Wojna nowego rządu z politycznymi przeciwnikami przywraca stare pytanie – czy to mogło się wydarzyć?

„Eurokraci są żądni krwi – ostrzegał ich kolega z Brukseli przed wyborami parlamentarnymi w Polsce” – rozpoczyna swój tekst Michael O’Shea. Nie ma w tym nic nadzwyczajnego, bo rządząca w Polsce partia PiS „wzbudzała niewyczerpaną nienawiść ze strony establishmentu UE”. Niewielu jednak przewidziało szybkość i dotkliwość zemsty.

„Zaledwie miesiąc po objęciu władzy Donald Tusk, dwukrotny premier, były przewodniczący Rady Europejskiej i ulubieniec Brukseli na nowo rozpala wspomnienia poprzednich epok przez stosowanie bardzo widocznej taktyki gangsterskiej. A to ten sam Tusk, który „rządy prawa” i „przywrócenie demokracji” uczynił głównymi hasłami swojej kampanii wyborczej” – zauważa TAC.

Przypominając o aresztowaniu w Pałacu prezydenckim dwóch ułaskawionych wcześniej parlamentarzystów, autor odpiera argumenty drugiej strony: „Twierdzenia rządzących, że „wszyscy są równi wobec prawa” nie mają pokrycie w praktyce, a jaskrawym przykładem jest sprawa polityka KO Włodzimierza Karpińskiego, który niedawno skorzystał z immunitetu i prosto z więzienia wszedł Parlamentu Europejskiego”.

TAC przypomina również sprawę wkroczenia do siedziby państwowego nadawcy TVP i wyłączenia sygnału. Opisuje zmiany jakie zachodzą w TVP: „W niedawnym porannym programie nowej TVP goście rozwinęli dużą tęczową flagę. Nowa Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej założyła antychrześcijańską koszulę i prowadziła kampanię na rzecz obcięcia funduszy Kościoła katolickiego. Nowo utworzony Minister Równości obiecała wprowadzenie rozwiązań dotyczących stosowania aborcji oraz związków osób tej samej płci. Marszałek Sejmu Szymon Hołownia pozował do zdjęcia z nielegalnymi migrantami i działaczami migracyjnymi organizacji pozarządowych w gmachu parlamentu”.

Reakcją Brukseli na antydemokratyczny zamach jest obietnica odblokowania wstrzymanych funduszy z KPO, które mogą wynieść łącznie 111 mld euro, przy czym 5 mld euro na początek przekazano do końca ubiegłego roku.

Tusk przewodzi koalicji, która jest „zlepkiem partii lewicowych, centrowych i prawicowych. Łączy ich jedynie nienawiść do PiS”. Sam PiS po ośmiu latach samodzielnych rządów utracił zdolność koalicyjną. Powstał surrealistyczny obraz sytuacji: „Spadkobiercy ruchu Solidarność dzielą rząd ze spadkobiercami PZPR z czasów komunizmu. Tradycjonalistyczni rolnicy walczyli z radykalnymi feministkami podczas negocjacji w sprawie utworzenia rządu” – wskazuje autor artykułu.

Jednak jak zauważa TAC: „Wielu Polaków, być może większość, głosowało konkretnie przeciwko PiS, niekoniecznie zaś za aktywizmem LGBT, działaniami wymierzonymi w Kościół katolicki i przekazaniem władzy Brukseli. Czy im się to podobało, czy nie, zapisali się na cały pakiet programowy. W tym właśnie tkwi pogłębiający się dylemat na coraz bardziej liberalnym i niedemokratycznym Zachodzie: głosować na partię, która ma wady i desperacko potrzebuje świeżej krwi, czy też przyjąć pakiet programowy ich przeciwników w całości”.

„Epizod TVP, choć wstrząsający, był wydarzeniem, które polskie społeczeństwo mogło ostatecznie przełknąć” – uważa autor . „Jednak po inwazji na Pałac prezydencki w Polsce i poza nią nastąpiła wyraźna zmiana nastrojów” – zauważa. „Tysiące ludzi zgromadziły się w czwartek w Warszawie w Proteście Wolnych Polaków”.

„Nieoficjalnie w PE uznają, że zachowanie rządu Tuska jest publicznie nie do obrony. „Nie będziemy komentować konkretnych wydarzeń w krajach członkowskich UE” – oznajmił w środę rzecznik Komisji Europejskiej Eric Mamer. To dwulicowe twierdzenie organu, który konsekwentnie ingerował w działania polskiego rządu” – komentuje TAC.

