Wojna nowego rządu z politycznymi przeciwnikami przywraca stare pytanie – czy to mogło się wydarzyć?

„Eurokraci są żądni krwi – ostrzegał ich kolega z Brukseli przed wyborami parlamentarnymi w Polsce” – rozpoczyna swój tekst Michael O’Shea. Nie ma w tym nic nadzwyczajnego, bo rządząca w Polsce partia PiS „wzbudzała niewyczerpaną nienawiść ze strony establishmentu UE”. Niewielu jednak przewidziało szybkość i dotkliwość zemsty.

„Zaledwie miesiąc po objęciu władzy Donald Tusk, dwukrotny premier, były przewodniczący Rady Europejskiej i ulubieniec Brukseli na nowo rozpala wspomnienia poprzednich epok przez stosowanie bardzo widocznej taktyki gangsterskiej. A to ten sam Tusk, który „rządy prawa” i „przywrócenie demokracji” uczynił głównymi hasłami swojej kampanii wyborczej” – zauważa TAC.

Przypominając o aresztowaniu w Pałacu prezydenckim dwóch ułaskawionych wcześniej parlamentarzystów, autor odpiera argumenty drugiej strony: „Twierdzenia rządzących, że „wszyscy są równi wobec prawa” nie mają pokrycie w praktyce, a jaskrawym przykładem jest sprawa polityka KO Włodzimierza Karpińskiego, który niedawno skorzystał z immunitetu i prosto z więzienia wszedł Parlamentu Europejskiego”.

TAC przypomina również sprawę wkroczenia do siedziby państwowego nadawcy TVP i wyłączenia sygnału. Opisuje zmiany jakie zachodzą w TVP: „W niedawnym porannym programie nowej TVP goście rozwinęli dużą tęczową flagę. Nowa Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej założyła antychrześcijańską koszulę i prowadziła kampanię na rzecz obcięcia funduszy Kościoła katolickiego. Nowo utworzony Minister Równości obiecała wprowadzenie rozwiązań dotyczących stosowania aborcji oraz związków osób tej samej płci. Marszałek Sejmu Szymon Hołownia pozował do zdjęcia z nielegalnymi migrantami i działaczami migracyjnymi organizacji pozarządowych w gmachu parlamentu”.

Reakcją Brukseli na antydemokratyczny zamach jest obietnica odblokowania wstrzymanych funduszy z KPO, które mogą wynieść łącznie 111 mld euro, przy czym 5 mld euro na początek przekazano do końca ubiegłego roku.

Tusk przewodzi koalicji, która jest „zlepkiem partii lewicowych, centrowych i prawicowych. Łączy ich jedynie nienawiść do PiS”. Sam PiS po ośmiu latach samodzielnych rządów utracił zdolność koalicyjną. Powstał surrealistyczny obraz sytuacji: „Spadkobiercy ruchu Solidarność dzielą rząd ze spadkobiercami PZPR z czasów komunizmu. Tradycjonalistyczni rolnicy walczyli z radykalnymi feministkami podczas negocjacji w sprawie utworzenia rządu” – wskazuje autor artykułu.

Jednak jak zauważa TAC: „Wielu Polaków, być może większość, głosowało konkretnie przeciwko PiS, niekoniecznie zaś za aktywizmem LGBT, działaniami wymierzonymi w Kościół katolicki i przekazaniem władzy Brukseli. Czy im się to podobało, czy nie, zapisali się na cały pakiet programowy. W tym właśnie tkwi pogłębiający się dylemat na coraz bardziej liberalnym i niedemokratycznym Zachodzie: głosować na partię, która ma wady i desperacko potrzebuje świeżej krwi, czy też przyjąć pakiet programowy ich przeciwników w całości”.

„Epizod TVP, choć wstrząsający, był wydarzeniem, które polskie społeczeństwo mogło ostatecznie przełknąć” – uważa autor . „Jednak po inwazji na Pałac prezydencki w Polsce i poza nią nastąpiła wyraźna zmiana nastrojów” – zauważa. „Tysiące ludzi zgromadziły się w czwartek w Warszawie w Proteście Wolnych Polaków”.

„Nieoficjalnie w PE uznają, że zachowanie rządu Tuska jest publicznie nie do obrony. „Nie będziemy komentować konkretnych wydarzeń w krajach członkowskich UE” – oznajmił w środę rzecznik Komisji Europejskiej Eric Mamer. To dwulicowe twierdzenie organu, który konsekwentnie ingerował w działania polskiego rządu” – komentuje TAC.

„Ne jesteśmy na końcu drogi, jeśli chodzi o praworządność w Polsce” – napisała w czerwcu 2022 r. przewodnicząca Komisji Ursula von der Leyen. „Będziemy nadal egzekwować orzeczenie (w sprawie domniemanych naruszeń praworządności) i stosować kary pieniężne, dopóki Polska się nie zastosuje do zaleceń” – dodała. „Twoje doświadczenie i silne przywiązanie do naszych europejskich wartości będą cenne w budowaniu silniejszej Europy, z korzyścią dla Polaków” – zachwycała się po objęciu stanowiska premiera przez Tuska. Kibicowała mu publicznie, żeby wrócił na stanowisko premiera, gdy PiS był u władzy.

Aby obejść te zastrzeżenia, establishmentowi komentatorzy snują narrację o bezprawiu. Dziennikarka Anne Applebaum, żona polityka KO Radka Sikorskiego, mówiła każdemu, kto chciał słuchać, że wybory w Polsce nie będą ani wolne, ani uczciwe (choć ostatecznie najwyraźniej na tyle sprawiedliwe, aby jej strona objęła władzę). Jan Cienski z „Politico” opisał „europejską wersję Korei Północnej” – wymienia autor.

Powtarzając politologa Pierre’a Manenta, John O’Sullivan zauważa, że „porozumienie centrowego establishmentu w Europie tak naprawdę nie akceptuje „skrajności”, które dążą do władzy. Jeśli jednak to się wydarzy, uważają za uzasadnione wykorzystanie ponadnarodowej władzy prawnej i politycznej w celu ich ograniczenia, a nawet wyparcia tych „skrajności” – konkluduje autor artykułu.

„Ponadnarodowa władza prawna i polityczna Tuska oznacza dla części polskich wyborców, że mają teraz powyborczy wyrzut sumienia. Jest ostrzeżeniem dla krajów europejskich, takich jak Węgry, Słowacja i Holandia, które wybrały rządy antysystemowe. Stanowi także wskazówkę dla Waszyngtonu, gdyby w listopadzie [wybory prezydenckie w USA] jacyś wrogowie demokracji podnieśli głowy” – kończy Michael O’Shea swój tekst na łamach „The American Conservative”.

Jan 12, 2024

The American Conservative

Michael O’Shea

Postanowili oni zapytać o zdanie najbardziej zainteresowanych rozwojem sieci logistycznych w Europie, czyli po prostu korzystających z tych sieci operatorów logistycznych. To oni prowadzą globalne działania biznesowe i potrafią najlepiej ocenić dostępność poszczególnych lokalizacji, warunki biznesowe, stan rynku i infrastruktury. Badanie przeprowadzono od lutego do maja 2017 roku, wzięło w nim udział 280 respondentów z różnych sektorów, od handlu detalicznego, przez motoryzację, po elektronikę.

