Na koszalińskiej przystani na jeziorze Jamno zacumowała nowa jednostka o nazwie „Julek”, która powiększy koszalińską flotę stateczków wycieczkowych do dwóch jednostek. Statek typu katamaran, o napędzie hybrydowym, obsługiwać będzie linię Koszalin-Mielno, od przystani Jamno do przystani Unieście II. Jest szerszy i dłuższy od „Koszałka”, posiada również otwarty pokład pasażerski na rufie, czego nie posiada pierwsza jednostka. Zapewne zmieni nieco wygląd po dodaniu wyposażenia ratunkowego. Koszt inwestycji według danych z ubiegłego roku to 3,6 mln zł.

Zakup stateczku to z pewnością dobra decyzja dla miasta. Wątpliwości budzą jednak nazwy jednostek, które powinny nosić wyróżniającą nazwę macierzystą, jak to bywa w innych miastach nadmorskich, w tym przypadku Koszalin I i Koszalin II. Tym bardziej, że po drugiej stronie jeziora też pływają stateczki o mało mówiących nazwach. Efekt promocyjny dla miasta posiadającego morskie tradycje i przepiękne położenie byłby znacznie większy, a statki utrwalone przez turystów na tysiącach zdjęć mogłyby stać się doskonałą wizytówką Koszalina. Przy obecnym nazewnictwie turyści zapamiętają to co zwykle – że Koszalin leży koło Mielna. To samo dotyczy nazwy przystani – Koszalin-Jamno – która powinna być dobrze wyeksponowana nie tylko na rozkładzie jazdy autobusów miejskich.

Jezioro Jamno jest typowym jeziorem przybrzeżnym, odciętym mierzeję od Morza Bałtyckiego, połączonym z nim kanałem. Zajmuje dziewiąte miejsce na liście największych polskich jezior, a trzecie, po Dąbiu i Miedwiu na Pomorzu Zachodnim. Ma powierzchnię 2239 ha, długość 10 km, szerokość 3,5 km oraz maksymalną głębokość 3,9 m. Długość linii brzegowej wynosi ponad 28 km. (tr)

DANE STATKU „JULEK”:

• Liczba pasażerów max: 120 (wraz z załogą)
• Miejsca siedzące – 100
• Miejsca na rowery – 7
• Miejsca dla wózków dziecięcych i wózków inwalidzkich 1+1
• Długość całkowita – 19-21 m
• Szerokość całkowita: 4,5-5,5 m
• Zanurzenie kadłuba: do 0,60 m

Za dwa lata mieszkańcy Koszalina i Sianowa pozbędą się najpoważniejszego problemu komunikacyjnego – nasilonego ruchu na nadmorskiej trasie S6, która obecnie przebiega bezpośrednio przez te miasta. Właśnie wyłoniono w przetargu wykonawcę na dokończenie przerwanej budowy obwodnicy Koszalina i Sianowa, która wyprowadzi ruch tranzytowy poza zabudowę miejską.

Najkorzystniejszą ofertę złożyło konsorcjum trzech firm, złożone z lidera Polbud Pomorze z Pakości oraz dwóch partnerów: Miejskiego Przedsiębiorstwa Dróg i Mostów z Rzeszowa i Wibra Recycling z Krakowa. Koszt robót wyniesie 448,87 mln zł, a czas przewidziany na realizację to 19 miesięcy (z wyłączeniem okresów zimowych).

Budowa obwodnicy na na niewielkim 8 km odcinku pomiędzy węzłami Koszalin-Wschód (ul. Władysława IV w Koszalinie) i Sianów-Wschód (k. Skibna) utknęła, kiedy okazało się, że z przyczyn geologicznych pierwotny projekt nie może być wykonany tradycyjnymi technologiami. Budowę trzeba było zawiesić i wydzielić do odrębnego przetargu.

W Koszalinie spowodowało to duże komplikacje w ruchu drogowym i przeciążenie komunikacyjne w kilku rejonach miasta. W Sianowie kolumny tirów z trudem przeciskają się codziennie przez centrum i wąskie uliczki. Sytuację pogorszyło zamknięcie wiaduktu w Koszalinie nad doliną Dzierżęcinki, na alei Monte Cassino w ciągu drogi krajowej 6, rozjeżdżanego latami przez tysiące tirów i ciężarówek. Wiadukt ma być zbudowany od nowa do końca 2022 roku. (tr)

Zdjęcia: GDDKiA oraz własne.