„Ne jesteśmy na końcu drogi, jeśli chodzi o praworządność w Polsce” – napisała w czerwcu 2022 r. przewodnicząca Komisji Ursula von der Leyen. „Będziemy nadal egzekwować orzeczenie (w sprawie domniemanych naruszeń praworządności) i stosować kary pieniężne, dopóki Polska się nie zastosuje do zaleceń” – dodała. „Twoje doświadczenie i silne przywiązanie do naszych europejskich wartości będą cenne w budowaniu silniejszej Europy, z korzyścią dla Polaków” – zachwycała się po objęciu stanowiska premiera przez Tuska. Kibicowała mu publicznie, żeby wrócił na stanowisko premiera, gdy PiS był u władzy.

Aby obejść te zastrzeżenia, establishmentowi komentatorzy snują narrację o bezprawiu. Dziennikarka Anne Applebaum, żona polityka KO Radka Sikorskiego, mówiła każdemu, kto chciał słuchać, że wybory w Polsce nie będą ani wolne, ani uczciwe (choć ostatecznie najwyraźniej na tyle sprawiedliwe, aby jej strona objęła władzę). Jan Cienski z „Politico” opisał „europejską wersję Korei Północnej” – wymienia autor.

Powtarzając politologa Pierre’a Manenta, John O’Sullivan zauważa, że „porozumienie centrowego establishmentu w Europie tak naprawdę nie akceptuje „skrajności”, które dążą do władzy. Jeśli jednak to się wydarzy, uważają za uzasadnione wykorzystanie ponadnarodowej władzy prawnej i politycznej w celu ich ograniczenia, a nawet wyparcia tych „skrajności” – konkluduje autor artykułu.

„Ponadnarodowa władza prawna i polityczna Tuska oznacza dla części polskich wyborców, że mają teraz powyborczy wyrzut sumienia. Jest ostrzeżeniem dla krajów europejskich, takich jak Węgry, Słowacja i Holandia, które wybrały rządy antysystemowe. Stanowi także wskazówkę dla Waszyngtonu, gdyby w listopadzie [wybory prezydenckie w USA] jacyś wrogowie demokracji podnieśli głowy” – kończy Michael O’Shea swój tekst na łamach „The American Conservative”.

Jan 12, 2024

The American Conservative

Michael O’Shea

Postanowili oni zapytać o zdanie najbardziej zainteresowanych rozwojem sieci logistycznych w Europie, czyli po prostu korzystających z tych sieci operatorów logistycznych. To oni prowadzą globalne działania biznesowe i potrafią najlepiej ocenić dostępność poszczególnych lokalizacji, warunki biznesowe, stan rynku i infrastruktury. Badanie przeprowadzono od lutego do maja 2017 roku, wzięło w nim udział 280 respondentów z różnych sektorów, od handlu detalicznego, przez motoryzację, po elektronikę.

Wyróżniono pięć głównych czynników determinujących wybór lokalizacji europejskich. Są to: bliskość centrów konsumpcji, otoczenie regulacyjne, dostępność pracowników, infrastruktura transportowa oraz koszty całkowite. Powstał raport „100 Najbardziej Pożądanych Lokalizacji Logistycznych w Europie 2017”.

Lokalizacja „Polska Centralna – Łódź” okazała się najbardziej pożądaną lokalizacją poza Europą Zachodnią, zajmując trzecie miejsce w rankingu! Lepsze okazały się jedynie lokalizacje „Venlo” (południowa Holandia, najbardziej pożądana lokalizacja w Europie) oraz „Düsseldorf Rhein-Ruhr” (Niemcy zachodnie). Łatwo zauważyć, że polska lokalizacja pokrywa się z rejonem, w którym zaplanowano budowę Centralnego Portu Komunikacyjnego. O ile oba pierwsze obszary liderów dysponują hubami lotniczymi – w Amsterdamie i Frankfurcie nad Menem, to „Polska Centralna – Łódź” takiego miejsca nie posiada.

Gdybyśmy dysponowali węzłowym portem lotniczym (hub) umożliwiającym płynne przesiadki pasażerom i efektywne przesyłanie ładunków, a także portem kontenerowym w Świnoujściu, polskie lokalizacje miałyby szanse zostać najlepszymi w Europie i na trwale zagościć w czołówkach światowych rankingów. Polska mogłaby wyjść z pułapki średniego wzrostu (brak potencjału do osiągnięcia statusu kraju wysoko rozwiniętego), w której może na długo, jeśli nie na zawsze, ugrzęznąć. Może właśnie o to toczy się teraz walka. Może polskiego sukcesu boją się potężni tego świata, którzy mogą dużo na tym stracić.