Wyróżniono pięć głównych czynników determinujących wybór lokalizacji europejskich. Są to: bliskość centrów konsumpcji, otoczenie regulacyjne, dostępność pracowników, infrastruktura transportowa oraz koszty całkowite. Powstał raport „100 Najbardziej Pożądanych Lokalizacji Logistycznych w Europie 2017”.

Lokalizacja „Polska Centralna – Łódź” okazała się najbardziej pożądaną lokalizacją poza Europą Zachodnią, zajmując trzecie miejsce w rankingu! Lepsze okazały się jedynie lokalizacje „Venlo” (południowa Holandia, najbardziej pożądana lokalizacja w Europie) oraz „Düsseldorf Rhein-Ruhr” (Niemcy zachodnie). Łatwo zauważyć, że polska lokalizacja pokrywa się z rejonem, w którym zaplanowano budowę Centralnego Portu Komunikacyjnego. O ile oba pierwsze obszary liderów dysponują hubami lotniczymi – w Amsterdamie i Frankfurcie nad Menem, to „Polska Centralna – Łódź” takiego miejsca nie posiada.

Gdybyśmy dysponowali węzłowym portem lotniczym (hub) umożliwiającym płynne przesiadki pasażerom i efektywne przesyłanie ładunków, a także portem kontenerowym w Świnoujściu, polskie lokalizacje miałyby szanse zostać najlepszymi w Europie i na trwale zagościć w czołówkach światowych rankingów. Polska mogłaby wyjść z pułapki średniego wzrostu (brak potencjału do osiągnięcia statusu kraju wysoko rozwiniętego), w której może na długo, jeśli nie na zawsze, ugrzęznąć. Może właśnie o to toczy się teraz walka. Może polskiego sukcesu boją się potężni tego świata, którzy mogą dużo na tym stracić.

Na razie w Polsce trwa ponowne odkrywanie Ameryki i wyważanie otwartych już drzwi. Ciągłość pracy państwowej w kraju nad Wisłą nie istnieje, nowa władza chce zaczynać od zera, od audytów, weryfikacji, badania możliwości budżetu. Starzy wyjadacze sejmowi, którzy połowę życia spędzili na Wiejskiej będą badać „możliwości budżetowe”, zamiast mieć je w głowie, wykute na blachę. Znów odzywa się słynne „piniendzy nie ma i nie będzie”. Polska traci cenny czas i szanse rozwojowe. (tr)

Tadeusz Rogowski

Ręce opadają… W październiku 2014 roku opublikowaliśmy na koszalin7.pl interwencyjny tekst „Instytut Zachodni stanął przed widmem likwidacji” (https://koszalin7.pl/instytut-zachodni-przed-widmem…/). Upłynęło ponad 9 lat i tekst zamiast trafić do lamusa znowu stał się aktualny! Co się zmieniło od tego czasu? Do władzy właśnie wróciła ekipa polityczna, ta sama co w 2014 roku, rozpoczynając radosną, beztroską demolkę instytucji państwowych w Polsce!

„Burbonowie niczego nie zapomnieli i niczego nie nauczyli się” – słynne wyrażenie Talleyranda pochodzi z czasów drugiej Restauracji, kiedy we Francji po upadku Napoleona wróciła do władzy dynastia Burbonów. Maksyma przeszła do historii jako symbol politycznej głupoty, zacietrzewienia, utraty instynktu samozachowawczego, niezrozumienia czasów w jakich przyszło żyć i rządzić, lekceważenia przemian moralnych jakie dokonują się w ludziach i społeczeństwach w trwającej nieprzerwanie historii.

„Instytut Zachodni, wielce zasłużona dla Polski instytucja, stanął przed widmem likwidacji! Założony podczas okupacji, przetrwał okres PRL-u, dziś może nie przetrwać III RP!” – tak zaczynaliśmy tekst w 2014 roku. Zmieniło się to w 2015, po dojściu do władzy PiS – uchwalono wówczas nową ustawę i zagwarantowano środki państwowe. Teraz, w przedostatni dzień 2023 roku, decyzją Prezesa Rady Ministrów odwołani zostali członkowie Rady Instytutu Zachodniego. Decyzja nie gwarantuje dalszego trwania i finansowania Instytutu, uzależnia je od „oceny tego co tam się wydarzyło”. Polskie instytucje naukowe mają zatem charakter niepewny i nietrwały, w pełni uzależniony od sezonowych przeciągów politycznych i rozbuchanego ego partyjnego przywódcy. Nie wróży to dobrze naszej państwowości.

Instytut Zachodni jako placówka niemcoznawcza, wyrósł historycznie z myśli zachodniej, pielęgnującej pamięć o historycznych związkach kresów zachodnich z Polską. Inicjatywa utworzenia Instytutu narodziła się podczas trwania morderczej okupacji w Polsce, w środowisku konspiracyjnym, powiązanym ze strukturami Polskiego Państwa Podziemnego. Polakom Instytut jest potrzebny bardziej niż jakiemukolwiek innemu narodowi w Europie i na świecie. Choćby z tego powodu, że nasi sympatyczni niemieccy sąsiedzi najpierw na nas napadli, a później wyszli zapominając o zapłaceniu rachunku. Również dlatego, żebyśmy lepiej się rozumieli z narodem, z którym dzieli nas bariera językowa (Niemiec po polsku to człowiek niemy, niezrozumiały), odrzucali stereotypy, lepiej poznawali historię, myśl polityczną i prawną, wkład w cywilizację i postęp naukowy. Polacy i Niemcy są razem w Unii Europejskiej i NATO, niezależnie od bieżących sporów i różnic jadą na jednym wózku. Wzajemne relacje w dużym stopniu zależą od myśli intelektualnej, wypracowywanej przez świat nauki, która powinna wyprzedzać powierzchowne oceny i opinie, na fundamencie prawdy budować wspólną przyszłość. (tr)

——————–
Zdjęcie: Pierwszy z prawej prof. Zygmunt Wojciechowski, jeden z założycieli Instytutu Zachodniego i pierwszy jego prezes. W 1984 roku stał się patronem Instytutu Zachodniego. (Źródło: Instytut Zachodni w Poznaniu)

Centrum Polityki Europejskiej we Fryburgu (CEP), działające pod patronatem fundacji Stiftung Ordnungspolitik (w radzie nadzorczej zasiada guru polskich liberałów Leszek Balcerowicz), przeprowadziło badania, z których wynika, że Niemcy „zdecydowanie najwięcej” zyskały na wprowadzeniu euro w okresie objętym badaniami (1999-2017). Największy spadek dobrobytu w ciągu tych lat odnotowały Włochy i Francja.

CEP wyliczył, że Niemcy zyskały w latach 1999–2017 prawie 1,9 biliona euro (2,1 biliona dolarów) w wyniku wprowadzenia euro. Wyniki wskazują, że Niemcy i Holandia są jedynymi krajami, które odniosły największe korzyści z wprowadzenia euro. W Niemczech w ciągu dwudziestu lat nowa waluta przyniosła dodatkowe 23 000 euro na mieszkańca, czyli ok. 100 000 zł po dzisiejszym kursie euro/złoty.