W nocy z 31 marca na 1 kwietnia zdewastowano kapliczkę z figurą Matki Bożej stojącą przy kościele Ducha Świętego w Koszalinie. Figurę przywiózł z Dachau były więzień obozu koncentracyjnego, przekazując ją zmarłemu niedawno na koronawirusa ks. Kazimierzowi Bednarskiemu, budowniczemu parafii i pierwszemu proboszczowi. Kaplice zaprojektował i zrealizował zmarły w 2018 roku artysta rzeźbiarz Zygmunt Wujek. Ze względu na charakter miała szczególne znaczenie dla parafian i mieszkańców Koszalina, nie tylko jako miejsce kultu religijnego, ale także pamięci narodowej. Kościół Ducha Świętego ze względu na ilość zgromadzonych dowodów walki i męczeństwa, pełni rolę nieformalnego sanktuarium narodowego w Koszalinie.

„Prosimy o modlitwę̨ za sprawców tego zdarzenia, którzy oprócz zniszczenia kapliczki, połamali także drzewce flag narodowych zawieszonych przy Szkole Katolickiej i wybili szyby w parafialnych witrynach” – napisał proboszcz parafii Paweł Wojtalewicz, zapowiadając jednocześnie możliwie najszybszą naprawę szkód.

Niemiecki obóz koncentracyjny w Dachau początkowo przeznaczony był dla opozycji antyhitlerowskiej w Rzeszy, z czasem jednak stał się miejscem dla innych „elementów niepożądanych” m.in. Żydów, Romów i homoseksualistów. Po wybuchu wojny trafiła do niego grupa aresztowanych w wyniku akcji „Sonderaktion Krakau” 43 naukowców z Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dachau pełnił funkcję głównego obozu dla duchownych z Kościołów chrześcijańskich (katolickich, protestanckich i prawosławnych). Wedle szacunków Kościoła katolickiego, ok. 3 tys. (w tym 1773 z Polski) zakonników, diakonów, księży i biskupów katolickich zostało zesłanych do Dachau.

Zdjęcia: Strona parafii Ducha Świętego – Facebook

„Mietek, jadłeś dzisiaj śniadanie? – No co ty, ani kropelki!”. Albo: „Ile razy mam powtarzać, że w pracy nie pijemy? – A kto tu niby pracuje panie majster?”. Któż z nas nie pamięta czaru starych dowcipów o budowlańcach z czasów PRL-u.

Na szczęście budownictwo a wraz z nim kultura budowlana na naszych oczach przechodzą głęboką metamorfozę. Dzisiejsi budowlańcy potrafią nam zaimponować, dając często prawdziwy pokaz sztuki inżynierskiej i budowlanej. Zdumiewa nas organizacja pracy, ale też jakość i wydajność sprzętu budowlanego najlepszych marek światowych: Caterpilar, Hitachi, Volvo, Komatsu, czy ciężarówek, które poruszają się zgrabniej i szybciej od samochodów osobowych.

W Koszalinie na osiedlu Unii Europejskiej trwa budowa centrum usługowego. Budowlańcy z polskiego oddziału specjalistycznej firmy szwedzkiej dali sobie tylko kilka miesięcy na wybudowanie dużego obiektu, opartego na konstrukcjach stalowych. Jednak obok stoją bloki mieszkalne, budowa może być nieco uciążliwa dla mieszkańców, wywiesili więc na ogrodzeniu baner z napisem: „Przepraszamy za utrudnienia – budujemy dla Was”.

„Koszałek” na… kołach to raczej rzadko spotykany widok. Tym bardziej, że transport koszalińskiego „flagowca” odbywa się nocą, a wodowanie albo wyciąganie na brzeg (po żeglarsku „slipowanie”) po drugiej stronie jeziora, na starej pochylni przy poniemieckich hangarach lotniczych.

„Koszałek” w tym roku kursował przez pełne dwa miesiące, mimo że zabrać mógł o połowę mniej pasażerów (dystans społeczny), ale również dlatego, że koszalińska przystań wciąż nie cieszy się taką popularnością na jaką zasługuje. Stateczek dobija do dwóch przystani po drugiej stronie jeziora Jamno – pomostu pływającego przy dawnych hangarach poniemieckich oraz stałego pomostu-molo w Unieściu, które od 2017 roku jest osiedlem miasta Mielno.