Na razie w Polsce trwa ponowne odkrywanie Ameryki i wyważanie otwartych już drzwi. Ciągłość pracy państwowej w kraju nad Wisłą nie istnieje, nowa władza chce zaczynać od zera, od audytów, weryfikacji, badania możliwości budżetu. Starzy wyjadacze sejmowi, którzy połowę życia spędzili na Wiejskiej będą badać „możliwości budżetowe”, zamiast mieć je w głowie, wykute na blachę. Znów odzywa się słynne „piniendzy nie ma i nie będzie”. Polska traci cenny czas i szanse rozwojowe. (tr)

Tadeusz Rogowski

Ręce opadają… W październiku 2014 roku opublikowaliśmy na koszalin7.pl interwencyjny tekst „Instytut Zachodni stanął przed widmem likwidacji” (https://koszalin7.pl/instytut-zachodni-przed-widmem…/). Upłynęło ponad 9 lat i tekst zamiast trafić do lamusa znowu stał się aktualny! Co się zmieniło od tego czasu? Do władzy właśnie wróciła ekipa polityczna, ta sama co w 2014 roku, rozpoczynając radosną, beztroską demolkę instytucji państwowych w Polsce!

„Burbonowie niczego nie zapomnieli i niczego nie nauczyli się” – słynne wyrażenie Talleyranda pochodzi z czasów drugiej Restauracji, kiedy we Francji po upadku Napoleona wróciła do władzy dynastia Burbonów. Maksyma przeszła do historii jako symbol politycznej głupoty, zacietrzewienia, utraty instynktu samozachowawczego, niezrozumienia czasów w jakich przyszło żyć i rządzić, lekceważenia przemian moralnych jakie dokonują się w ludziach i społeczeństwach w trwającej nieprzerwanie historii.

„Instytut Zachodni, wielce zasłużona dla Polski instytucja, stanął przed widmem likwidacji! Założony podczas okupacji, przetrwał okres PRL-u, dziś może nie przetrwać III RP!” – tak zaczynaliśmy tekst w 2014 roku. Zmieniło się to w 2015, po dojściu do władzy PiS – uchwalono wówczas nową ustawę i zagwarantowano środki państwowe. Teraz, w przedostatni dzień 2023 roku, decyzją Prezesa Rady Ministrów odwołani zostali członkowie Rady Instytutu Zachodniego. Decyzja nie gwarantuje dalszego trwania i finansowania Instytutu, uzależnia je od „oceny tego co tam się wydarzyło”. Polskie instytucje naukowe mają zatem charakter niepewny i nietrwały, w pełni uzależniony od sezonowych przeciągów politycznych i rozbuchanego ego partyjnego przywódcy. Nie wróży to dobrze naszej państwowości.

Instytut Zachodni jako placówka niemcoznawcza, wyrósł historycznie z myśli zachodniej, pielęgnującej pamięć o historycznych związkach kresów zachodnich z Polską. Inicjatywa utworzenia Instytutu narodziła się podczas trwania morderczej okupacji w Polsce, w środowisku konspiracyjnym, powiązanym ze strukturami Polskiego Państwa Podziemnego. Polakom Instytut jest potrzebny bardziej niż jakiemukolwiek innemu narodowi w Europie i na świecie. Choćby z tego powodu, że nasi sympatyczni niemieccy sąsiedzi najpierw na nas napadli, a później wyszli zapominając o zapłaceniu rachunku. Również dlatego, żebyśmy lepiej się rozumieli z narodem, z którym dzieli nas bariera językowa (Niemiec po polsku to człowiek niemy, niezrozumiały), odrzucali stereotypy, lepiej poznawali historię, myśl polityczną i prawną, wkład w cywilizację i postęp naukowy. Polacy i Niemcy są razem w Unii Europejskiej i NATO, niezależnie od bieżących sporów i różnic jadą na jednym wózku. Wzajemne relacje w dużym stopniu zależą od myśli intelektualnej, wypracowywanej przez świat nauki, która powinna wyprzedzać powierzchowne oceny i opinie, na fundamencie prawdy budować wspólną przyszłość. (tr)

——————–
Zdjęcie: Pierwszy z prawej prof. Zygmunt Wojciechowski, jeden z założycieli Instytutu Zachodniego i pierwszy jego prezes. W 1984 roku stał się patronem Instytutu Zachodniego. (Źródło: Instytut Zachodni w Poznaniu)

Jest sprawa do wszystkich porządnych ludzi. Bardzo ważna. pic.twitter.com/sT8REWjH3O