Z raportu wynika, że ​​jedną z głównych przyczyn spadku dobrobytu była międzynarodowa konkurencyjność. Przed wprowadzeniem euro takie kraje jak Grecja i Włochy mogły dewaluować swoje waluty, aby uczynić swój eksport tańszym na rynku światowym. Stawały się w ten sposób bardziej konkurencyjne i posiadały instrument reagowania na pogarszające się wyniki gospodarcze.

Badacze Alessandro Gasparotti i Matthias Kullas w swoim opracowaniu „20 lat euro: zwycięzcy i przegrani” dochodzą do wniosku, że „problem rozbieżnej konkurencyjności krajów strefy euro pozostaje nierozwiązany”. To oznacza, że państwa przyjmujące walutę europejską nie mogą mieć żadnej pewności dokąd doprowadzi ich ta decyzja. Nie ma również europejskich mechanizmów regulacyjnych, żeby temu przeciwdziałać. „Szczególnie Grecja i Włochy doświadczają obecnie poważnych trudności, ponieważ nie są w stanie zdewaluować swojej waluty” – napisano. Za to kraje z walutą narodową mogą elastycznie reagować w przypadku pogorszenia konkurencyjności.

Stiftung Ordnungspolitik to powstała w 1998 roku niemiecka organizacja non-profit zajmująca się ordoliberalną tradycją szkoły ekonomii we Fryburgu. Dąży do utrzymania i dalszego rozwoju ordoekonomii opartej na ideach Waltera Euckena i Friedricha Augusta von Hayeka, wprowadzonych do praktyki politycznej przez Ludwiga Erharda, który uchodzi za twórcę cudu gospodarczego w powojennych Niemczech.

Centrum Polityki Europejskiej we Fryburgu (CEP) jest ośrodkiem doradczym (think tank) fundacji zajmującym się polityką Unii Europejskiej. Działa na styku nauki, polityki i społeczeństwa, a jego celem jest skonsolidowanie na szczeblu UE polityki zorientowanej na wolność i gospodarkę wolnorynkową, przy jednoczesnym ograniczeniu do minimum regulacji i biurokracji. Analizuje główne projekty polityki UE pod kątem kryteriów ordoliberalnych. Przewodniczącym zarządów SO i CEP jest prof. dr Henning Vöpel. Członkami rady nadzorczej są Roman Herzog, Hans Tietmeyer, Leszek Balcerowicz i Frits Bolkestein.

Oprac. kw

Grafika na podstawie DW

Jest sprawa do wszystkich porządnych ludzi. Bardzo ważna. pic.twitter.com/sT8REWjH3O

— Rafał A. Ziemkiewicz (@R_A_Ziemkiewicz) November 5, 2023

Jest sprawa do wszystkich porządnych ludzi. Bardzo ważna. Jeszcze nigdy od upadku ZSRR polska niepodległość nie była tak bardzo zagrożona, jak teraz. Gotowe są już dokumenty, gotowe są już papiery odbierające Polsce wolność. Czekają tylko na podpisy rządów mocarstw europejskich i czekają też na podpis rządu polskiego, bo tak samo, jak w czasie rozbiorów w XVIII wieku, są Polacy, którzy są gotowi te rozbiorowe papiery podpisać. Dlatego w tym roku jest szczególnie ważne, żebyśmy 11 listopada na Marszu Niepodległości byli wszyscy, wszyscy absolutnie, którzy chcą pokazać tym zdrajcom Polski, że Polska nie zginęła i nie zginie, bo my żyjemy!

Godzina 14, 11 listopada, rondo Dmowskiego – zapraszam nie tylko do udziału, ale też proszę, żeby każdy kto może wsparł organizację Marszu Niepodległości jakąś wpłatą, jakąś kwotą, choćby drobną, każda się przyda, bo potrzeba jest, jak jeszcze nigdy nie było.

Słyszymy skandaliczne zapowiedzi politycznych czystek w mediach publicznych i prywatnych. Grozi się zemstą dziennikarzom pracującym w mediach ogólnopolskich i regionalnych. Tworzone są listy proskrypcyjne dziennikarzy, których ma dotknąć faktyczny zakaz uprawiania zawodu. Taka sytuacja zdarza się po raz pierwszy w Polsce od 1989 roku i przypomina praktyki żywcem wyjęte ze stanu wojennego.

Po 1989 już raz próbowano domknąć system medialny – miało to miejsce po katastrofie smoleńskiej, gdy z mediów publicznych zwolniono konserwatywnych dziennikarzy. Teraz jednak środowiska polityczne i medialne skupione wokół Donalda Tuska zapowiadają działania bez poszanowania prawa. Otwarcie planują bezprawny tak na Radę Mediów Narodowych i jej uprawnienia oraz na Krajową Radę Radiofonii i Telewizji.

Zdecydowanie protestujemy przeciw tego typu wypowiedziom i działaniom.

Ostrzegamy, że siły polityczne czujące się zwycięzcami wyborów, już dziś potężne medialnie, dominujące we wszystkich obszarach, zamierzają całkowicie zlikwidować wolność słowa i pluralizm w Polsce. Zapewne po to by w ciszy i ciemności bezkarnie niszczyć państwo i okradać Polaków, jak to już bywało w przeszłości.

Dziś w zasięgu pilota każdy z nas ma możliwość wyboru stacji telewizyjnych, każdy ma dostęp do wielu mediów różniących się światopoglądem i podejściem do spraw publicznych. Czy stan w którym wszystkie wielkie telewizje i portale internetowe będą takie same, będzie można nazwać w ogóle demokracją?

Nie. To będzie prawdziwy reżim. Dlatego apelujemy do wszystkich Polaków o zdecydowany opór wobec tego planu zniszczenia pluralizmu w mediach publicznych i prywatnych.

Dziennikarzy, publicystów, ludzi mediów, którzy chcieliby podpisać się pod tym listem, prosimy o list na adres: wobroniemediow@fratria.pl. W tytule prosimy wpisać „list w obronie wolności słowa”.