Wybrzeże w tym roku przeżywało prawdziwą inwazję, związaną z rezygnacją z letnich wyjazdów zagranicznych (epidemia), a zarazem atrakcyjnością Polski jako kraju cieszącego się opinią dobrze radzącego sobie z epidemią. Sezon zaczął się wcześniej niż zwykle, bo już w drugiej połowie maja, a droga między Łazami a Unieściem była obstawiona samochodami na całej niemal długości. Było również więcej gości zagranicznych, nie tylko z Niemiec, ale i z krajów, których mieszkańcy zwykle odwiedzają w lecie morza południowe – Czech, Słowacji, Wielkiej Brytanii. (tr)

W dniach poprzedzających święta Bożego Narodzenia odbywa się w Koszalinie wiele imprez charytatywnych. Instytucje, stowarzyszenia, fundacje organizują coraz ciekawsze i bardziej urozmaicone występy i widowiska, którym przyświeca szczytny cel pomocy osobom, które znalazły się w trudniejszej sytuacji życiowej.

Chyba najbardziej wzruszają nas imprezy z udziałem najmłodszych, którzy jak się okazuje potrafią przyciągnąć tłumy widzów. Tak właśnie było w czwartek 19 grudnia w Galerii Emka, gdzie dzieci i młodzież z Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych w Koszalinie dali piękny koncert, prezentując niemałe już umiejętności muzyczne. Dwa chóry, dziecięcy i młodzieżowy oraz młodzieżowa orkiestra symfoniczna wykonali piękne kolędy, a dochód z imprezy zasilił konto odbudowy zdewastowanego niedawno Domu Samotnej Matki.

001

002

003

005

006

007

19_12_19_ala_emka_wystep 032

19_12_19_ala_emka_wystep 033

19_12_19_ala_emka_wystep 035

19_12_19_ala_emka_wystep 036

19_12_19_ala_emka_wystep 049

19_12_19_ala_emka_wystep 062

19_12_19_ala_emka_wystep 066

Noc z 27 na 28 września 2015. Superksiężyc nad Koszalinem. Księżyc ma krwistą lub rdzawoczerwoną barwę i znajduje się najbliżej Ziemi w całym 2015 roku. Zjawisko występuje wtedy, kiedy w jednej linii znajdzie się Słońce, Ziemia i Księżyc. Cień naszej planety jest wtedy tak duży, że Księżyc „może się za nim ukryć”. Perygeum (największe zbliżenie Księżyca do Ziemi) wynosi 357 tys. km, co wywołuje wrażenie „powiększonego” Księżyca (o ponad 10%).

Zjawisko wystąpiło w ciągu ostatnich stu lat tylko pięć razy, ostatni raz 30 lat temu. Kolejna możliwość zobaczenia Superksiężyca podczas zaćmienia nastąpi dopiero w 2033 roku. Rzadko spotykane za życia jednego człowieka zjawisko było doskonale widoczne przez całą noc – między godz. 2.12 a 6.30 – dzięki bezchmurnemu niebu. Przebarwienie na czerwono wystąpiło między godz. 4.15 a 5.23, kiedy Księżyc całkowicie zanurzył się w cieniu Ziemi. Pięknie prezentowały się gwiazdy wokół Księżyca, świecąc z całą siłą, nie przyćmione przez występującą w normalnych warunkach jasną poświatę. (tr)

Tadeusz Rogowski

superksiezyc_01

superksiezyc_02

superksiezyc_03

Powoli zmienia się wygląd dzielnicy, nazywanej w Koszalinie „Trójkątem Bermudzkim”. Cześć starych kamienic, głównie wzdłuż ulic Konstytucji 3 Maja i Barlickiego, zdążono już wyburzyć. Część nadal straszy sypiącymi się elewacjami. Są jednak takie kamienice, które wspólnoty mieszkaniowe bardzo ładnie odnowiły, przywracając im pierwotny blask. Powstają również całkiem nowe, nowoczesne budynki mieszkalne i użytkowe o podwyższonym standardzie.