— Rafał A. Ziemkiewicz (@R_A_Ziemkiewicz) November 5, 2023

Jest sprawa do wszystkich porządnych ludzi. Bardzo ważna. Jeszcze nigdy od upadku ZSRR polska niepodległość nie była tak bardzo zagrożona, jak teraz. Gotowe są już dokumenty, gotowe są już papiery odbierające Polsce wolność. Czekają tylko na podpisy rządów mocarstw europejskich i czekają też na podpis rządu polskiego, bo tak samo, jak w czasie rozbiorów w XVIII wieku, są Polacy, którzy są gotowi te rozbiorowe papiery podpisać. Dlatego w tym roku jest szczególnie ważne, żebyśmy 11 listopada na Marszu Niepodległości byli wszyscy, wszyscy absolutnie, którzy chcą pokazać tym zdrajcom Polski, że Polska nie zginęła i nie zginie, bo my żyjemy!

Godzina 14, 11 listopada, rondo Dmowskiego – zapraszam nie tylko do udziału, ale też proszę, żeby każdy kto może wsparł organizację Marszu Niepodległości jakąś wpłatą, jakąś kwotą, choćby drobną, każda się przyda, bo potrzeba jest, jak jeszcze nigdy nie było.

Słyszymy skandaliczne zapowiedzi politycznych czystek w mediach publicznych i prywatnych. Grozi się zemstą dziennikarzom pracującym w mediach ogólnopolskich i regionalnych. Tworzone są listy proskrypcyjne dziennikarzy, których ma dotknąć faktyczny zakaz uprawiania zawodu. Taka sytuacja zdarza się po raz pierwszy w Polsce od 1989 roku i przypomina praktyki żywcem wyjęte ze stanu wojennego.

Po 1989 już raz próbowano domknąć system medialny – miało to miejsce po katastrofie smoleńskiej, gdy z mediów publicznych zwolniono konserwatywnych dziennikarzy. Teraz jednak środowiska polityczne i medialne skupione wokół Donalda Tuska zapowiadają działania bez poszanowania prawa. Otwarcie planują bezprawny tak na Radę Mediów Narodowych i jej uprawnienia oraz na Krajową Radę Radiofonii i Telewizji.

Zdecydowanie protestujemy przeciw tego typu wypowiedziom i działaniom.

Ostrzegamy, że siły polityczne czujące się zwycięzcami wyborów, już dziś potężne medialnie, dominujące we wszystkich obszarach, zamierzają całkowicie zlikwidować wolność słowa i pluralizm w Polsce. Zapewne po to by w ciszy i ciemności bezkarnie niszczyć państwo i okradać Polaków, jak to już bywało w przeszłości.

Dziś w zasięgu pilota każdy z nas ma możliwość wyboru stacji telewizyjnych, każdy ma dostęp do wielu mediów różniących się światopoglądem i podejściem do spraw publicznych. Czy stan w którym wszystkie wielkie telewizje i portale internetowe będą takie same, będzie można nazwać w ogóle demokracją?

Nie. To będzie prawdziwy reżim. Dlatego apelujemy do wszystkich Polaków o zdecydowany opór wobec tego planu zniszczenia pluralizmu w mediach publicznych i prywatnych.

Dziennikarzy, publicystów, ludzi mediów, którzy chcieliby podpisać się pod tym listem, prosimy o list na adres: wobroniemediow@fratria.pl. W tytule prosimy wpisać „list w obronie wolności słowa”.

(Podpisy w kolejności alfabetycznej)