(Podpisy w kolejności alfabetycznej)

Michał Adamczyk

Goran Andrijanić

Hubert Bekrycht

Wojciech Biedroń

Dominika Ćosić

Maria Dłużewska

Lidia Dudkiewicz

Krzysztof Feusette

Marek Formela

Grzegorz Górny

Piotr Gursztyn

Marcin Habel

Jolanta Hajdasz

Jerzy Jachowicz

Adam Jakuć

Agnieszka Kamińska

Jaromir Kwiatkowski

Paweł Kwieciński

Dorota Kania

Michał Karnowski

Jacek Karnowski

Piotr Kotomski

Elżbieta Królikowska-Avis

Cezary Krysztopa

Jędrzej Lipski

Dorota Łosiewicz

Jakub Maciejewski

Lech Makowiecki

Wojciech Majsner

Miłosz Manasterski

Bernard Margueritte

Marzena Nykiel

Mariusz Pilis

Paweł Piszczek

Andrzej Potocki

Samuel Pereira

Marek Pyza

Anna Raczyńska

Michał Rybicki

Wojciech Reszczyński

Arkadiusz Rogowski

Andrzej Rybałt

Aleksandra Rybińska

Piotr Samsik

Daniel Sawicki

Ewa Stankiewicz

Wojciech Surmacz

Przemysław Szymańczyk

Marcin Tulicki

Aleksander Wierzejski

Marcin Wikło

Bronisław Wildstein

Anna Zapert

Marcin Żminkowski

Janusz Życzkowski

Źródło: wPolityce.pl

Zdjęcie ilustracyjne tekstu w wPolityce.pl

Czy Polacy zdają sobie sprawę, co zrobili kartkami wyborczymi? Także ci, którzy głosowali na Koalicję Obywatelską, Trzecią Drogę czy Nową Lewicę? Najkrócej: wybrali tak, żeby realny stał się koniec istnienia Polski – takiej, jaka funkcjonowała w latach 1918-1939 oraz 1991-2023 (lub 2024, 2025). W jakimś sensie to także koniec istnienia Polski, jaka funkcjonowała do 1772 r. czy do 1795 r. Takie skutki może mieć plan przebudowy Unii Europejskiej.

Czy słychać krzyk rozpaczy i wezwania do ratowania Polski, jakie pojawiły się po 1772 r. (pierwszy rozbiór Polski), po 1795 r. (trzeci rozbiór Polski) oraz po 1943 r. (oddanie Polski Sowietom i Stalinowi na konferencji mocarstw w Teheranie)? Słychać trochę wzburzonych głosów, ale świadomości czegoś niebywałego w historii Polski nie ma. Pewnie dlatego, że plan jest sprytny i rozmyty, choć realizowany z żelazną konsekwencją.

Niby proces jest rozłożony w czasie i może zająć kilka lat. Niby na pozostałych jeszcze etapach wszystko można zatrzymać. Niby sprzeciw choćby jednego państwa może mieć wpływ na zatrzymanie wszystkiego. Podobnie jak wola jednego narodu w referendum ratyfikacyjnym. Ale to tylko pozory. To działanie na uśpienie czujności.

Co może się stać z Polską? Jako pierwszy klarownie i całościowo wyłożył to eurodeputowany PiS Jacek Saryusz-Wolski, a w mediach Andrzej Krajewski w „Dzienniku Gazecie Prawnej”. Przede wszystkim świstkiem papieru stanie się konstytucja RP. A dalej: Sejm, Senat, prezydent, premier i rząd będą tylko atrapami. Podobnie jak Trybunał Konstytucyjny i Sąd Najwyższy (oraz sądy powszechne). Rządziłby w Polsce (i w innych państwach członkowskich UE) europejski rząd, czyli Europejski Organ Wykonawczy (następca Komisji Europejskiej).

Europejski rząd nadzorowałby i kontrolował Parlament Europejski, docelowo zapewne wybierany w całej UE, a nie w poszczególnych państwach członkowskich. Parlament wyznaczałby superpremiera UE, czyli przewodniczącego EOW. Ten superpremier wyznaczałby 15 superministrów, czyli komisarzy, a ich władza rozciągałaby się na całą Unię. Nie przewidziano żadnej demokratycznej procedury wyłaniania superministrów superrządu, czyli działoby się to mniej więcej tak, jak obecnie wskazywanie przewodniczącego Komisji Europejskiej: na zasadzie zmowy najsilniejszych (Niemcy, Francja i satelity), ustalania wszystkiego pod stołem, zdobywania poparcia szantażem lub łapówkami (np. stanowiskami), kompletnego nieliczenia się ze słabszymi państwami.

Obecnie najbardziej „decyzyjnym” organem UE jest Rada Europejska – złożona z szefów rządów lub głów państw członkowskich. Po powstaniu superrządu Rada Europejska miałaby tylko charakter swego rodzaju rady nadzorczej, niby kontrolującej organy UE i zatwierdzającej przyjmowane akty prawne, ale pozbawionej rzeczywistej władzy. Tę miałby Europejski Organ Wykonawczy stworzony absolutnie niedemokratycznie. A Rada Europejska zostałaby wykastrowana z zasady równych praw wszystkich szefów rządów i głów państw, skoro zniesiono by prawo weta. Równość byłaby tylko atrapą.

Formalnie europejski superrząd miałby być emanacją Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej, a faktycznie byłby emanacją zmowy najsilniejszych państw i wspierających je najsilniejszych grup partyjnych w Parlamencie Europejskim. Jeśli rządy i głowy państw nie mieliby decydującego wpływu na najważniejsze dziedziny funkcjonowania tych państw, m.in. politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, ochronę granic, system podatkowy, przemysł, zdrowie publiczne, edukację, środowisko i klimat, leśnictwo czy obronę cywilną, w oczywisty sposób skończyłaby się suwerenność. Tym bardziej że nowe akty prawne oraz szczegółowe przepisy przyjmowane na poziomie Brukseli miałyby pierwszeństwo w stosunku do ustaw i przepisów przyjmowanych przez parlamenty i rządy państw członkowskich, a kontrolowanych i interpretowanych przez ich trybunały konstytucyjne.

Polska konstytucja i bazujący na niej ustrój państwa nie miałyby żadnego znaczenia, skoro Sejm i Senat nie uchwalałyby prawa ostatecznie obowiązującego, lecz wszystko mogłoby być wzruszone przez superrząd (EOW), superparlament (PE wybierany w ogólnounijnej elekcji) oraz supersąd (Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej). W dodatku orzecznictwo TSUE stałoby się w Polsce źródłem prawa (obecnie byłoby to sprzeczne z konstytucją, ale ta nie będzie się liczyła), podobnie jak ratyfikowane na poziomie unijnym umowy międzynarodowe. W ten sposób wszystkie najważniejsze organy polskiego państwa stałyby się wydmuszkami (mimo zachowania wolnych wyborów).

Następne kroki na drodze do stworzenia europejskiego superpaństwa to głosowanie w Parlamencie Europejskim (prawdopodobnie pod koniec listopada 2023 r.) tego, co przyjęła 25 października 2023 r. Komisja Spraw Konstytucyjnych Parlamentu Europejskiego. Gdzieś w połowie grudnia 2023 r. Parlament Europejski powinien przedstawić propozycje zmiany ustroju Unii Radzie Europejskiej.

Kolejny krok to powołanie konwentu europejskiego (już po wyborach do Parlamentu Europejskiego wiosną 2024 r.). Konwent tworzą przedstawiciele rządów lub szefów państw członkowskich, przedstawiciele parlamentów państw członkowskich, przedstawiciele Parlamentu Europejskiego oraz przedstawiciele Komisji Europejskiej. Ci ludzie przyjmowaliby miarodajne stanowiska w sprawach proponowanych zmian ustroju Unii.