W sumie, dzisiejszy Trójkąt Bermudzki do najbardziej zróżnicowana pod względem zabudowy dzielnica – prawdziwa dzielnica kontrastów. Obok budynków przypominających slumsy, nowoczesność i luksus.

W sierpniu minęła 150 rocznica urodzin jednego z najwybitniejszych obok Józefa Piłsudskiego polskich mężów stanu – Romana Dmowskiego. Był jednym z założycieli Narodowej Demokracji (endecji), reprezentował Polskę na konferencji paryskiej w 1919 i to jego podpis widnieje pod traktatem wersalskim. Mimo silnego antagonizmu między nim a Piłsudskim, potrafili pięknie współpracować, a nawet podporządkować się sobie dla dobra Polski (Dmowski wykonywał na konferencji instrukcje Piłsudskiego, a listy do niego od Piłsudskiego rozpoczynały się od słów: „Drogi panie Romanie”).

Koszalin uczcił rocznicę transparentami, które wisiały m.in. na ul. Stawisińskiego, na ekranach dźwiękochłonnych.

W piątek 15 sierpnia w Warszawie zapowiedziano wielką defiladę wojskową z okazji święta Wojska Polskiego, w rocznicę zwycięskiej Bitwy Warszawskiej w 1920 roku. Przez stolicę przemaszerują żołnierze, przetoczy się sprzęt kołowy i gąsienicowy, przeleci armada samolotów, a na zakończenie pojawią się również oddziały konne, sprzęt historyczny i rekonstruktorzy.

Uwaga! Pojawi się też akcent koszaliński! Jak podaje Newsweek w defiladzie wezmą udział wyrzutnie rakiet przeciwlotniczych PRWB Osa z 8. Pułku Przeciwlotniczego z Koszalina. W Warszawie pojawi się 6 takich pojazdów. O Koszalinie usłyszy więc cała Polska, a nawet Europa, o Moskwie nie wspominając 😉 Wielka promocja miasta i jego potencjału wojskowego.

Przeciwlotniczy zestaw rakietowy Osa zainstalowany na potężnym sześciokołowym transporterze, wyposażony jest w kamerę termowizyjną oraz dwa radary – obracający się do obserwacji wokół i drugi do śledzenia celu i lotu pocisku. Wykrywa cel już z odległości 45 km. Wystrzelona z Osy rakieta leci z prędkością 0,5 kilometra na sekundę i w każdych warunkach atmosferycznych dosięga cele lecące na wysokości do 5 km i w odległości do 10,5 km.

Osy podczas defilady w Koszalinie we wrześniu 2010 roku.

Kamieniczka narożna u zbiegu ulic Księżnej Anastazji i Zawiszy Czarnego. Na zdjęciu po lewej – stan z kwietnia 2011, po prawej – stan obecny (czerwiec 2014). Przykład dbałości o tą starszą zabudowę miasta i wzór do naśladowania. Trzy lata temu kamieniczka była niezamieszkała, część okien zamurowano, bardziej przypominała opuszczoną ruderę, przewidzianą do rozbiórki, niż miejsce, które może w przyszłości stać się ozdobą koszalińskiej „starówki”.

A budyneczek sam w sobie jest ciekawym rozwiązaniem architektonicznym. Jego narożnik został ścięty, żeby można było wykonać otwory okienne, i wysunięty do przodu w stosunku do parteru budynku, tworząc umieszczony na wsporniku schodkowym wykusz umożliwiający patrzenie w kilku kierunkach. Wykusz zwieńczony jest ozdobnym zakończeniem, jakby małą attyką, w której znajduje się owalny ślepy otwór.

Patrząc od strony ulicy ul. Zawiszy Czarnego zauważamy lekkie wysunięcie elewacji w miejscu klatki schodowej (tzw. pseudoryzalit), w którym okna znajdują się w układzie łamiącym linię rzędów okien mieszkalnych. Bardzo ciekawe jest najwyższe ozdobne okno, złożone z trzech części w kształcie okręgu, tzw. wole okno (oeil-de-boeuf). Wysunięty w tym miejscu pseudoryzalit jest zwieńczony ozdobnym zakończeniem.

