siebie i przecinające się wzajemnie Wyłączne Strefy Ekonomiczne (EZZ – Exclusive Economic Zone) poszczególnych państw położonych nad Morzem Południowochińskim. Strefy nie są częścią państw, ale wyznaczają wyłączne prawa suwerenne państw nadbrzeżnych. Mapa przedstawia więc potencjalne ogniska sporów, zatargów między państwami i możliwych konfliktów zbrojnych.

Szczególnymi miejscami na mapie są Wyspy Paracelskie, miejsce występowania surowców naturalnych, okupowane przez Chiny, które roszczą sobie pretensje, nie same zresztą, bo Tajwan i Wietnam również. Wyspy Spratly gdzie także możliwe jest występowanie złóż gazu ziemnego i ropy naftowej, mają duże znaczenie strategiczne i gospodarcze, więc roszczą do nich pretensje wszystkie okoliczne państwa, utrzymując na nich swoje garnizony wojskowe.

Druga mapka przedstawia „Linię dziewięciu kresek” (Nine-dash line), która jest linią demarkacyjną na Morzu Południowochińskim wyznaczającą zakres chińskich (ChRL) roszczeń terytorialnych odnośnie do wysp położonych na tym akwenie. Obejmuje ponad 80% lub 90% Morza Południowochińskiego. Ze względu na przebieg, jej kształt kojarzy się z krowim językiem, w szczególności w Wietnamie nazywana jest linią krowiego języka.

Pocieszające jest, że ostatnio Chiny wyraźnie tonują swoją politykę, świadomi swojej mocarstwowej roli w tym regionie świata. W praktyce prowadzą „soft power” (miękka siła), czyli pośrednie instrumenty zaspokajania swoich interesów, bez potrzeby uciekania się do środków przymusu.

Tadeusz ROGOWSKI

—–

Zdjęcia i mapki: (1) Chiński lotniskowiec na Morzu Południowochińskim. (2) Wyłączne Strefy Ekonomiczne państw leżących nad Morzem Południowochińskim. (3) „Linia dziewięciu kresek” (Nine-dash line) zaznaczona zielonym kolorem i ukazująca zasięg pretensji chińskich.

Gigantyczny kontenerowiec utknął w Kanale Sueskim i całkowicie go zablokował. Skutki dla europejskich odbiorców mogą być gorsze od covidowego lockdownu. Blogerzy mediów społecznościowych kibicują operatorowi malutkiej koparki, która wygląda jak mrówka przy słoniu, próbującej ratować kolosa.

Spełnił się najczarniejszy sen zarządzających Kanałem Sueskim, przez który przepływa 10 proc. światowego handlu. Przyczyną zejścia z kursu mógł być nagły podmuch wiatru lub awaria zasilania, która unieruchomiła układ sterowniczy jednostki.

Kontenerowiec „Ever Given” to jeden z największych kontenerowców na świecie, ma 200 000 ton wyporności i 400 m długości. Płynął z Chin do Rotterdamu i Kopenhagi. Zarył w brzeg i odwrócił się w poprzek kanału, w jego najwęższej części niedaleko Suezu. U wejścia, na północy i południu, tworzą się korki.

Niemieckie media podają, że nie są to pierwsze problemy tej jednostki. W 2019 roku „Ever Given” zszedł z toru wodnego na Łabie i zmiażdżył prom „Finkenwerder” na molo Hamburg-Blankenese. Uszkodzenia promu były bardzo poważne.

Kraksa ma konsekwencje ekonomiczne. W Kanale Sueskim utknęły tankowce z ropą, a rynek natychmiast zareagował podwyżkami cen: baryłka (159 litrów) ropy na Morzu Północnym kosztowała we wtorek rano 61,63 USD, czyli o 84 centy więcej niż poprzedniego dnia. Amerykańska ropa West Texas Intermediate wzrosła o 62 centy do 58,38 USD.

200-kilometrowy Kanał Sueski, który łączy Morze Śródziemne z Morzem Czerwonym umożliwia poważne skrócenie drogi statków z Dalekiego Wschodu i Indii, które bez niego musiałyby opływać Afrykę. W ciągu roku przepływa przez Kanał ok. 19 statków czyli 50 w ciągu doby. Co roku Egipt zyskuje z użytkowania Kanału kilka miliardów dolarów.