Na końcu jest ratyfikacja przerobionych (właściwsze byłoby chyba określenie „podrobionych”) traktatów w państwach członkowskich. A tu wcale nie jest potrzebna ratyfikacja przez wszystkie państwa. Gdyby jedno lub nawet kilka państw „podrobionych” traktatów nie ratyfikowało, obecnie obowiązujący przepis TFUE stanowi, że wystarczy 4/5 państw członkowskich, a tymi opornymi zajmie się Rada Europejska. Cokolwiek wymyśli, nie ma od tego ścieżki odwoławczej.

Istnieje jeszcze droga na skróty, czyli uproszczona procedura. Polega ona na tym, że już po przyjęciu przez Radę Europejską stanowiska Parlamentu Europejskiego ta pierwsza może sama podjąć decyzję o zmianie tej części Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, która dotyczy akurat ustroju Unii. I już nie trzeba zwoływać konwentu, tylko od razu można ratyfikować „podrobione” traktaty. Jak ktoś się sprzeciwi, to spadną na niego plagi brukselskie, czyli np. upośledzenie w korzystaniu z unijnego budżetu. Jeśli premierem będzie Donald Tusk, Polska nie będzie podskakiwać, inne państwa się poskromi, więc nic nie utknie w martwym punkcie. A tym groziły sprzeciw wobec drogi na skróty.

Jeśli to wszystko przejdzie, Polska będzie w gorszej sytuacji niż były satelickie Księstwo Warszawskie (1807-1815), Królestwo Polskie (1815-1918) oraz Polska Rzeczpospolita Ludowa (1945-1989) – do 1952 r. formalnie Rzeczpospolita Polska. Suwerenna w pełni niepodległa Polska po prostu przestanie istnieć. To, że Polacy nie zdają sobie sprawy, iż w tej sprawie także, a może przede wszystkim głosowali 15 października jest tragiczne i przerażające. A jeśli ktoś świadomie za tym głosował, to jeszcze gorzej. Tragiczne i przerażające jest także to, że Polska może zginąć w ciszy.

1. W jednym zgodzą się zwolennicy tak prawicy, jak i dotychczasowej opozycji. Rząd Tuska zaakceptuje zmiany w Traktatach procedowane w Parlamencie Europejskim. Można by je nazwać: „Likwidacja suwerenności państw członkowskich”. Zapraszam do krótkiego przeglądu.

2. Państwa członkowskie tracą suwerenność w dziedzinie spraw zagranicznych, bezpieczeństwa zewnętrznego i obrony, które trafiają do kompetencji Unii dzielonych z Państwami Członkowskimi. W tych (i innych) kwestiach zostaje zniesiona zasada jednomyślności na rzecz głosowania większością kwalifikowaną.

3. Do celów Unii dopisana zostaje „autonomia strategiczna”, czyli odwieczne (w skali historii integracji) marzenie Niemiec i Francji o pozbyciu się z Europy wojsk USA. Także marzenie Rosji. Stąd aż taka przyjaźń tych dwóch krajów z Putinem.

4. Unia ustanawia armię europejską pod operacyjnym dowództwem Unii (czyli głównie Niemiec i Francji). Jeśli macie wątpliwości, co to oznacza dla Polski, przypomnijcie sobie, jak zareagowały na wojnę na Ukrainie Niemcy i Francja, a jak państwa spoza Unii, takie jak USA i UK.

5. Wspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa (WPZiB) zostaje wyjęta spod zasady jednomyślności. Zlikwidowana zostaje traktatowa możliwość nie wykonywania decyzji przez państwo, które wstrzymało się od głosu i złożyło w tej sprawie stosowne oświadczenie.

6. Ideologia gender zostaje jawnie dopisana do katalogu „wartości europejskich”. Wszędzie w Traktatach zapis o równości kobiet i mężczyzn, zostaje zastąpiony „równouprawnieniem płci” (gender equality). Liczby „równouprawnionych” płci nie określono.

7. Represje w stosunku do państwa członkowskiego, dotychczas dość nieokreślone i możliwe tylko w wyniku jednomyślnej decyzji Rady Europejskiej, teraz mogą zostać uruchomione przez kwalifikowaną większość Rady, Parlament Europejski lub Komisję poprzez sławetny TSUE.

8. Kary finansowe, dotychczas – jak w przypadku polskiego KPO – poza traktatowe czyli bezprawne, teraz mogą polegać nawet na odbieraniu środków należnych z budżetu Unii.

9. Państwa członkowskie (reprezentowane przez Radę Europejską) tracą prawo wskazywania kandydata na przewodniczącego Komisji na rzecz Parlamentu Europejskiego. Następuje odwrócenie kompetencji tych dwóch gremiów o 180 stopni.

10. W składzie KE obowiązywała zasada „jedno państwo – jeden komisarz”. Teraz Komisja ma być 15-osobowa. Czyli 12 państw nie będzie miało swego przedstawiciela. Jeśli sądzicie, że w ten sposób karane będą państwa, których obywatele głosują niewłaściwie, trafnie sądzicie.

11. Pojawia się nowa funkcja podsekretarzy w niesprecyzowanej liczbie i o kompetencjach zbliżonych do sekretarzy (=komisarzy) („powierza im się określoną tekę”). Jeśli sądzicie, że wielu podsekretarzy będą miały państwa rządzące Unią, a żadnych państwa krnąbrne, trafnie sądzicie.

12. Wiele wyłącznych kompetencji państw członkowskich, np. LEŚNICTWO, ma wejść do kompetencji Unii dzielonych z Państwami Członkowskimi. Na pytanie: „Czy UE przejmie polskie lasy?” odpowiedź brzmi: „Będzie miała taką możliwość, będzie mogła ingerować w politykę leśną”. A skoro tak, to zrobi to.

13. Absolutnym kuriozum jest procedura zmiany Traktatów. Zmiany będą wchodziły w życie po ratyfikacji w 4/5 państw członkowskich (dotychczas jednomyślnie). UMOWA MIĘDZYNARODOWA (jaką jest Traktat) MOŻE OBOWIĄZYWAĆ TAKŻE W TYCH PAŃSTWACH, KTÓRE NIE CHCĄ DO NIEJ PRZYSTĄPIĆ.

14. Wszystkich proponowanych zmian jest 267, więc trudno omawiać je w krótkich wpisach. Nieco szerzej piszę o tym w Gazecie na Niedzielę sprzed tygodnia. Kto ciekaw, zapraszam: https://gnn.pl/skrajnie-radykalny-projekt-zmian-traktatowych/

15. Kto chciałby zapoznać się z pełnym tekstem źródłowym, podaję link: https://europarl.europa.eu/doceo/document/AFCO-PR-746741_PL.pdf Utrata suwerenności jest realna jak nigdy od dziesięcioleci i to w sposób nieodwracalny.

16. Jeszcze postscriptum: Czy zgadniecie skąd pochodzą sprawozdawcy (jest ich pięcioro) tego projektu desuwerenizacji państw europejskich? Czworo z nich to Niemcy: Sven Simon (CDU), Gabriele Bischoff (SPD), Daniel Freund (Zieloni) i Helmut Scholz (postkomunistyczna Die Linke) – można by powiedzieć: pełne polityczne zjednoczenie Niemiec. Piątym jest Belg, Guy Verhofstadt. Przynajmniej niektórzy (Freund, Verhofstadt) znani z wielu antypolskich wystąpień. Zdziwienie?