Michał Adamczyk

Goran Andrijanić

Hubert Bekrycht

Wojciech Biedroń

Dominika Ćosić

Maria Dłużewska

Lidia Dudkiewicz

Krzysztof Feusette

Marek Formela

Grzegorz Górny

Piotr Gursztyn

Marcin Habel

Jolanta Hajdasz

Jerzy Jachowicz

Adam Jakuć

Agnieszka Kamińska

Jaromir Kwiatkowski

Paweł Kwieciński

Dorota Kania

Michał Karnowski

Jacek Karnowski

Piotr Kotomski

Elżbieta Królikowska-Avis

Cezary Krysztopa

Jędrzej Lipski

Dorota Łosiewicz

Jakub Maciejewski

Lech Makowiecki

Wojciech Majsner

Miłosz Manasterski

Bernard Margueritte

Marzena Nykiel

Mariusz Pilis

Paweł Piszczek

Andrzej Potocki

Samuel Pereira

Marek Pyza

Anna Raczyńska

Michał Rybicki

Wojciech Reszczyński

Arkadiusz Rogowski

Andrzej Rybałt

Aleksandra Rybińska

Piotr Samsik

Daniel Sawicki

Ewa Stankiewicz

Wojciech Surmacz

Przemysław Szymańczyk

Marcin Tulicki

Aleksander Wierzejski

Marcin Wikło

Bronisław Wildstein

Anna Zapert

Marcin Żminkowski

Janusz Życzkowski

Źródło: wPolityce.pl

Zdjęcie ilustracyjne tekstu w wPolityce.pl

Czy Polacy zdają sobie sprawę, co zrobili kartkami wyborczymi? Także ci, którzy głosowali na Koalicję Obywatelską, Trzecią Drogę czy Nową Lewicę? Najkrócej: wybrali tak, żeby realny stał się koniec istnienia Polski – takiej, jaka funkcjonowała w latach 1918-1939 oraz 1991-2023 (lub 2024, 2025). W jakimś sensie to także koniec istnienia Polski, jaka funkcjonowała do 1772 r. czy do 1795 r. Takie skutki może mieć plan przebudowy Unii Europejskiej.

Czy słychać krzyk rozpaczy i wezwania do ratowania Polski, jakie pojawiły się po 1772 r. (pierwszy rozbiór Polski), po 1795 r. (trzeci rozbiór Polski) oraz po 1943 r. (oddanie Polski Sowietom i Stalinowi na konferencji mocarstw w Teheranie)? Słychać trochę wzburzonych głosów, ale świadomości czegoś niebywałego w historii Polski nie ma. Pewnie dlatego, że plan jest sprytny i rozmyty, choć realizowany z żelazną konsekwencją.

Niby proces jest rozłożony w czasie i może zająć kilka lat. Niby na pozostałych jeszcze etapach wszystko można zatrzymać. Niby sprzeciw choćby jednego państwa może mieć wpływ na zatrzymanie wszystkiego. Podobnie jak wola jednego narodu w referendum ratyfikacyjnym. Ale to tylko pozory. To działanie na uśpienie czujności.

Co może się stać z Polską? Jako pierwszy klarownie i całościowo wyłożył to eurodeputowany PiS Jacek Saryusz-Wolski, a w mediach Andrzej Krajewski w „Dzienniku Gazecie Prawnej”. Przede wszystkim świstkiem papieru stanie się konstytucja RP. A dalej: Sejm, Senat, prezydent, premier i rząd będą tylko atrapami. Podobnie jak Trybunał Konstytucyjny i Sąd Najwyższy (oraz sądy powszechne). Rządziłby w Polsce (i w innych państwach członkowskich UE) europejski rząd, czyli Europejski Organ Wykonawczy (następca Komisji Europejskiej).

Europejski rząd nadzorowałby i kontrolował Parlament Europejski, docelowo zapewne wybierany w całej UE, a nie w poszczególnych państwach członkowskich. Parlament wyznaczałby superpremiera UE, czyli przewodniczącego EOW. Ten superpremier wyznaczałby 15 superministrów, czyli komisarzy, a ich władza rozciągałaby się na całą Unię. Nie przewidziano żadnej demokratycznej procedury wyłaniania superministrów superrządu, czyli działoby się to mniej więcej tak, jak obecnie wskazywanie przewodniczącego Komisji Europejskiej: na zasadzie zmowy najsilniejszych (Niemcy, Francja i satelity), ustalania wszystkiego pod stołem, zdobywania poparcia szantażem lub łapówkami (np. stanowiskami), kompletnego nieliczenia się ze słabszymi państwami.

Obecnie najbardziej „decyzyjnym” organem UE jest Rada Europejska – złożona z szefów rządów lub głów państw członkowskich. Po powstaniu superrządu Rada Europejska miałaby tylko charakter swego rodzaju rady nadzorczej, niby kontrolującej organy UE i zatwierdzającej przyjmowane akty prawne, ale pozbawionej rzeczywistej władzy. Tę miałby Europejski Organ Wykonawczy stworzony absolutnie niedemokratycznie. A Rada Europejska zostałaby wykastrowana z zasady równych praw wszystkich szefów rządów i głów państw, skoro zniesiono by prawo weta. Równość byłaby tylko atrapą.

Formalnie europejski superrząd miałby być emanacją Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej, a faktycznie byłby emanacją zmowy najsilniejszych państw i wspierających je najsilniejszych grup partyjnych w Parlamencie Europejskim. Jeśli rządy i głowy państw nie mieliby decydującego wpływu na najważniejsze dziedziny funkcjonowania tych państw, m.in. politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, ochronę granic, system podatkowy, przemysł, zdrowie publiczne, edukację, środowisko i klimat, leśnictwo czy obronę cywilną, w oczywisty sposób skończyłaby się suwerenność. Tym bardziej że nowe akty prawne oraz szczegółowe przepisy przyjmowane na poziomie Brukseli miałyby pierwszeństwo w stosunku do ustaw i przepisów przyjmowanych przez parlamenty i rządy państw członkowskich, a kontrolowanych i interpretowanych przez ich trybunały konstytucyjne.

