Edward Wóltański nagrodzony

{jathumbnail on}Edward WóltańskiEdward Wóltański, znany wszystkim koszalińskim woJOWnikom z manifestacji i zjazdów Ruchu JOW, otrzymał nagrodę od swego miasta – Lubina. Działacz opozycyjny i niepodległościowy, społecznik, człowiek prawego charakteru, nie narzucający się swoją obecnością, ale zawsze obecny, pewny i niezawodny uczestnik Ruchu JOW (od 1983 roku). Jego to prof. Jerzy Przystawa nazwał kiedyś „chorążym” Ruchu JOW. Nagrodę Miasta Lubina 2009 – miasta, któremu tak wiele poświęcił i skąd wywożono go wielokrotnie do więzienia, na pewno przyjął ze wzruszeniem. W uroczystości uczestniczył prof. Jerzy Przystawa, który zabrał głos w imieniu Ruchu JOW.

Koszalińscy uczestnicy Ruchu JOW, dla których Edward Wóltański jest przykładem do naśladowania, przyłączają się do gratulacji!

Ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Lublinie (1973). Absolwent Studium Społecznej Nauki Kościoła. Od 1974 r. pracował w Zakładach Górniczych „Rudna” w Polkowicach – jako plastyk. Inicjator stworzenia radiowęzła zakładowego (1975). Twórca grupy plastyków „Profil”, organizator licznych plenerów, wystaw i konkursów i giełd z dochodami przeznaczonymi na książeczki mieszkaniowe dla wychowanków domów dziecka. W swojej pracowni prowadził także zajęcia plastyczne dla młodzieży i stworzył bibliotekę wydawnictw bezdebitowych. Nawiązał kontakt z opozycjonistami na KUL-u, skąd przywoził materiały i książki Karola Wojtyły oraz pierwsze wydawnictwa podziemne: „Głos”, „Bratniak”, „Robotnik”, „Rolnik”, „Biuletyn Dolnośląski”. Do Lubina „ducha strajków” przywiózł, ze swoich rodzinnych stron, już w lipcu 1980 r. Po sierpniu 1980 współorganizował NSZZ „S” oraz Radio Solidarność w ZG „Rudna”. Delegat na Wojewódzki Zjazd NSZZ „Solidarność”.

13 grudnia 1981 – członek Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w ZG „Rudna” – prowadził nasłuch radiowy, odpowiadał za informację i oprawę zewnętrzną protestu. Po rozbiciu strajku ukrywając się podjął się zadania: połączyć i znaleźć lokum dla ludzi z komitetu strajkowego Lubina, Polkowic i Głogowa oraz nawiązania kontaktu z Legnicą i Wrocławiem. Jego pracownia była miejscem spotkań opozycji, produkcji ulotek, grafik, nielegalnej prasy transparentów itp. Kolportował pierwsze ulotki MKS oraz prasę i literaturę podziemia.

Aresztowany 28 grudnia 1981 – za organizację i kierowanie strajkiem w ZG „Rudna”; 24 lutego 1982 skazany na 1,5 roku więzienia w zawieszeniu na 3 lata oraz 15 tysięcy złotych grzywny. Po wyjściu z więzienia organizuje pomoc rodzinom represjonowanych i osadzonych w ośrodkach odosobnienia. Nawiązuje kontakt z rodziną Ozimków we Francji, którzy sprzedawali tam m.in. jego prace plastyczne pozyskując w ten sposób fundusze na zakup produktów spożywczych dla potrzebujących rodzin i pomoc prawną dla aresztowanych. W swojej pracowni stworzył punkt rozdziału paczek pozyskanych przez siebie oraz z Kurii Wrocławskiej. Od 28 sierpnia 1982 poszukiwany listem gończym. Po rozruchach w Lubinie jako pierwszy dotarł z pomocą do wdów po poległych i rodzin rannych kolegów. Internowany od 6 wrzesnia 1982 do 14 grudnia 1982 w Nysie, Strzelinie i Grodkowie. Po wyjściu na wolność podjął ponownie działalność podziemną. Wykonał tysiące odbitek zdjęć przedstawiających Zbrodnię Lubińską. Wyrok 30 grudnia 1982 – kara 1 roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata. Na początku 1983 r. poznał i zaprzyjaźnił się z ks. Jerzym Popiełuszką, do którego co miesiąc przyjeżdżał do Warszawy na msze za ojczyznę propagując własnoręcznie wykonane transparenty z napisami (np. „Solidarność Lubin”). Aresztowany ponownie od 23 kwietnia 1983 do 24 czerwca 1983 (sprawa umorzona 25 października 1983). W latach 1982-84 reprezentant Zagłębia Miedziowego w Arcybiskupim Komitecie Charytatywnym. W latach 1982-1989 sprowadzał do Lubina prasę z różnych regionów Polski (m.in. „Tygodnik Stanu Wojennego”, „Tygodnik Mazowsze”, „Z Dnia na Dzień”, „Solidarność Walcząca”). Od 1983 związany z Solidarnością Walczącą, którą organizował i kierował w Lubinie. Współredaktor i wydawca „Gazety Lubińskiej”. Stworzył jedno z największych archiwów „Solidarności” regionu. Współzałożyciel Duszpasterstwa Ludzi Pracy przy parafii M. M. Kolbe w Lubinie, któremu przewodniczy przez cały okres działalności. Organizator pielgrzymek ludzi pracy na Jasną Górę i na spotkania w kraju z Janem Pawłem II oraz pielgrzymek ekologicznych do Grodowca. Organizator licznych spotkań z ludźmi opozycji, świata kultury i sztuki oraz mszy za ojczyznę. Pod koniec lat 80 współorganizator i aktywny uczestnik: Stowarzyszenia na rzecz Przeprowadzenia Demokratycznych Wyborów w NSZZ Solidarność, Towarzystwa Pamięci Ofiar Lubina 1982, Tygodni Kultury Chrześcijańskiej.

Przeciwnik „Okrągłego Stołu”. Po 1989 roku działa w Ruchu Obywatelskim na rzecz Jednomandatowych Okręgów Wyborczych, współzałożyciel: Stowarzyszenia SW, Niepodległościowej Partii „Solidarność”, Stowarzyszenia Dolny Śląsk i Stowarzyszenia Dolnośląska Inicjatywa Historyczna. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zorganizował w Lubinie i Legnicy szereg spotkań i konferencji JOW. Na Walnym Zgromadzeniu Stowarzyszenia na rzecz Zmiany Systemu Wyborczego „Jednomandatowe Okręgi Wyborcze” wybrany członkiem Zarządu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.