Dariusz LIPIŃSKI sam przedstawia się na swoim profilu na Twitterze (obecnie X) następująco: „Były poseł. Wykładowca akademicki. Kociarz i psiarz. Dziadek. Cyklista: „Po kręgosłupie Europy. Rowerem z Paryża do Santiago de Compostela” (wyd. Zysk i S-ka).” Tytuł pochodzi od redakcji.

Tekst źródłowy. „Projekt sprawozdania w sprawie wniosków Parlamentu Europejskiego dotyczących zmiany traktatów (2022/2051(INL)). Komisja Spraw Konstytucyjnych. Sprawozdawcy: Guy Verhofstadt, Sven Simon, Gabriele Bischoff, Daniel Freund, Helmut Scholz” –  https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/AFCO-PR-746741_PL.pdf

To nie żart. Polsce należy zabrać fundusze europejskie, ale talibom trzeba dać miliard euro z funduszy unijnych, żeby ratować banki w Afganistanie. „Cóż może być bardziej absurdalnego?” – pisze prof. Ulrich van Suntum, ekonomista, wykładowca kilku niemieckich uczelni. O sprawie pisze niemiecki „Die Welt”.

Talibowie zapowiadają powrót Afganistanu do „islamskich korzeni”, realizują też tradycyjną politykę klanową i obyczajową. Ostatnio zakazano dziewczętom powyżej 12 roku życia chodzenia do szkół. Protesty kobiet domagających się równych praw są brutalnie tłumione. Mnożą się oskarżenia o łamanie praw człowieka. Wzrasta zagrożenie terroryzmem. Trwają zamachy na meczety. Uaktywnia się tzw. Państwo Islamskie.

Tymczasem Niemcy prowadzą z talibami negocjacje. W poniedziałek w Doha, stolicy Kataru, delegacja niemiecka spotkała się z przedstawicielami talibów. Oficjalnie chodzi o dokończenie ewakuacji z Afganistanu niemieckich współpracowników, których Niemcy w przeciwieństwie do Polski nie wywieźli w wyznaczonym terminie. Nieoficjalnie mówi się jednak o ambicjach niemieckich do prowadzeniu polityki globalnej, co może być pokłosiem słynnej wizyty Angeli Merkel w USA.

Unia Europejska oraz Niemcy wyrastają na światowych liderów pomocy humanitarnej dla Afganistanu, opanowanego przez talibów. Angela Merkel, wciąż pozostająca na urzędzie kanclerskim, przemawiała we wtorek podczas zdalnego szczytu grupy G-20, czyli 19 najbogatszych i wpływowych państw świata plus Unia Europejska. Nalegała na udzielenie pomocy i zadeklarowała 600 mln euro.

Deklaracja zbiegła się – nieprzypadkowo – z zapowiedzią Unii Europejskiej przekazania Afganistanowi miliarda euro ze środków unijnych. Podobnie jak wcześniej Niemcy, delegacja Unii ma niebawem spotkać się z talibami w Doha.

Jest jednak problem – rząd talibów nie jest uznawany przez Zachód. Angela Merkel pytana czy deklarowana pomoc oznacza uznanie rządu talibów, udzieliła odpowiedzi, która przejdzie zapewne do historii dyplomacji. Pani kanclerz powiedziała po prostu, że nie było tej sprawy na porządku dziennym niemiecko-talibskich rozmów w Doha.

Zarówno pani kanclerz jak i Unia Europejska nie zająknęli się nawet na temat robiącej karierę w Europie, słynnej zasady „Pieniądze za praworządność”. Stosowana z upodobaniem wobec Polski i Węgier, wobec talibów jednak nie obowiązuje. Zapewne z pieniędzmi i praworządnością jest tak jak z ubraniem i klimatem – można je zmieniać w zależności od szerokości geograficznej.

Czy pieniądze europejskich podatników, w tym również polskich, zostaną przeznaczone na pomoc humanitarną? Wielu komentatorów uważa to za wątpliwe. Z Afganistanu ewakuowano wszystkie międzynarodowe instytucje, m.in właśnie Polacy ratowali i wywieźli z Kabulu pracowników Międzynarodowego Funduszu Walutowego, za co Polsce dziękowała Kristalina Georgiewa, przewodnicząca tej organizacji, powołanej m.in. do niesienia pomocy biednym krajom.

Oficjalnie rozdzielaniem pomocy w Afganistanie ma zająć się ONZ. Wątpliwe jednak czy w społeczeństwie klanowym to zadziała. Prawdopodobnie i tak dysponentami przekazanych środków staną się talibowie. Skończy się wszystko tak jak ze sławną policją i armią afgańską, które po długich latach szkoleń i wydatkowaniu miliardów dolarów okazały się wydmuszkami.

Zwykli Niemcy komentujący tekst w „Die Welt” nie mają złudzeń. „Próba negocjowania z talibami to szaleństwo polityczne, które w rzeczywistości zmienia kraje zachodnie w uległych popleczników talibów … Z terrorystami nie ma negocjacji”. To jedna z najdelikatniejszych opinii.

Na szczęście na wschodniej granicy Unii Europejskiej jest Polska, która właśnie buduje za własne pieniądze barierę graniczną, żeby chronić ją przed napływem terroryzmu do Europy. (tr)

Zdjęcie: Angela Merkel przemawia na wtorkowym szczycie państw G-20 poświęconym Afganistanowi

Zakończyła się budowa morskiej części gazociągu Baltic Pipe, łączącego Polskę ze złożami u wybrzeży Norwegii przez Danię. Niełatwa operacja przejęcia rurociągu z dna morskiego na ląd w okolicy miejscowości Pogorzelica koło Niechorza przebiegała w kilku etapach.

Na odległość ok. 1500 od plaży podpłynął specjalistyczny statek „Castoro Sei”(pol. Bóbr Sześć). Jest to półzanurzalna jednostka do układania rur, składająca się z dwóch kadłubów połączonych z górnym pokładem dziesięcioma kolumnami. Ma długość 152 m, mieszka na nim 354 osób (załoga i ekipa budowniczych rurociągu). Wyposażony jest w dwie suwnice bramowe o udźwigu 134 ton oraz 400-tonową wciągarkę do układania rur. „Castoro Sei” utrzymuje swoją pozycję i porusza się do przodu dzięki systemowi cumowania składającemu się z dwunastu kotwic o wadze 25 ton każda, połączonych z 125-tonowymi wciągarkami.

„Gazociąg był przeciągany na brzeg ze statku „Castoro Sei” za pomocą stalowej liny (o długości 1500 m i średnicy 119mm). Linę podaną przez „Castoro Sei” przyciągała od strony lądu wyciągarka wewnątrz wstępnie przygotowanego wcześniej 800-metrowego i głębokiego na 2 metry wykopu. Pod plażą i klifem wydrążono natomiast tunel o średnicy ok. 2 metrów i długości ok. 600 m. Dzięki zastosowaniu technologii mikrotunnelingu gazociąg został ułożony pod plażą i klifem zapewniając tym samym brak wizualnej ingerencji w linię brzegową oraz otoczenie inwestycji na lądzie” – opisuje na Twitterze całą operację Baltic Pipe.