Polska konstytucja i bazujący na niej ustrój państwa nie miałyby żadnego znaczenia, skoro Sejm i Senat nie uchwalałyby prawa ostatecznie obowiązującego, lecz wszystko mogłoby być wzruszone przez superrząd (EOW), superparlament (PE wybierany w ogólnounijnej elekcji) oraz supersąd (Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej). W dodatku orzecznictwo TSUE stałoby się w Polsce źródłem prawa (obecnie byłoby to sprzeczne z konstytucją, ale ta nie będzie się liczyła), podobnie jak ratyfikowane na poziomie unijnym umowy międzynarodowe. W ten sposób wszystkie najważniejsze organy polskiego państwa stałyby się wydmuszkami (mimo zachowania wolnych wyborów).

Następne kroki na drodze do stworzenia europejskiego superpaństwa to głosowanie w Parlamencie Europejskim (prawdopodobnie pod koniec listopada 2023 r.) tego, co przyjęła 25 października 2023 r. Komisja Spraw Konstytucyjnych Parlamentu Europejskiego. Gdzieś w połowie grudnia 2023 r. Parlament Europejski powinien przedstawić propozycje zmiany ustroju Unii Radzie Europejskiej.

Kolejny krok to powołanie konwentu europejskiego (już po wyborach do Parlamentu Europejskiego wiosną 2024 r.). Konwent tworzą przedstawiciele rządów lub szefów państw członkowskich, przedstawiciele parlamentów państw członkowskich, przedstawiciele Parlamentu Europejskiego oraz przedstawiciele Komisji Europejskiej. Ci ludzie przyjmowaliby miarodajne stanowiska w sprawach proponowanych zmian ustroju Unii.

Na końcu jest ratyfikacja przerobionych (właściwsze byłoby chyba określenie „podrobionych”) traktatów w państwach członkowskich. A tu wcale nie jest potrzebna ratyfikacja przez wszystkie państwa. Gdyby jedno lub nawet kilka państw „podrobionych” traktatów nie ratyfikowało, obecnie obowiązujący przepis TFUE stanowi, że wystarczy 4/5 państw członkowskich, a tymi opornymi zajmie się Rada Europejska. Cokolwiek wymyśli, nie ma od tego ścieżki odwoławczej.

Istnieje jeszcze droga na skróty, czyli uproszczona procedura. Polega ona na tym, że już po przyjęciu przez Radę Europejską stanowiska Parlamentu Europejskiego ta pierwsza może sama podjąć decyzję o zmianie tej części Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, która dotyczy akurat ustroju Unii. I już nie trzeba zwoływać konwentu, tylko od razu można ratyfikować „podrobione” traktaty. Jak ktoś się sprzeciwi, to spadną na niego plagi brukselskie, czyli np. upośledzenie w korzystaniu z unijnego budżetu. Jeśli premierem będzie Donald Tusk, Polska nie będzie podskakiwać, inne państwa się poskromi, więc nic nie utknie w martwym punkcie. A tym groziły sprzeciw wobec drogi na skróty.

Jeśli to wszystko przejdzie, Polska będzie w gorszej sytuacji niż były satelickie Księstwo Warszawskie (1807-1815), Królestwo Polskie (1815-1918) oraz Polska Rzeczpospolita Ludowa (1945-1989) – do 1952 r. formalnie Rzeczpospolita Polska. Suwerenna w pełni niepodległa Polska po prostu przestanie istnieć. To, że Polacy nie zdają sobie sprawy, iż w tej sprawie także, a może przede wszystkim głosowali 15 października jest tragiczne i przerażające. A jeśli ktoś świadomie za tym głosował, to jeszcze gorzej. Tragiczne i przerażające jest także to, że Polska może zginąć w ciszy.

Premier Mateusz Morawiecki złożył wniosek do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie wyższości konstytucji nad prawem unijnym.

Polska nie jest pierwszym krajem, który to robi. Spory prawne dotyczące suwerenności państw członkowskich w zakresie kompetencji, które nie zostały przekazane na rzecz Unii Europejskiej występowały w wielu krajach UE i były jednoznacznie rozstrzygane na korzyść konstytucji tych krajów. O nadrzędności norm konstytucyjnych nad prawem europejskim rozstrzygano m.in. w Niemczech, Francji, we Włoszech, w Danii i Czechach.