Wyremontowany budynek prezentuje się okazale, oprócz nowej estetycznej elewacji, widać odsłonięte okna, które wcześniej były zamurowane, a także wejście do kamieniczki przebite na parterze narożnika. Nie wiemy kto był inwestorem i wykonawcą renowacji kamieniczki, ale należy mu się za to uznanie. Koszalin zyskał, a właściwie przywrócił do życia, kolejny element swojej ciekawej architektury. (pip)

Muszla na skwerze położonym między ulicami Podgrodzie a Marii Ludwiki, symbolizująca przebiegający przez Koszalin średniowieczny szlak pielgrzymkowy nazywany Drogą św. Jakuba. Cała Europa była opleciona wówczas siecią dróg wiodących z najdalszych jej zakątków na kraniec kontynentu – do Santiago de Compostela w północno-zachodniej Hiszpanii, gdzie znajdować się ma grób św. Jakuba.

Drogi przyczyniły się do stworzenia jedności europejskiej na długo przed powstaniem Unii Europejskiej, a Johann Wolfgang Goethe powiedział kiedyś, że „drogi św. Jakuba ukształtowały Europę”. Oznaczone są na całej długości tak samo – muszlą św. Jakuba, która jest także symbolem pielgrzymów, i żółtymi strzałkami. Pielgrzymi podążający do Compostela zatykali sobie muszę na kapeluszu lub pelerynie, czasami umieszczali na lasce podróżnej. Oznaczało to nietykalność (gwarantowaną przez władców) oraz chrześcijański obowiązek udzielenia gościny i pomocy.

Istniejący od IX wieku szlak pielgrzymkowy jest uczęszczany do dzisiaj, a ostatnio przeżywa swój wielki renesans – po wpisaniu na Listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1993 roku, pod nazwą Europejski Szlak Kulturowy, większość państw należących do Unii Europejskiej odtwarza przebieg dróg, oznacza je i wykorzystuje do promocji turystycznej.

Rzeźbę wykonał Romuald Wiśniewski, twórca postaci marszałka Piłsudskiego na koszalińskim pomniku.

W takim Mercedesie można w przedniej części zmieścić cała rodzinkę, a w tylnej części małą… stajnię dla koni. Któż porusza się tym niezwykłym samochodem na numerach koszalińskich? Może to być tylko jedna osoba. Paweł Spisak jest znanym jeźdźcem, zawodnikiem WKKW (Wszechstronny Konkurs Konia Wierzchowego). W tej konkurencji trzykrotnie reprezentował Polskę na olimpiadach (Ateny, Pekin, Londyn), cztery razy zdobywał mistrzostwo Polski (2005, 2006, 2007), siedem razy był medalistą mistrzostw Polski WKKW.

Na swojej stronie internetowej pisze o sobie: „Paweł Spisak – urodził się w Koszalinie, 29 września 1981 roku. Mieszka w Koszalinie, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej (SP nr 17) oraz średniej (IV Liceum Ogólnokształcące). Magister ekonomii, w roku 2005 ukończył Politechnikę Koszalińską. Żona Izabela, córka Wiktoria.”

A za dwa lata olimpiada w Rio de Janeiro w Brazylii i być może tam właśnie Koszalinianin zdobędzie swój wymarzony medal olimpijski. Trzymamy kciuki, panie Pawle!

Akcję ekologiczną „Ubierz swój dom” zorganizowała na dziedzińcu koszalińskiego Muzeum Fundacja Ekologiczna ARKA. Uczestniczyli uczniowie ze szkół podstawowych nr 18 i 9 oraz Zespołu Szkół nr 13.

„To jedno z działań ogólnopolskiej kampanii „Ubierz swój dom”, którą dofinansował Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Ekologia i minimalizacja zużycia energii będą wkrótce koniecznością. Polska musi sprostać polityce klimatyczno-energetycznej Unii Europejskiej i szukać różnych sposobów na ograniczenie emisji CO2. Jednym z nich są energooszczędne budynki mieszkalne oraz szeroka edukacja ekologiczna o budownictwie energooszczędnym i oszczędzaniu energii w gospodarstwach domowych” – wyjaśniają organizatorzy akcji.