W ten sposób zakończono morski odcinek gazociągu. Do wykonania pozostaje jeszcze fragment gazociągu u wybrzeży duńskiej Zelandii, wraz z wyjściem na brzeg. Za ten odcinek odpowiada jednak również polski Gaz-System, ogólnokrajowy operator gazociągów przemysłowych, więc termin zakończenia tych prac do końca roku nie wydaje się być zagrożony.

Gazociąg Baltic Pipe ma być gotowy w październiku 2022 roku. Utworzy nową drogę dostaw gazu ziemnego z Norwegii na rynki duński i polski oraz do użytkowników końcowych w krajach sąsiednich. Gazociąg będzie mógł przesyłać 10 mld m sześc. gazu ziemnego rocznie do Polski oraz 3 mld m sześc. z Polski do Danii. (tr)

Zdjęcie: „Castoro Sei” (Wikipedia, CCO 1.0)
Źródło: Baltic Pipe
Infografika: Baltic Pipe

Na koszalińskiej przystani na jeziorze Jamno zacumowała nowa jednostka o nazwie „Julek”, która powiększy koszalińską flotę stateczków wycieczkowych do dwóch jednostek. Statek typu katamaran, o napędzie hybrydowym, obsługiwać będzie linię Koszalin-Mielno, od przystani Jamno do przystani Unieście II. Jest szerszy i dłuższy od „Koszałka”, posiada również otwarty pokład pasażerski na rufie, czego nie posiada pierwsza jednostka. Zapewne zmieni nieco wygląd po dodaniu wyposażenia ratunkowego. Koszt inwestycji według danych z ubiegłego roku to 3,6 mln zł.

Zakup stateczku to z pewnością dobra decyzja dla miasta. Wątpliwości budzą jednak nazwy jednostek, które powinny nosić wyróżniającą nazwę macierzystą, jak to bywa w innych miastach nadmorskich, w tym przypadku Koszalin I i Koszalin II. Tym bardziej, że po drugiej stronie jeziora też pływają stateczki o mało mówiących nazwach. Efekt promocyjny dla miasta posiadającego morskie tradycje i przepiękne położenie byłby znacznie większy, a statki utrwalone przez turystów na tysiącach zdjęć mogłyby stać się doskonałą wizytówką Koszalina. Przy obecnym nazewnictwie turyści zapamiętają to co zwykle – że Koszalin leży koło Mielna. To samo dotyczy nazwy przystani – Koszalin-Jamno – która powinna być dobrze wyeksponowana nie tylko na rozkładzie jazdy autobusów miejskich.

Jezioro Jamno jest typowym jeziorem przybrzeżnym, odciętym mierzeję od Morza Bałtyckiego, połączonym z nim kanałem. Zajmuje dziewiąte miejsce na liście największych polskich jezior, a trzecie, po Dąbiu i Miedwiu na Pomorzu Zachodnim. Ma powierzchnię 2239 ha, długość 10 km, szerokość 3,5 km oraz maksymalną głębokość 3,9 m. Długość linii brzegowej wynosi ponad 28 km. (tr)

DANE STATKU „JULEK”:

• Liczba pasażerów max: 120 (wraz z załogą)
• Miejsca siedzące – 100
• Miejsca na rowery – 7
• Miejsca dla wózków dziecięcych i wózków inwalidzkich 1+1
• Długość całkowita – 19-21 m
• Szerokość całkowita: 4,5-5,5 m
• Zanurzenie kadłuba: do 0,60 m

Za dwa lata mieszkańcy Koszalina i Sianowa pozbędą się najpoważniejszego problemu komunikacyjnego – nasilonego ruchu na nadmorskiej trasie S6, która obecnie przebiega bezpośrednio przez te miasta. Właśnie wyłoniono w przetargu wykonawcę na dokończenie przerwanej budowy obwodnicy Koszalina i Sianowa, która wyprowadzi ruch tranzytowy poza zabudowę miejską.

Najkorzystniejszą ofertę złożyło konsorcjum trzech firm, złożone z lidera Polbud Pomorze z Pakości oraz dwóch partnerów: Miejskiego Przedsiębiorstwa Dróg i Mostów z Rzeszowa i Wibra Recycling z Krakowa. Koszt robót wyniesie 448,87 mln zł, a czas przewidziany na realizację to 19 miesięcy (z wyłączeniem okresów zimowych).

Budowa obwodnicy na na niewielkim 8 km odcinku pomiędzy węzłami Koszalin-Wschód (ul. Władysława IV w Koszalinie) i Sianów-Wschód (k. Skibna) utknęła, kiedy okazało się, że z przyczyn geologicznych pierwotny projekt nie może być wykonany tradycyjnymi technologiami. Budowę trzeba było zawiesić i wydzielić do odrębnego przetargu.

W Koszalinie spowodowało to duże komplikacje w ruchu drogowym i przeciążenie komunikacyjne w kilku rejonach miasta. W Sianowie kolumny tirów z trudem przeciskają się codziennie przez centrum i wąskie uliczki. Sytuację pogorszyło zamknięcie wiaduktu w Koszalinie nad doliną Dzierżęcinki, na alei Monte Cassino w ciągu drogi krajowej 6, rozjeżdżanego latami przez tysiące tirów i ciężarówek. Wiadukt ma być zbudowany od nowa do końca 2022 roku. (tr)

Zdjęcia: GDDKiA oraz własne.

Na stronie rządowej gov.pl pojawiła się interaktywna mapka, która pokazuje statystyki dotyczące szczepień w Polsce. Właśnie uzupełnioną ją o nową funkcję sprawdzenia liczby wolnych terminów szczepień w poszczególnych powiatach na następne 7 oraz 30 dni.

Po otworzeniu strony – https://www.gov.pl/…/raport-szczepien-przeciwko-covid-19 – ujrzymy kilka okien z mapkami i statystykami. Nas interesuje mapka w prawym górnym rogu (zakreślona na czerwono), która ukazuje wolne terminy w ciągu następnych 7 dni lub 30 dni.

Po jej powiększeniu i wpisaniu nazwy powiatu w wyszukiwarce z lupką otrzymujemy dane. Np. w Koszalinie są 242 wolne terminy w ciągu 7 dni oraz 4835 wolnych terminów w ciągu następnych 30 dni.

Mapka jest codziennie aktualizowana. Aktualnie do Polski trafiło już 16,8 mln dawek szczepionek, z czego 15,5 mln trafiło do punktów szczepień.

Ten scenariusz do niedawna jeszcze wydawał się mało prawdopodobny. Okazuje się jednak, że budowa ostatniego 150 km odcinka NS2 (z czego 30 km na wodach niemieckich) może zostać wstrzymana przez sąd niemiecki na skutek skargi złożonej przez niemiecki Związek Ochrony Przyrody (NABU). Podobną skargę miała złożyć do sądu w Hamburgu inna organizacja – Deutsche Umwelthilfe (DUH).