Foto: (1) Dziób gigantycznego kontenerowca i wyglądająca przy nim jak mrówka, koparka próbująca go uwolnić (Foto: Suez Canal Authority/ Egyptian Cabinet). (2) Ever Given (vesselfinder.com). (3) Wielki korek na Kanale Sueskim – czerwona strzałka wskazuje na sprawcę zamieszania „Ever Given”. (vesselfinder.com).

„Moskwa korumpuje klasę polityczną krajów Unii Europejskiej” – pisze Jacek Saryusz-Wolski, poseł do Parlamentu Europejskiego, a wcześniej jeden z głównych negocjatorów przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. „Trzech byłych szefów rządów plus jeden były minister spraw zagranicznych krajów UE pracuje dla interesów Kremla, a to tylko wierzchołek zjawiska” – dodaje. Bardziej dosadnie wypowiada się tygodnik „Wprost”, tytułując swój artykuł: „Kolaboranci Putina. Europejscy politycy na żołdzie Moskwy”.

„Poziom skorumpowania niemieckojęzycznych elit politycznych Europy przez wielkie pieniądze z Kremla jest tak wielki, że czasami aż żal patrzeć na niemieckich dyplomatów, którym kazano opowiadać banialuki o tym, że rurociąg Nord Stream 2 to wyłącznie biznesowy projekt” – czytamy we „Wprost”. „Widać, jak wiją się, dwoją się i troją, realizując wytyczne swoich rządów, broniących interesów z Rosją z uporem godnym naprawdę lepszej sprawy. Wystarczy jednak rzucić kilka powszechnie znanych nazwisk – np. takich jak Gerhard Schröder, Wolfgang Schüssel czy Paavo Lipponen – żeby zamknąć im usta i ukrócić ich dyplomatyczne męczarnie”.

Lista kolaborantów, których można określić jako ludzi, którzy niszczą solidarność europejską i zaufanie między krajami UE, pracując dla wielkich rosyjskich koncernów paliwowo-energetycznych, obejmuje już nie tylko pierwszego, długoletniego członka tego klubu Gerharda Schrödera, byłego kanclerza Niemiec (koncerny Rosneft, Nord Stream AG, Nord Stream 2 AG), ale także dwóch kolejnych szefów rządów: Wolfganga Schüssela (Łukoil, kanclerz Austrii od 2000 do 2007), Paavo Lipponena (Nord Stream AG, premier Finlandii w latach 1995-2003), a ostatnio dołączyła do nich Karin Kneissl (Rosneft, minister spraw zagranicznych Austrii w latach 2017-2019). W sierpniu 2018 roku w jej weselu uczestniczył Władimir Putin, który do Austrii przyjechał wraz z dziesięcioosobowym chórem Kozaków, którzy zaśpiewali podczas wesela. Prezydent Rosji zatańczył z Kneissl na hotelowym tarasie (na zdjęciu).

„Jak można w tej sytuacji mówić o suwerenności UE w polityce zagranicznej?” – pyta retorycznie Jacek Saryusz-Wolski. (tr)

Zdjęcie: TVPInfo

Bez religii ciało ludzkie po śmierci staje się zbędne, pozbawione szacunku. Desakralizacja w społeczeństwach zateizowanych przybiera niekiedy formy, które budzą nasze przerażenie – eutanazji, tzw. „wspomaganego samobójstwa”, częściowej utylizacji zwłok, w skrajnych przypadkach – pozbawieniem zmarłych nie tylko grobu, ale jakiegokolwiek godnego miejsca pochówku.

Holenderska minister spraw wewnętrznych Kajsa Ollongren, zapowiedziała już nową ustawę w sprawie legalizacji hydrolizy alkalicznej, która zalegalizuje pochówek polegający na rozpuszczaniu ciała w gorącej cieczy chemicznej. W wyniku tego procesu pozostają kości i ciecz. Kości są porowate (fosforan wapnia) i można je zgnieść w dłoni lub za pomocą granulatora, a następnie powstający biały proszek umieścić w urnie. Ciecz proponuje się wykorzystywać do nawożenia pól lub do produkcji biogazu.

Informacja wywołała żywą dyskusję w mediach społecznościowych. „Co za marnotrawstwo, przecież skóra nadaje się na abażury do lamp, a tłuszcz na mydło” – napisał jeden z użytkowników Twittera, nawiązując do praktyk stosowanych podczas II wojny światowej, opisanych w „Medalionach” Zofii Nałkowskiej.