„Polityka energetyczno-klimatyczna Unii Europejskiej jest w tej chwili bardzo ważnym tematem” – czytamy w dalszej części opracowania. „Pakiet, który w tej sprawie UE przyjęła w 2008 roku zakładał do 2020 roku: redukcję emisji CO² o 20%, zwiększenia udziału Odnawialnych Źródeł Energii (OZE) do 20% i zwiększenia efektywności energetycznej o 20%. Jednak w styczniu 2014 roku Komisja Europejska opublikowała nowe założenia polityki energetyczno-klimatycznej – „Pakiet 2030”, w którym zakłada podniesienie wiążącego celu redukcji emisji CO² do 40% oraz zwiększenie udziału OZE do minimum 27 procent.”

Źródło + zdjęcia: Fundacja Ekologiczna ARKA,Szymon Kułakowski, koordynator akcji

Strażnicy miejscy pomagają człowiekowi, który zasłabł we wtorek 4 marca na dróżce prowadzącej do ZUS-u niedaleko skrzyżowania alei Monte Cassino z ulicą Fałata. Akcję obserwował nasz Czytelnik,  który nadesłał zdjęcie.

– Moim zdaniem to dobry przykład obywatelskiej postawy, a także pracy straży miejskiej w warunkach zagrożenia zdrowia lub życia drugiego człowieka – wyjaśnia internauta. – Najpierw przechodząca pani (na zdjęciu po prawej, w szarej kurtce) zadzwoniła po karetkę i pozostała na miejscu aż do jej przyjazdu. Za chwilę strażnicy miejscy, którzy przejeżdżali przez skrzyżowanie, zauważyli zdarzenie i natychmiast zatrzymali się i pośpieszyli z pomocą. Ktoś z przechodniów powiedział, że ten człowiek może być nietrzeźwy, na co strażnik odpowiedział, że to jest człowiek i należy go ratować. Strażnicy działali fachowo, założyli gumowe rękawiczki ochronne, odpowiednio ułożyli chorego i okryli kocem termicznym. Za chwilę przyjechało pogotowie.

Dach nad koszalińskim amfiteatrem sprawia wrażenie, jakby sam wisiał w powietrzu. Wygląda jak gigantyczny liść opadły na ziemię. Można odnieść wrażenie, że konstruktor tej unikatowej budowli przezwyciężył siły natury.

Tajemnica lekkości tej  konstrukcji tkwi w tzw. przyczółkach umiejscowionych na dwóch przeciwległych końcach dachu (na zdjęciu jeden z nich,  od strony ul. Piastowskiej, pokryty artystycznym graffiti). Potężny żelbetowy przyczółek służy do zamocowania końców dwóch wielkich łuków z rur stalowych o rozpiętości 102 m stanowiących główny element nośny konstrukcji dachu. Najciekawsze jest jednak to, co niewidoczne dla oka, schowane pod ziemią. Przyczółki muszą wytrzymać potężny napór konstrukcji i obciążeń naturalnych (wiatr, śnieg, lód – zdarza się, że na dachu zalega 300 ton śniegu). Jednocześnie jednak położone są na wysokich skarpach, co stwarzało zagrożenie przemieszczenia się i obsunięcia. Ten trudny problem konstrukcyjny rozwiązano w ten sposób, że każdy z przyczółków spoczywa i związany jest w jedną całość z podziemną płytą żelbetową, która leży na 44 żelbetowych palach (tzw. palach Franki) o długości 8 m każdy. To właśnie rozwiązanie zapewnia niemal doskonałą stabilność i wytrzymałość konstrukcji.

Dach wiszący nad amfiteatrem został wykonany w 1975 roku. Zaprojektował go prof. Jan Filipkowski z koszalińskiej Wyższej Szkoły Inżynierskiej. Jest niezwykle oryginalną konstrukcją, unikatową w skali Europy. Ma kształt soczewki i powierzchnię zbliżoną do paraboli hiperbolicznej. Nie porwie go podmuch silnego wiatru od spodu. ponieważ od tej strony jest jakby wybrzuszony, z brzegami zagiętymi do góry, nie zadziała więc jak żagiel.