„Zgodnie z utrwalonym, wieloletnim orzecznictwem polskiego Trybunału Konstytucyjnego nie ma żadnej wątpliwości, co do nadrzędności polskich norm konstytucyjnych nad innymi normami prawnymi” – napisał rzecznik rządu Piotr Müller po tym jak Trybunał Sprawiedliwości UE odpowiadając na pytania Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekł na początku marca, że kolejne nowelizacje ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa „mogą naruszać prawo UE”. Rzecznik dodał, że potwierdzają to rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego, w różnych składach orzekających, od początku polskiego członkostwa w Unii Europejskiej.

Dzisiaj premier Mateusz Morawiecki złożył wniosek do TK. W komunikacie rzecznika rządu czytamy:

„Na wniosek Rady Ministrów, mając na celu zachowanie spójności polskiego systemu prawnego, Prezes Rady Ministrów skieruje do Trybunału Konstytucyjnego wniosek dotyczący kompleksowego rozstrzygnięcia kwestii kolizji norm prawa europejskiego z Konstytucją RP oraz potwierdzenia dotychczasowego orzecznictwa w tym zakresie”.

Podczas szczytu UE przedstawiłem propozycję, aby firmy farmaceutyczne, które opracowały szczepionki dzięki zaangażowaniu dużych środków publicznych, podzieliły się patentami z innymi firmami, które mają dostępne linie produkcyjne – poinformował premier Mateusz Morawiecki.

Premier przypomniał, że opracowanie szczepionek stało się możliwe dzięki ogromnej pomocy publicznej, na którą składały się wszystkie kraje Unii Europejskiej. Ujął to dosadnie:

„Opracowanie szczepionki to wielki, wspólny wysiłek całej Unii Europejskiej, jeden z największych w historii. Pieniądze, które wspólnie wydaliśmy na ten cel, trafiły do naukowców i firm farmaceutycznych. A teraz okazuje się, że nie nadążają one z produkcją, lub że szczepionki wysyłane są z europejskich fabryk poza Unię Europejską – dla osiągnięcia większych zysków”.

Nie możemy poświęcać zdrowia i życia obywateli „dla lepszego wyniku finansowego kilku firm”, zaznaczył premier przedstawiając jednocześnie konkretną propozycję:

„Firmy farmaceutyczne, które przeprowadziły badania naukowe i opracowały szczepionki dzięki zaangażowaniu bardzo dużych środków publicznych, w tym środków europejskich podatników, powinny podzielić się patentami z innymi firmami – które mają dostępne linie produkcyjne i mogą z dnia na dzień rozpocząć wytwarzanie szczepionek”.

We wtorek premier wraz z szefami rządów Hiszpanii, Danii, Belgii oraz prezydentem Litwy – wystosowali list, w którym zaapelowali o zwiększenie dostaw szczepionek i przyspieszenie prac nad zwiększeniem mocy produkcyjnych w UE.

Autor zdjęcia: Adam Guz/KPRM

2 lutego Rada Ministrów przyjęła strategię „Polityka energetyczna Polski do 2040 roku” (PEP 2040), która przewiduje wdrożenie w 2033 roku planu budowy 6 bloków jądrowych o mocy całkowitej 6-9 GW. Oprócz ogromnych ilości relatywnie taniej energii, budowa elektrowni jądrowych wpłynie na redukcję emisji zanieczyszczeń. Pierwszy blok ma zostać uruchomiony w 2033 roku, a następne będą uruchamiane co 2-3 lata (do 2048 roku).

Elektrownie prawdopodobnie powstaną na Pomorzu w miejscowościach Lubiatowo-Kopalino (gmina Choczewo) oraz Żarnowiec (gmina Krokowa i Gniewino). Niedaleko Żarnowca prowadzono w latach 1982–1989 budowę pierwszej w Polsce elektrowni jądrowej, ale przerwano ją za rządów premiera Tadeusza Mazowieckiego. Kolejne możliwe lokalizacje to okolice Elektrowni Bełchatów oraz okolice Elektrowni Pątnów.

Wybór technologii planowany jest na 2021 rok. Wiadomo, że będą to bezpieczne, sprawdzone reaktory jądrowe generacji III i III+ Najbardziej zaawansowanymi technologiami dysponują dziś Francja i USA. Budowa elektrowni jądrowych jest koniecznością – Polska objęta jest unijnym programem redukcji emisji CO2, co wiążę się z wymogiem zamykania elektrowni na węgiel kamienny i brunatny.