Zdjęcie: Nowe miejsca pochówku na cmentarzu w Niemczech (Bawaria). Foto: Mindelheimer Zeitung

Poseł Bartosz Arłukowicz jako jedyny z okręgu wyborczego nr 13 do Parlamentu Europejskiego (obejmuje region szczeciński, koszaliński i zielonogórsko-gorzowski) głosował za przyjęciem niekorzystnej dla Polski rezolucji w sprawie praworządności w naszym kraju, która między innymi wzywa Radę Europejską i Komisję Europejską do wykorzystania procedury przewidzianej w art. 7 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu UE. Słynny art. 7 określany jest jako opcja atomowa, a jednym z jego skutków może być nałożenie sankcji na kraj UE, w tym przypadku Polskę i Węgry. Według zwolenników rezolucji Polska rzekomo nie przestrzega „wartości unijnych”.

Inny poseł z okręgu 13 Bogusław Liberadzki (SLD) nie poparł rezolucji z powodu zapisów o warunkowości w dostępie do pieniędzy unijnych. Nie zagłosował jednak przeciw, tylko wyjął kartę do głosowania. Przeciwko rezolucji głosowało dwoje posłów z okręgu: Joachim Brudziński (PiS) i Elżbieta Rafalska (PiS). Ale nie tylko oni.

W obronie Polski wystąpili członkowie Parlamentu Europejskiego z innych krajów Unii.

„Nie chcę ideologicznej kurateli Unii, ani nad Polską, ani Węgrami, ani Francją, ani nad żadnym innym państwem członkowskim” – powiedział w swym wystąpieniu Gilles Lebreton, Francuz z grupy parlamentarnej ID – Tożsamość i Demokracja, uznając taką ingerencję za niedopuszczalną.

Z żarliwą obroną Polski wystąpił Angeł Dżambazki, eurodeputowany z Bułgarii (ECR – Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy): „Zdecydowanie głosowałem przeciwko tej rezolucji, w której ukarano Polskę i Węgry, ponieważ jest haniebna, ponieważ jest farsą, ponieważ jest polowaniem na czarownice”. Polską i Węgrami rządzą suwerenne rządy – mówił wzburzony poseł – które „nie dopuszczają antychrześcijańskiej propagandy w swoich krajach, które nie pozwalają na dyktat fałszywej ideologii wielokulturowości narzuconej przez organizacje pozarządowe sponsorowane przez pana Sorosa”.

Do Polski docierały sprzeczne wyniki głosowania, najkrócej jednak podsumował je poseł Zbigniew Kuźmiuk: „Wszyscy europosłowie Platformy i Lewicy głosowali za przyjęciem antypolskiego raportu w sprawie praworządności. Europosłowie PiS byli przeciw, europosłowie PSL wstrzymali się od głosu”. Rezolucję komentują też intelektualiści m.in prof. Ewa Thompson, która doniesienie agencji prasowej Reuters – „Parlament Europejski: praworządność w Polsce uległa pogorszeniu” – opatrzyła na Twitterze komentarzem: „Praworządność w Polsce żyje i ma się dobrze. To co jest złe, to ideologiczne umysły neomarksistowskich komentatorów Reutera i brukselskich biurokratów, którzy domagają się zastąpienia patriotyzmu i moralności chrześcijańskiej narzuconą różnorodnością i ekstremizmem seksualnym”.

Okręg wyborczy nr 13 do Parlamentu Europejskiego obejmuje dawne województwa: koszalińskie, szczecińskie, gorzowskie i zielonogórskie. Obecnie są to dwa województwa: zachodniopomorskie i lubuskie. W wyborach do PE wybierano z okręgu od dwóch do czterech posłów (skutek ordynacji): 2004 (2), 2009 (4), 2014 (3), 2019 (4). Obecnie są to posłowie: Bartosz Arłukowicz (Koalicja Europejska), Joachim Brudziński (PiS), Bogusław Liberadzki (Koalicja Europejska), Elżbieta Rafalska (PiS).

AH

– Kanclerz Merkel poinformowała mnie, że przywódca rosyjskiej opozycji Nawalny został zaatakowany we własnym kraju środkiem działającym na układ nerwowy – pisze na Twitterze Ursula von der Leyen, przewodnicząca Komisji Europejskiej. – To nikczemny i tchórzliwy czyn – nie pierwszy raz. Sprawców należy postawić przed sądem – dodaje.

Odpowiada jej Ewa Thompson, Polka na stałe mieszkająca w USA, profesor slawistyki na Rice University w Houston: – Madam, twój rząd ma najlepsze stosunki z najbardziej prawdopodobnym sprawcą. Razem planują powołać do życia spółkę energetyczną. która zadławi Europę Wschodnią.