Rozpiętość dachu – 101,8 m długości i 56,8 m szerokości. Łuki nośne z rur mają średnicę ok. 90 cm i są nachylone do poziomu terenu pod kątem ok. 30 stopni. (tr)

Koszalinianka Małgosia Wojsa, która przyszła na świat bez rączek i nóżek, bohaterką programu „Magazyn Ekspres Reporterów” (11.02.2014) w TVP2 – oglądać od 39 minuty. Niemiecka gazeta Bild Zeitung określiła ją jako jedną z najdzielniejszych dziewczynek na świecie. Reporterzy gazety przyjechali do Koszalina po tym, jak otrzymali list od Polaka mieszkającego w Niemczech, w którym opisał losy Małgosi. Po ukazaniu się artykułu w Bild Zeitung zgłosiło się wiele osób, które chcą udzielić pomocy. Małgosia Wojsa ma dziś 19 lat i uczęszcza do Ośrodka Szkolno-Wychowawczego przy ul. Rzecznej.

To nie tylko przykład pożądanej współpracy polsko-niemieckiej, ale także współpracy polsko-polskiej w samym Koszalinie. Władze miasta, prezydenci Koszalina, społecznicy (w programie występuje Stefan Romecki), przedsiębiorcy, firmy, dziennikarki (tak się składa, że o Małgosi zawsze pisały panie), ludzie kultury, wielu mieszkańców miasta – wszyscy wykazali się dobrą wolą i śpieszyli z pomocą.

Wątek na stronie stowarzyszenia KOMK – Pomagamy Małgosi.

Zaczęło się groźnie. „Pawilon pod Gryfami zburzony!!!” – alarmowali na forum czytelnicy portalu koszalin7.pl Dostało się wtedy wszystkim po kolei. Z czasem okazało się jednak, że sytuacja nie przedstawia się aż tak dramatycznie. Owszem, pawilon zburzono nie uprzedzając o tym mieszkańców (to raczej rola prasy i mediów), ale jednocześnie zadbano o zachowanie jego zabytkowej wartości. W Koszalinie rozwiązano dylemat, który można określić jako „kwadraturę koła”. Okazało się, że jeśli się chce, można łączyć potrzebę szybkiej modernizacji, której jesteśmy świadkami, z troską o zachowanie architektonicznej zabudowy i szacunkiem wobec przyzwyczajeń i uczuć Koszalinian. Powoli dobiega końca budowa obiektu usługowo-mieszkalnego przy Zwycięstwa 109. Na pierwszym planie widać betonową konstrukcje, do której przytwierdzona zostanie zabytkowa fasada stojącego wcześniej w tym miejscu domku, później wyburzonego, nazywanego w Koszalinie „Pawilonem pod Gryfami”. Obiekt zaprojektowany przez koszalińską pracownię HS99, nagradzaną za wiele bardzo ciekawych projektów architektonicznych, realizuje przedsiębiorstwo Budomal.

„Pawilon pod Gryfami zburzony!!!” Cały wątek, więcej zdjęć

Zdjęcia: (1) tak wyglądał budynek 25 grudnia 2013; (2) a tak będzie wyglądał po „doklejeniu” fasady „Pawilonu pod Gryfami” (wizualizacja).

Podopieczni stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce, którzy wcześniej mieszkali w wynajętym domu na Rokosowie przy ul. Zdobywców Wału Pomorskiego, mają wreszcie swój własny dom w Koszalinie. W budynku dostosowanym architektonicznie do okolicznej zabudowy, położonym w trójkącie pomiędzy ulicami Pileckiego i Głowackiego, znajduje się 7 pokoi dwuosobowych, kuchnia z jadalnią, świetlica, sala telewizyjna, pokoje biurowe, a na podwórku duży plac zabaw, miejsce do grillowania i kilka miejsc postojowych dla samochodów. Teren pod schronisko przekazało miasto w użytkowanie wieczyste na 40 lat, za 15% wartości, czyli ok. 50 tys. złotych. Koszt budowy wyniósł 1,5 mln zł i finansowany został przez Fundację Velux (The Velux Foundations), założoną przez duńskiego przemysłowca i filantropa Villum Kann Rasmussena, promującego zasadę tzw. społecznej odpowiedzialności biznesu. Tutaj młodzież w wieku od 16 do 25 lat – osierocona, pozbawiona domu i opieki rodzicielskiej – może normalnie żyć, uczyć się, nabywać umiejętności społecznych przed wejściem w dorosłe życie. W większości są to te same osoby, które wcześniej zasiedlały dużą wioskę dziecięcą w Karlinie. Stwowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce (SOS-Kinderdörfer) założył w 1949 roku Hermann Gmeiner, Austriak, katolik, który sam stracił matkę już w wieku 5 lat. Podczas wojny służył w Wehrmachcie, podczas służby na froncie wschodnim życie uratował mu 12-letni rosyjski chłopiec. Wstrząśnięty losem dzieci wojny, sierot i bezdomnych, porzucił po wojnie studia medyczne i poświęcił się osieroconym dzieciom, przyjmując założenie, że dziecko osierocone musi mieć swój własny dom. Kiedy umierał w 1986 roku, na świecie istniały już 233 SOS Wioski Dziecięce w 86 krajach. Obecnie jest ich 500 w 132 krajach, a pod opieką stowarzyszenia znajduje się 1 272 400 dzieci na całym świecie. Dewizą stowarzyszenia jest: „Każde dziecko przynależy do swojej rodziny i ma prawo dorastać otoczone miłością, szacunkiem i poczuciem bezpieczeństwa”.