Polska należy do nielicznych krajów w Europie nie posiadających elektrowni jądrowych. Na świecie funkcjonuje już ponad 400 reaktorów jądrowych, w Europie energetykę jądrową posiadają: Niemcy, Czechy, Słowacja, Belgia, Białoruś, Bułgaria, Finlandia, Francja, Holandia, Hiszpania, Słowenia, Rosja, Rumunia, Słowenia, Szwajcaria, Szwecja, Ukraina, Węgry. (tr)

Radykalizm kobiet spod znaku pioruna jest tak wielki, że podpaść im mogą nawet potencjalni sojusznicy, weterani walki z obecną władzą i nieprzejednani przeciwnicy rządu. Na TT doszło do ostrego starcia między czołową aktywistką tzw. strajku kobiet Anną Marią Żukowską z Lewicy, a naczelnym redaktorem „Newsweek Polska” (polska mutacja amerykańskiego tygodnika), Tomaszem Lisem.

„Zdradzę sekret pragnącym zmiany prawa w Polsce w różnych kwestiach. Są dwa sposoby. Jeden to referendum. Jak się nie ma zaufania do obywateli, zostaje sposób drugi – zdobycie ponad połowy mandatów w Sejmie. Innego sposobu nie ma i raczej nie będzie” – przypomniał Tomasz Lis.
Nie musiał długo czekać na odpowiedź:

„Dobra, Stary. Weź nie demotywuj, co? Bo jest jeszcze co najmniej trzeci sposób i nazywa się rewolucja” – odpowiedziała Anna Maria Żukowska, przyznać trzeba dość poufale, a nawet nieco zuchwale.

Mamy więc rewolucję. Na szczęście w Koszalinie zapał rewolucyjny ogarnął niewielką liczbę mieszkańców miasta, głównie polityków w pełni korzystających z dobrodziejstw demokracji (diety parlamentarne, diety radnych, stanowiska z nomenklatury partyjnej, godziwe apanaże finansowe) oraz postępową inteligencję, licealistki i niektórych zmotoryzowanych.

AH

„Centralny Port Komunikacyjny do 2040 r. pozwoli stworzyć ok. 290 tys. nowych miejsc pracy – wynika z raportu firmy Kearney. Jak dodano, w pierwszym roku działalności portu lotniczego, całościowy program CPK wygeneruje 70,5 mld zł wzrostu produkcji globalnej w Polsce” – pisze w dzisiejszym wydaniu portal wPolityce.pl

Analiza projektu, który będzie kosztować 148 mld zł, obejmująca lata 2028-2040, czyli 13 lat po zakładanym uruchomieniu: Portu Solidarność wraz z węzłem kolejowo-drogowym i ponad 500 km nowych linii kolejowych dużych prędkości (z planowanych 1 800 km) wskazuje, że:

• W pierwszym roku działalności portu lotniczego, czyli 2028, całościowy program Centralnego Portu Komunikacyjnego za sprawą funkcjonującej oraz nadal budowanej infrastruktury wygeneruje 70,5 mld zł wzrostu produkcji globalnej; 50,3 mld zł wartości dodanej brutto (całkowity wpływ generowany przez nową infrastrukturę) oraz 238 tys. nowych miejsc pracy.
• W analizowanym okresie 13 lat po otwarciu portu lotniczego (perspektywa 2028-2040), łączna dodatkowa wygenerowana produkcja globalna w Polsce osiągnie wartość 985,7 mld zł przy dominującym udziale korzyści wynikających z funkcjonowania komponentu lotniczego (61 proc.). W przypadku wartości dodanej brutto, udział sektora lotniczego i branż z nim powiązanych sięgnie ok. 72 proc., a łączna kontrybucja wszystkich obszarów wyniesie 780,1 mld zł.

Centralny Port Komunikacyjny to planowany węzeł przesiadkowy położony między Warszawą i Łodzią, który zintegruje transport lotniczy, kolejowy i drogowy. W ramach tego projektu w odległości 37 km na zachód od Warszawy, na obszarze ok. 3 000 hektarów zostanie wybudowany Port Lotniczy Solidarność, który w pierwszym etapie będzie mógł obsługiwać 45 mln pasażerów rocznie. W skład CPK wejdą też inwestycje kolejowe: węzeł w bezpośredniej bliskości portu lotniczego i połączenia na terenie kraju, które umożliwią przejazd między Warszawą a największymi polskimi miastami w czasie nie dłuższym niż 2,5 godz. W rejonie CPK powstanie Airport City, w skład którego wejdą m.in. obiekty targowo-kongresowe, konferencyjne i biurowe. CPK jest w 100 proc. własnością Skarbu Państwa, zaliczając się do spółek strategicznych z punktu widzenia interesów kraju.

—–

Źródło: wPolityce.pl, link: https://wpolityce.pl/gospodarka/520702-ciekawy-raport-nt-cpk-czytaj
Grafika: Fratria