Obrońcy naturalnego środowiska zaskarżyli decyzję Federalnego Urzędu Żeglugi i Hydrografii (BSH) zezwalającą na budowę gazociągu w niemieckiej wyłącznej strefie ekonomicznej. Według ekologów, trasa gazociągu przechodzi przez pięć morskich rezerwatów i kilka ostoi ptaków.

Według informacji Związku Ochrony Przyrody zamieszczonej na stronie internetowej decyzja zezwalająca na budowę Nord Stream 2 w niemieckiej wyłącznej strefie ekonomicznej została wstrzymana przez sąd w Hamburgu do końca maja.

„Chiny, mój przyjacielu! Jakby to grzecznie powiedzieć? Chwileczkę… już wiem! Wyp…ć!!!” – tych słów nie napisał hejter internetowy albo aktywistka tzw. Strajku Kobiet w Polsce, ale minister spraw zagranicznych Filipin Teodoro Locsin w twitterowym „przesłaniu” do państwa, które notorycznie narusza wyłączną strefę morską jego państwa. W dyplomacji nie używa się takiego języka, więc świadczy to o desperacji i zdenerwowaniu morskich sąsiadów Chin.

Na Morzu Południowochińskim tworzy się prawdziwy konglomerat sprzecznych interesów między Chinami a lokalnymi mocarstwami za jakie uchodzą Filipiny, Malezja, Wietnam i Tajwan, a także między nimi samymi. Napięcie narasta, przekształcając ten region świata w punkt zapalny.

Chiny zajmują prawie całe Morze Południowochińskie, przez które każdego roku przepływa około 3 bilionów dolarów handlu morskiego i prawie 40% światowej żeglugi morskiej. W 2016 roku trybunał arbitrażowy w Hadze orzekł, że roszczenia, które Pekin opiera na swoich starych mapach i przesłankach historycznych, są niezgodne z prawem międzynarodowym. Ponad 60% chińskiego importu oraz eksportu realizowane jest drogami morskimi, z tego ponad 64% z nich przebiega przez Morze Południowochińskie. Wodami tego morza Chiny eksportują towar wart około 900 miliardów dolarów rocznie. Pod dnem Morza Południowochińskiego zlokalizowane są bogate złoża ropy naftowej i gazu.

W latach poprzednich dochodziło już do starć i potyczek na tym morzu. W styczniu 1996 chińskie jednostki marynarki uczestniczyły w dziewięćdziesięciominutowej wymianie ognia z jednostkami filipińskimi. W latach 80. doszło do kilku zbrojnych starć między flotą Chin a flotą Wietnamu, które skończyły się śmiercią kilkudziesięciu osób. Na Morzu Południowochińskim obecna jest także marynarka wojenna USA oraz marynarki NATO, Australii i Japonii, które prowadzą tak zwane patrole wolności nawigacji, mające na celu wykazanie, że są to wody międzynarodowe (otwarte morze).

Zilustrujmy sytuację za pomocą dwóch mapek.

Pierwsza mapka ukazuje zachodzące na siebie i przecinające się wzajemnie Wyłączne Strefy Ekonomiczne (EZZ – Exclusive Economic Zone) poszczególnych państw położonych nad Morzem Południowochińskim. Strefy nie są częścią państw, ale wyznaczają wyłączne prawa suwerenne państw nadbrzeżnych. Mapa przedstawia więc potencjalne ogniska sporów, zatargów między państwami i możliwych konfliktów zbrojnych.

Szczególnymi miejscami na mapie są Wyspy Paracelskie, miejsce występowania surowców naturalnych, okupowane przez Chiny, które roszczą sobie pretensje, nie same zresztą, bo Tajwan i Wietnam również. Wyspy Spratly gdzie także możliwe jest występowanie złóż gazu ziemnego i ropy naftowej, mają duże znaczenie strategiczne i gospodarcze, więc roszczą do nich pretensje wszystkie okoliczne państwa, utrzymując na nich swoje garnizony wojskowe.

Druga mapka przedstawia „Linię dziewięciu kresek” (Nine-dash line), która jest linią demarkacyjną na Morzu Południowochińskim wyznaczającą zakres chińskich (ChRL) roszczeń terytorialnych odnośnie do wysp położonych na tym akwenie. Obejmuje ponad 80% lub 90% Morza Południowochińskiego. Ze względu na przebieg, jej kształt kojarzy się z krowim językiem, w szczególności w Wietnamie nazywana jest linią krowiego języka.

Pocieszające jest, że ostatnio Chiny wyraźnie tonują swoją politykę, świadomi swojej mocarstwowej roli w tym regionie świata. W praktyce prowadzą „soft power” (miękka siła), czyli pośrednie instrumenty zaspokajania swoich interesów, bez potrzeby uciekania się do środków przymusu.

Tadeusz ROGOWSKI

—–

Zdjęcia i mapki: (1) Chiński lotniskowiec na Morzu Południowochińskim. (2) Wyłączne Strefy Ekonomiczne państw leżących nad Morzem Południowochińskim. (3) „Linia dziewięciu kresek” (Nine-dash line) zaznaczona zielonym kolorem i ukazująca zasięg pretensji chińskich.

W nocy z 31 marca na 1 kwietnia zdewastowano kapliczkę z figurą Matki Bożej stojącą przy kościele Ducha Świętego w Koszalinie. Figurę przywiózł z Dachau były więzień obozu koncentracyjnego, przekazując ją zmarłemu niedawno na koronawirusa ks. Kazimierzowi Bednarskiemu, budowniczemu parafii i pierwszemu proboszczowi. Kaplice zaprojektował i zrealizował zmarły w 2018 roku artysta rzeźbiarz Zygmunt Wujek. Ze względu na charakter miała szczególne znaczenie dla parafian i mieszkańców Koszalina, nie tylko jako miejsce kultu religijnego, ale także pamięci narodowej. Kościół Ducha Świętego ze względu na ilość zgromadzonych dowodów walki i męczeństwa, pełni rolę nieformalnego sanktuarium narodowego w Koszalinie.

„Prosimy o modlitwę̨ za sprawców tego zdarzenia, którzy oprócz zniszczenia kapliczki, połamali także drzewce flag narodowych zawieszonych przy Szkole Katolickiej i wybili szyby w parafialnych witrynach” – napisał proboszcz parafii Paweł Wojtalewicz, zapowiadając jednocześnie możliwie najszybszą naprawę szkód.

Niemiecki obóz koncentracyjny w Dachau początkowo przeznaczony był dla opozycji antyhitlerowskiej w Rzeszy, z czasem jednak stał się miejscem dla innych „elementów niepożądanych” m.in. Żydów, Romów i homoseksualistów. Po wybuchu wojny trafiła do niego grupa aresztowanych w wyniku akcji „Sonderaktion Krakau” 43 naukowców z Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dachau pełnił funkcję głównego obozu dla duchownych z Kościołów chrześcijańskich (katolickich, protestanckich i prawosławnych). Wedle szacunków Kościoła katolickiego, ok. 3 tys. (w tym 1773 z Polski) zakonników, diakonów, księży i biskupów katolickich zostało zesłanych do Dachau.

Zdjęcia: Strona parafii Ducha Świętego – Facebook