Udało się odtworzyć pierwszy skład Koszalińskiej Orkiestry Symfonicznej sezonu koncertowego 1956/57. Dokonano tego na podstawie tableau przekazanego przez jedną z czytelniczek. Dane są niepełne, ustalono wszystkie nazwiska, nie udało się ustalić niektórych imion. W kilku przypadkach nie ma też absolutnej pewności co do przypisanego muzykowi instrumentu, w dwóch przypadkach nie ustalono instrumentu w ogóle. Nieliczne nazwiska mogą brzmieć inaczej, ponieważ świadkowie zapamiętali inną pisownię niż ta występująca na tableau. Co najmniej w siedmiu przypadkach ustalono, ze muzycy wywodzili się z wojska.

1. Stanisław Piwowarczyk (Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej); 2. Franciszek Mucha (twórca orkiestry, pierwszy dyrygent); 3. E. Zawadzki (kierownik Wydziału Kultury w Prez. WRN); 4. M. Spiwak (skrzypce); 5. Jarosław Mielnik (skrzypce); 6. E. Maciejewski (skrzypce); 7. J. Jankowski (skrzypce); 8. J. Jankowski; 9. Edward Doleżyczek (skrzypce); 10. Edmund Wyrwicki (skrzypce); 11. W. Pękała; 12. Gustaw Rychter (altówka); 13. Leon Szostak (altówka); 14. Ignacy Knade (skrzypce); 15. Henryk Polakowski (skrzypce); 16. Czesław Kacprzyński (skrzypce); 17. Józef Hok (klarnet, późniejszy prezes stowarzyszenia KOS); 18. Henryk Łabęda (skrzypce); 19. Marian Juzoń (skrzypce); 20. Stanisław Chilcher (skrzypce); 21. Jan Grosz (skrzypce); 22. Witold Chrapkowski (skrzypce); 23. Paweł Kirstejn (wiolonczela); 24. Franciszek Wencelis (wiolonczela); 25. Tadeusz Klukacz (wiolonczela); 26. Maksymilian Misiewicz (wiolonczela); 27. Stefan Kamprowski (skrzypce); 28. Władysław Sadłowski (flet); 29. Józef Wołejko (flet); 30. Mieczysław Chrut (flet); 31. Marian Rojek (róg); 32. Jan Piotrowski (róg); 33. M. Abramowicz (trąbka); 34. Tadeusz Wojciechowski (róg); 35. Edward Janicki (róg); 36. A. Fryca (obój); 37. Ludwik Czech (obój); 38. Stanisław Kapłonek (obój); 39. Jan Burkowski (klarnet, inspektor orkiestry do 1981, prezes stowarzyszenia KOS po J. Hoku); 40. J. Godlewski (klarnet); 41. Konrad Pawlikowski (fagot); 42. Kazimierz Wawrzyszyn (fagot); 43. Józef Kapuściński (kontrabas); 44. Stanisław Gottschling (kontrabas); 45. Zenon Marczak (kontrabas, trąbka); 46. Roman Gut (perkusja); 47. Eugeniusz Kret (trąbka); 48. Karol Rypniewski (puzon); 49. Stanisław Jakubowski (puzon); 50. Roman Wachowski (puzon); 51. Henryk Wojnowski (trąbka); 52. Tadeusz Kojtka (trąbka).

Wątek na forum koszalin7.pl